บทที่ 13

เสียงของจาฟฟาร์ร้องบอกขึ้นนอกรถม้า เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นดีใจรีบเลิกม่านขึ้นมาทันใด ในขณะที่กู่ลี่น่าตรวจสอบความเรียบร้อยของผ้าคลุมผมอีกครั้ง “ดิลลี่ เจ้าติดดอปป้าดีแล้วรึ?”

“ดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรีบตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองบรรยากาศที่นอกรถม้าต่ออย่างสนอกสนใจ

ขบวนคุ้มกันเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ จนมาหยุดที่หน้ากำแพงเมืองหนิงเปียน ทันทีที่ล้อเกวียนหยุดลง กลองศึกขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนป้อมปราการก็ถูกตีขึ้นมาสามครั้ง

ตึง! ตึง! ตึง!

เบื้องหน้าประตูเมืองหนิงเปียน ปรากฏขบวนทหารม้าและหน่วยองครักษ์ในชุดเกราะที่สะอาดตาและเครื่องแบบแบบอุยกูร์ผสมจงหยวนอย่างสง่างาม

แม่ทัพต้าปาถู ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่และมีเคราดกดำแบบชายชาวอุยกูร์ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง เขาสวมชุดแม่ทัพที่เต็มยศ แสดงถึงอำนาจและเกียรติยศที่สั่งสมมาจากสงครามอย่างช้านาน

เขาก้าวออกมาจากแถวทหารด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างจริงใจ เขาเดินตรงไปยังรถม้าที่หนู่เอ๋อร์เจียงและครอบครัวกำลังก้าวลงมา

“หนู่เอ๋อร์เจียง! ในที่สุด ข้าก็ตามหาเจ้าจนเจอเสียที!”

หนู่เอ๋อร์เจียงก้าวลงมาเหยียบลงบนแผ่นดินที่นับว่าอยู่ใกล้อาณาเขตของเผ่าอุยกูร์ของเขาเป็นอย่างมาก ความตื้นตันที่ได้กลับมาบ้านเกิดล้นขึ้นท่วมอก จนไม่อาจสะกดกลั้นความสะอื้นได้ไหว “อึก! ต้าปาถู! ขอบใจมากที่หลายปีนี้ เจ้าพยายามตามหาข้ามาโดยตลอด!”

ต้าปาถูโอบกอดสหายสนิทอย่างแนบแน่น ก่อนจะมองไปยัง กู่ลี่น่า ภรรยาของหนู่เอ๋อร์เจียง และเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างตี๋ลี่เสวี่ย ว่าที่ลูกสะใภ้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ต้าปาถูหันกลับมามองหนู่เอ๋อร์เจียงด้วยใบหน้าที่เสียใจ “ข้าต่างหากที่ควรขอโทษ... ขอโทษที่ข้าตามหาพวกเจ้าช้าไปสิบปีเต็ม ตั้งแต่เรื่องเลวร้ายครั้งนั้น ที่พวกเจ้าถูกโจรร้ายรุมปล้นจนเตลิดไปถึงเมืองหลวง ข้าไม่เคยลืมน้ำใจของเจ้าแม้แต่วันเดียว น้ำใจที่เจ้าควานหาม้าศึกมาให้ข้าทำสงครามจนได้รับชัยชนะ และทำให้ข้ามีวันนี้ได้...”

ต้าปาถูเอ่ยถึงอดีตที่ผ่านมา ก่อนจะปรับเปลี่ยนน้ำเสียงใหม่ พร้อมทั้งยกมือขึ้นตบไหล่หนู่เอ๋อร์เจียงอย่างไม่แรงนัก “แต่ตอนนี้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว ที่นี่คือบ้านของเจ้า! พวกเราจะคอยดูแลกันและกัน ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเหตุร้ายเช่นนั้นกับพวกเจ้าอีกแล้ว!”

ต้าปาถูหันมาทางเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง พลางพินิจพิจารณาใบหน้าของนางอย่างละเอียด แววตาคู่คมทอประกายเอ็นดูอย่างถูกชะตา “นี่คือบุตรสาวที่น่ารักของเจ้า ตี๋ลี่เสวี่ย ใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ ท่านลุง” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งส่งยิ้มทักทาย “อัสสาลามู อะลัยคุม”

“วะอะลัยคุม อัสสาลาม เด็กดี” ต้าปาถูตอบรับ ก่อนจะหันไปหาสหายอีกคน “ช่างงดงามสมกับที่เป็นบุตรสาวของเจ้าจริง ๆ กู่ลี่น่า”

กู่ลี่น่าเพียงแต่ยิ้มรับ ก่อนจะเอ่ยทักทาย “อัสสาลามู อะลัยคุม... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ต้าปาถู”

“ใช่ พวกเราไม่ได้เจอกันมานานนับสิบปีแล้ว” ต้าปาถู “ข้ายังจำได้ว่ายามนั้น ตี๋ลี่เสวี่ยเพิ่งห้าหนาวเองใช่หรือไม่? อาซือหลันก็อายุราวสิบสี่หนาว เป็นหนุ่มวัยเลือดร้อนพอดี”

“ผ่านไปสิบปี ครานี้ พ่ออาซือหลันคงจะใจเย็นขึ้นบ้างแล้วสินะ” กู่ลี่น่าหยอกยิ้ม ๆ

หากแต่ต้าปาถูกลับส่ายหน้าอย่างระอา “ข้าเกรงว่าเขาจะเลือดร้อนยิ่งกว่าเดิมน่ะสิ คราแรก เขาก็ตั้งใจจะมาต้อนรับพวกเจ้าทุกคนที่นี่กับข้าด้วย แต่ดันติดงานกองทัพด่วน จึงไม่อาจมารอรับได้ แต่เขาได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้พวกเจ้าเรียบร้อยแล้ว”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าท่านลุงต้าปาถูจะยิ้มแย้ม จริงใจในการต้อนรับพวกนาง หากแต่ลางสังหรณ์ลึกในใจบางอย่างกลับร้องเตือนนางว่าอาซือหลันอาจจะไม่ได้ยินดีต้อนรับนางเช่นบิดาก็เป็นได้

ขนาดท่านลุงที่เป็นแม่ทัพใหญ่ประจำการเมืองหนิงเปียนยังสามารถมารอรับพวกนางที่หน้าประตูเมืองพร้อมตีกลองรับอย่างยิ่งใหญ่ได้ แล้วเหตุใดว่าที่สามีของนางถึงมาไม่ได้กัน...?

ดูท่าชีวิตใหม่อาจจะไม่ได้สวยงามอย่างที่นางวาดหวังไว้เสียแล้วกระมัง...

“เอาเป็นว่า ข้าขอยินดีต้อนรับพวกเจ้าสู่หนิงเปียน!” ต้าปาถูสั่งให้ทหารนำรถม้าที่หรูหรากว่าคันเดิมมารอรับ และมีขบวนทหารนำหน้าเข้าไปในเมืองอย่างยิ่งใหญ่!