Home / รักโบราณ / ฮูหยินแก้ขัด / บทที่ 9 สามีนางคือญาติข้าเอง

Share

บทที่ 9 สามีนางคือญาติข้าเอง

Author: Lovedee
last update publish date: 2026-11-21 21:59:12

“หรือว่าคุณชายหลี่เหวินหยางมาตามเจ้า ฮวาเอ๋อ”

คุณหนูจ้าวก็เอ่ยถามขึ้น เพราะพบคุณชายหลี่ยืนอยู่ในศาลาด้วย จึงคิดว่าเขาคงมาตามสหายของนาง เพราะไป๋ฮวาไม่เคยบอกเล่าเรื่องภายในจวนที่ไม่เกี่ยวกับตัวของนางมากมายนัก สหายรักจึงไม่รู้ว่าคุณชายผู้นี้ไม่ค่อยชอบไป๋ฮวานัก

“ฮวาเอ๋อ ข้าเองก็ลืมไป เจ้าพำนักที่จวนสกุลหลี่ แต่ก็ไม่เคยถามเจ้าเสียที ว่าเจ้าเป็นอะไรกับท่านหลี่เหวินหยาง”

สหายอีกคนที่เพิ่งมาสมทบถามขึ้น เมื่อได้ยินว่าหลี่เหวินหยางมาตามไป๋ฮวากลับจวนจึงคิดว่าเขาเป็นพี่ชายมาตามน้องสาวกลับจวน

“ข้าเป็นเพียงสาวใช้ในจวนของสกุลหลี่เจ้าค่ะ” 

ไป๋ฮวาตอบไปตามตรงจนทุกคนพากันประหลาดใจ ยกเว้นสองพี่น้องสกุลจ้าวที่พอจะทราบว่าไป๋ฮวาเป็นเด็กกำพร้ามิได้มีฐานะเป็นญาติเกี่ยวดองอะไรกับสกุลหลี่ นางพำนักที่นั่นในฐานะคนอาศัยเท่านั้น

“เจ้าเป็นแค่เพียงสาวใช้หรือ ไม่น่าเชื่อเลย สาวใช้ที่ไหนจะงดงามเช่นนี้ หากเจ้าเป็นสาวใช้อย่างที่เจ้าพูดจริง ๆ ข้าก็อยากจะขอไถ่ตัวเจ้าไปอยู่ที่จวนของข้าจะได้หรือไม่ แต่ข้ารับรองว่าจะไม่ให้เจ้าลำบากเป็นสาวใช้แน่ ๆ เพราะเจ้างดงามเกินกว่าจะมีฐานะเพียงแค่นั้น มันไม่เหมาะสมกับความงามของเจ้าเลย” 

คุณชายหยูที่เป็นเจ้าของคำถามเมื่อครู่เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจและก็ถือโอกาสกระเซ้าทีเล่นทีจริงกับไป๋ฮวา เพราะเขาเองก็พึงใจนางเช่นกัน และแน่นอนว่าเกิดเสียงกระแอมจากรองแม่ทัพจ้าวขึ้นทันที

“ไม่ได้หรอก ฮวาเอ๋อไม่ได้ถึงกับเป็นเพียงสาวใช้ นางเป็นเด็กกำพร้าที่ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลี่รับเลี้ยงดูนางดังเช่นหลานสาว ส่งให้ร่ำเรียนที่สถานศึกษาจึงได้รู้จักกับน้องสาวของข้า และข้ากำลังจะขอท่านพ่อให้ไปสู่ขอนาง ข้ารอนางเรียนจบมาสองปีแล้ว เจ้าจะมาตัดหน้าข้าได้เช่นไร” 

รองแม่ทัพหนุ่มหันไปบอกสหายของเขาด้วยรอยยิ้มแต่ดวงตาของเขานั้นบ่งบอกว่าเขาจริงจังกับประโยคที่เพิ่งพูดไปว่าไม่ได้เพียงพูดจาเล่น ๆ

“คงจะไม่ได้หรอกท่านทั้งสอง เพราะไป๋ฮวาไม่ได้เป็นสตรีไร้พันธะ แต่นางมีสามีแล้ว” 

อยู่ ๆ หลี่เหวินหยางก็โพล่งขึ้นมาทันทีเพราะเขาไม่ชอบใจที่บรรดาหนุ่ม ๆ ที่ต่างก็รุมล้อมไป๋ฮวาพากันแย่งเกี้ยวนาง และเขาก็หมั่นไส้ที่สตรีเช่นนางนั้นเนื้อหอมเหลือเกิน จนบุรุษต่างพากันแย่งชิง ทั้ง ๆ ที่นางออกตัวว่าเป็นเพียงสาวใช้ หรือไม่ก็นางแกล้งพูดเพื่อเรียกคะแนนสงสารให้ตนเอง ช่างร้ายกาจนักนะ

เขาแน่ใจว่าเจ้าสองคนนั่นที่เอ่ยขึ้นว่าต้องการสู่ขอนางไปอยู่ที่จวนนั้นไม่ได้เพียงล้อเล่น แต่เขาหยอกเย้าแกมจริง และเขาก็ไม่ชอบใจอย่างมาก ที่สตรีที่ออกเรือนแล้วเช่นไป๋ฮวามาเที่ยวทอดสะพานให้บุรุษอย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้ นางไม่รู้สิ่งใดควรไม่หรือ 

นางเป็นสตรีที่ได้ชื่อว่ามีสามีแล้ว แถมมีหนังสือสมรสด้วยกันอีกแล้วด้วย แม้เขากับนางยังไม่ได้ร่วมหอ แต่ชื่อในหนังสือสมรสก็บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาคือสามีและนางคือภรรยา แล้วนางจะมาทำหน้าตาใสซื่อบอกว่าตนเองไร้พันธะย่อมไม่สมควร

“อะไรนะ ฮวาเอ๋อ แต่งงานแล้วหรือ ท่านพูดล้อเล่นหรือท่านหลี่ ข้ากับน้องสาวสนิทกับนางมากเหตุใดไม่ทราบเรื่องนี้เลย จริงไหมฮวาเอ๋อ”

รองแม่ทัพจ้าวร้อนใจมาก เขาหันขวับไปจ้องมองสตรีข้างกายอย่างคาดคั้นทันที ในอกพลันวูบโหวงไปอย่างมาก แข้งขาพาลจะอ่อนแรงไปหมด เขาเพิ่งจะฝันหวานไปหยก ๆ แท้ ๆ ว่าหากท่านพ่อกับท่านแม่ยอมตกลงไปสู่ขอฮวาเอ๋อให้เขา ก็จะรีบไปสู่ขอนางให้เร็วที่สุด 

เพราะวันนี้เขาเห็นมีบุรุษฐานะดีหลายคนต่างจับจ้องมองนาง แล้วหันไปซุบซิบกัน เขาเกรงว่าจะมีคนตัดหน้าเขาแล้วส่งแม่สื่อไปที่จวนสกุลหลี่ หากเกิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลี่เกิดตกลงขึ้นมา เขาจะต้องอกหักทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้คบหากับนางเช่นคนรักเลยแน่ ๆ

ไป๋ฮวาอึกอัก นางจะบอกสหายกับพี่เทียนซานได้เช่นไรว่าแต่งงานแล้ว เพราะว่ามันไม่ใช่การแต่งงานจริง ๆ เสียหน่อย แต่เป็นการแต่งเพื่อช่วยท่านย่าขัดขวางสตรีสกุลซ่งที่ท่านย่าไม่ต้องการรับมาเป็นหลานสะใภ้แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น หากต่อไปภายหน้ามีสตรีที่ท่านย่าพึงใจ ก็คงจะให้นางหย่าขาดกับคุณชายหลี่ที่เขาเองก็กล้ำกลืนเต็มทนที่ต้องมาเข้าพิธีแต่งงานกับนาง 

แล้วนี่เขาเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมากัน ถึงได้มาป่าวประกาศเช่นนี้ เขาไม่เกรงว่าผู้อื่นจะทราบหรือว่าเขากับนางแต่งงานกัน เขาจะไม่อับอายหรือที่มาแต่งงานกับสตรีฐานะต่ำต้อยเช่นนาง

ขณะที่ไป๋ฮวากำลังอึกอักและกำลังครุ่นคิดว่าจะตอบเช่นไรจึงจะเป็นการดีต่อทุกฝ่ายมากที่สุดนั้น คนบ้าผู้นั้นก็สวนขึ้นมาทันทีอีกว่า

“ข้าบอกว่านางแต่งงานแล้วก็แต่งแล้วน่ะสิ เรื่องเช่นนี้จะมีใครนำมาล้อเล่นได้กัน นางแต่งงานแล้วกับญาติของข้าเอง แต่ตอนนี้สามีของนางไม่อยู่ แต่ข้ารับรองได้ว่านางแต่งงานแล้วจริง ๆ คงมิอาจจะรับการสู่ขอจากบุรุษใดได้อีกแล้ว”

หลี่เหวินหยางรีบพูดตัดหน้าสตรีที่เขาเห็นว่านางกำลังอึกอักอยู่ เขาเกรงว่านางจะพูดความจริงออกไปว่านางแต่งงานกับเขาแล้ว หรือไม่อีกอย่างนางอาจจะตอบออกไปว่าไม่เป็นความจริงก็ได้ และเขาก็ไม่ชอบทั้งสองคำตอบนั่น

เพราะว่าเขาเองก็เห็นมาด้วยตาตนเองว่านางพยายามจะหว่านเสน่ห์ชายในค่ำคืนนี้มากเพียงใด มิน่าเล่าลงทุนไปซื้อหาอาภรณ์ใหม่เสียหรูหรา เพื่อจะแต่งมาร่วมงานเลี้ยงนี้ และนางก็ทำได้สำเร็จเสียด้วย ตกเบ็ดชายได้หลายคนทีเดียว 

แต่เสียใจด้วยนะ ไม่มีวันสมหวังหรอก เพราะเมื่อเขาไม่สมหวังกับคนรักของเขา นางเองก็จะสมหวังในรักกับชายใดไม่ได้เช่นกัน เอาสิ คนหน้านิ่งครุ่นคิดพลางยกริมฝีปากขึ้นนิด ๆ อย่างสมใจ เขาไม่ได้แต่งกับคนรักนางเองก็จะแต่งกับชายใดก็ไม่ได้ ดูสิจะทำเช่นไรต่อไป เพราะบุรุษในวงสนทนาต่างก็อึ้งงันกันไปหมด เพราะไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้

ส่วนไป๋ฮวานางหันขวับไปจ้องมองใบหน้าของชายที่ยืนอยู่เยื้องกับนางทันที ก็ทันเห็นว่าใบหน้าหล่อคมคายนั้นยักคิ้วให้นางอย่างต้องการยั่วโทสะ เหมือนกับว่าเขาต้องการกลั่นแกล้งนางให้อับอายผู้อื่นที่นางปิดบังว่าตนเองเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว แต่ก็ยังทำหน้าซื่อกับผู้อื่นว่าตนเองไร้พันธะ ใบหน้าหวานพลันซีดเผือดไปทันที

“จริงหรือฮวาเอ๋อ เจ้าแต่งงานแล้วจริงๆ หรือ เหตุใดข้าไม่เห็นจะรู้เรื่องนี้เลย เจ้าเองก็เพิ่งจะเรียนจบได้ไม่่นานพร้อม ๆ กันกับข้า แล้วจะมีเวลาไปแต่งงานตอนไหนกัน”

หมานหมานเอ่ยขึ้นอย่างงงงัน นางแทบไม่เชื่อสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน แล้วนางก็พลันนึกขึ้นได้ หันไปมองใบหน้าที่สลดลงทันตาของพี่รองของนางในทันที พี่ชายของนางคงจะผิดหวังมากแน่ๆ เขาหลงรักฮวาเอ๋ออย่างมาก ไม่ทันได้สารภาพรักก็มาอกหักเสียแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 9 สามีนางคือญาติข้าเอง

    “หรือว่าคุณชายหลี่เหวินหยางมาตามเจ้า ฮวาเอ๋อ”คุณหนูจ้าวก็เอ่ยถามขึ้น เพราะพบคุณชายหลี่ยืนอยู่ในศาลาด้วย จึงคิดว่าเขาคงมาตามสหายของนาง เพราะไป๋ฮวาไม่เคยบอกเล่าเรื่องภายในจวนที่ไม่เกี่ยวกับตัวของนางมากมายนัก สหายรักจึงไม่รู้ว่าคุณชายผู้นี้ไม่ค่อยชอบไป๋ฮวานัก“ฮวาเอ๋อ ข้าเองก็ลืมไป เจ้าพำนักที่จวนสกุลหลี่ แต่ก็ไม่เคยถามเจ้าเสียที ว่าเจ้าเป็นอะไรกับท่านหลี่เหวินหยาง”สหายอีกคนที่เพิ่งมาสมทบถามขึ้น เมื่อได้ยินว่าหลี่เหวินหยางมาตามไป๋ฮวากลับจวนจึงคิดว่าเขาเป็นพี่ชายมาตามน้องสาวกลับจวน“ข้าเป็นเพียงสาวใช้ในจวนของสกุลหลี่เจ้าค่ะ” ไป๋ฮวาตอบไปตามตรงจนทุกคนพากันประหลาดใจ ยกเว้นสองพี่น้องสกุลจ้าวที่พอจะทราบว่าไป๋ฮวาเป็นเด็กกำพร้ามิได้มีฐานะเป็นญาติเกี่ยวดองอะไรกับสกุลหลี่ นางพำนักที่นั่นในฐานะคนอาศัยเท่านั้น“เจ้าเป็นแค่เพียงสาวใช้หรือ ไม่น่าเชื่อเลย สาวใช้ที่ไหนจะงดงามเช่นนี้ หากเจ้าเป็นสาวใช้อย่างที่เจ้าพูดจริง ๆ ข้าก็อยากจะขอไถ่ตัวเจ้าไปอยู่ที่จวนของข้าจะได้หรือไม่ แต่ข้ารับรองว่าจะไม่ให้เจ้าลำบากเป็นสาวใช้แน่ ๆ เพราะเจ้างดงามเกินกว่าจะมีฐานะเพียงแค่นั้น มันไม่เหมาะสมกับความงามของเจ้าเลย” ค

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 8 กลับจวนได้แล้ว

    สตรีนางนั้นวันนี้แต่งกายเสียงดงาม ลอกคราบจากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นนางหงส์ผู้งดงามและหรูหรา จนแม้แต่สตรีเช่นนางยังอดที่จะมองอย่างตะลึงไม่ได้ แล้วบุรุษเล่าจะไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือ มิน่าถึงได้มีชายมากหน้าเข้าไปรุมล้อมสนทนากับนาง ดังเช่นดาวล้อมเดือนก็มิปาน แล้วนี่พี่เหวินหยางเป็นอะไร จู่ ๆ ก็วางจอกสุราเสีียงดัง หรือว่าเขาจะเกิดไม่พอใจขึ้นมาไหนเขาบอกว่ารังเกียจไป๋ฮวายิ่งกว่าอะไร ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับนางเลยสักนิด แต่ต้องจำใจทำก็เพราะท่านย่าบังคับไม่ใช่หรือแล้วนี่อะไรกัน พอมาถึงยังไม่ทันได้กินอะไรกี่มากน้อย ก็เอาแต่จับจ้องมองไปที่สตรีนางนั้นอยู่ได้ เหมือนสนใจนางเสียมากมาย เมื่ออดรนทนต่อไปไม่ไหว ม่านอี้จึงได้เอ่ยขึ้น“ ท่านพี่หึงนางหรือเจ้าคะ อย่างไร นางก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของท่าน แม้จะเป็นเพียงในนาม แต่เอ….บุรุษมากมายที่กำลังรุมล้อมนางคงไม่ทราบกระมังเจ้าคะ ว่านางนั้นแต่งงานเสียแล้ว หรือท่านพี่จะไปป่าวประกาศความเป็นสามีให้ผู้อื่นได้รับทราบกันให้ทั่วเล่าเจ้าค่ะ จะได้ไม่มีบุรุษใดกล้ามารุมล้อมนางเช่นนี้อีก " ม่านอี้กล่าวประชดประชันคนรักที่นางเริ่มจะเห็นว่าเขานั้นเอ

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 7 ไม่ได้หึงหวงแค่ตามจับผิด

    “ท่านพี่เทียนซานเจ้าคะ ท่านพี่ ท่านพี่รอง ยังอยู่หรือไม่!!”น้องสาวของเขาต้องตะโกนเข้ามาในหูของเขาจนเขาได้สติ น้องสาวของเขาที่ก้าวลงจากรถม้าตามหลังมาเรียกเขาอยู่หลายครั้งแล้ว แต่เขากลับไม่ได้ยิน“เจ้าจะตะโกนเข้ามาในหูของข้าทำไมกันเล่า เรียกเบา ๆ ข้าก็ได้ยิน”เขาหันไปเอ็ดน้องสาวของเขา แล้วหันมาเหลือบมองสาวเจ้าด้วยใบหน้าเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด“ได้ยินที่ไหนกันเล่า ข้าเรียกท่านตั้งนาน ท่านก็ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวอยู่ได้ เป็นอย่างไรเล่าตะลึงมองสหายของข้า ตาเยิ้มเสียขนาดนี้ ยอมรับมาเสียดี ๆ ว่าตกหลุมรักนางเข้าให้แล้ว”น้องสาวของเขาหยอกเย้าแล้วหัวเราะเสียงดังที่เห็นพี่ชายตะลึงมองสหายของนาง รองแม่ทัพจ้าวเทียนซานยิ้มให้ทั้งสองอย่างเก้อเขิน เขาเสยกมือขึ้นเกาศีรษะแล้วก็หัวเราะน้อย ๆ แล้วจึงได้ชักชวนทั้งสองขึ้นรถม้าเพื่อไปงานกันได้แล้วไป๋ฮวาก้าวขึ้นรถม้า ตามหลังคุณหนูจ้าวโดยมีรองแม่ทัพหนุ่มช่วยพยุงนางขึ้นรถม้าอย่างทะนุถนอม นางยิ้มเอียงอายให้เขาและเอ่ยขอบคุณเบา ๆ ส่วนรองแม่ทัพหนุ่มนั้นยิ้มหน้าบานที่ได้ขึ้นรถม้ากับสาวที่เขาพึงใจเมื่อขึ้นไปในรถม้า ต่างก็สนทนากันอย่างถูกคอ รองแม่ทัพจ้าวจ้องมอง

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 6 ความเกลียดที่ทำให้เจ็บช้ำ

    ยามซื่อในสองวันต่อมา (เก้าโมง) หลี่เหวินหยางขุนนางหนุ่ม เขาออกมายืนอยู่ที่หน้าเรือนใหญ่เพื่อรอให้บ่าวจัดการรถม้าให้แล้วเสร็จ เพราะเขากำลังจะออกไปราชการที่กรมการคลังเพราะวันนี้มีประชุมขุนนางที่นั่น แต่ก็เห็นร่างของไป๋ฮวาที่กำลังเดินออกมาจากเรือนของนางเสียก่อน เขาเฝ้ามองนางว่าจะเดินไปที่ใด ก็เห็นนางเดินเข้าไปในเรือนของท่านย่าของเขาจึงได้เดินตามเข้าไปในเรือนของท่านย่าบ้าง เพื่อจะดูว่านางจะไปหาท่านย่าของเขาด้วยเรื่องอันใด เมื่อเดินเข้าไปในเรือนของท่านย่า ก็เห็นว่าเจ้าของเรือนกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่ห้องโถงกลางในเรือนนั้น โดยมีสตรีนางนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวข้าง ๆเมื่อเขาเดินไปถึงแล้วทำความเคารพท่านย่าแล้ว ก็เอ่ยถามสตรีนางนั้นโดยที่ไม่ได้มองหน้าว่า“เจ้ามารบกวนท่านย่าของข้าเรื่องอันใดอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าจะมาออดอ้อนขอเครื่องประดับหรือเงินทองจากท่านย่าของข้าอีกแล้ว ที่เจ้าได้ไปจากท่านย่ามันก็มากมายแล้วสำหรับกาฝากอย่างเจ้า "ขุนนางหนุ่มเปิดฉากทันที เพราะเขาคิดว่าสตรีนางนั้นคงไม่วายมาออดอ้อนขอข้าวของจากท่านย่าของเขาอีกฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปรามหลานชายขึ้นทันที” น้องไม่ได้มาขอเงินหรือเครื่องประดับจาก

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 5 ยกน้ำชาก็ยกไปสิ

    รุ่งเช้าวันต่อมา ไป๋ฮวาตื่นขึ้นตั้งแต่ได้ยินเสียงไก่ขัน เพราะนางเองก็นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ มาแทบจะทั้งคืน นางค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วก็จัดหมอนหนุนที่นางหนุนนอนแล้วพับผ้าผืนบาง ๆ ที่นางใช้ห่มคลุมกายมาทั้งคืนเอาไว้ให้เรียบร้อย แล้วก็ค่อย ๆ ย่องไปที่หลังฉากกั้น พลางหันไปมองร่างสูงสง่าที่บัดนี้นอนหลับไหลยังไม่ได้สติ คงเพราะเมื่อคืนเขาเมามากด้วย นางได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของเขา แต่แล้วก็พลันนึกได้ว่าไม่ควรหยุดจ้องมองเขาเช่นนี้ หากเขาตื่นมาพบเข้าจะต้องพูดจาร้ายกาจใส่นางเป็นแน่ไป๋ฮวารีบเข้าไปรวบรวมอาภรณ์ของนางที่อยู่ภายในตู้และข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวที่ท่านย่าสั่งให้คนมาจัดเอาไว้ เพื่อจะได้ให้สาวใช้มาช่วยยกออกไปจากเรือนของเจ้าบ่าวที่ไม่ต้องการเจ้าสาวเช่นนางให้อยู่ร่วมเรือนกับเขานางค่อย ๆ ทำอย่างเงียบที่สุด แล้วก็หอบอาภรณ์และข้าวของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นต้องใช้ก่อนในเช้าวันนี้ออกไปจากห้องนอนอย่างเงียบที่สุด แล้วก็เดินไปที่เรือนหลังข้าง ๆ ที่คุณชายน้อยออกคำสั่งให้นางไปพักที่เรือนนั้น ที่จริงแล้วไป๋ฮวาเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่ร่วมเรือนกับเขา เพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบนาง มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะอยู่ร่วมกันหลังมื

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 4 อยู่ร่วมหอห้องแต่ดุจไกลกันนับพันลี้

    “ข้ามีคนรักอยู่แล้ว และคนรักของข้าก็งดงามไม่ได้เป็นรองสตรีใด และข้าก็พอใจที่ได้นางเป็นคนรัก แม้ท่านย่าจะไม่ยินยอมแต่ข้ารักนาง และจะไปใช้ชีวิตนอกจวนกับนาง ส่วนสตรีนางนี้จะนอนกอดหนังสือสมรสก็ให้นางนอนกอดไป เพราะข้าไม่มีทางจะร่วมชีวิตกับนางอย่างแน่นอน”เจ้าบ่าวหมาด ๆ เอ่ยขึ้นถึงสิ่งที่เขาตั้งใจเอาไว้แล้ว เพราะเขาจะไปซื้อเรือนขนาดปานกลางอีกหลัง แล้วให้ม่านอี้ไปอยู่ หากนางยินยอมเขาจะแต่งงานกับนางอีกครั้งโดยไม่เกี่ยวกับสกุลหลี่ และเขาจะเลี้ยงดูนางที่นั่น ใช้ชีวิตผัวเมียกับนางที่นั่น โดยที่จวนสกุลหลี่นี้ก็ทิ้งสตรีที่อยากจะเป็นฮูหยินของเขาจนตัวสั่นเอาไว้ที่นี่ ให้นอนแห้งเหี่ยวคาเรือนไปเลย แต่เรื่องนี้ย่อมจะให้ท่านย่ารู้ไม่ได้อย่างแน่นอนเขาพูดถึงแผนที่เขาวางเอาไว้ ทำเอาสหายของเขาพากันอ้าปากค้าง และอึ้งงันกับสิ่งที่สหายวางแผนเอาไว้ อย่างไม่ค่อยเห็นด้วยนัก เจ้าสาวของเขางดงามปานนี้แต่เขากลับไม่สนใจ ยังคงปักใจรักมั่นในซ่งม่านอี้ หากคิดกันอย่างเป็นธรรมโดยไม่มีอคติแล้ว เหล่าสหายของเขาต่างก็คิดว่าม่านอี้นั้นงามก็จริง แต่เจ้าสาวในวันนี้งดงามกว่าหลายเท่านัก แต่เหตุใดคุณชายของจวนกลับมองไม่เห็นของใกล้มื

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 2 สตรีที่เขาไม่ต้องการ

    " สิ่งที่เจ้าพูดมามันก็จริงอยู่ แต่ว่าซ่งม่านอี้ เป็นบุตรสาวของสกุลซ่ง เจ้าเองก็รู้ว่าชื่อเสียงของสกุลนั้นเป็นเช่นไร มีสกุลดี ๆ ที่ไหนบ้างต้องการคบหา แม้บัดนี้ยังไม่มีเรื่องให้ต้องเดือนร้อน แต่ภายหน้านั้นไม่แน่ หรือเจ้าต้องการตามใจตนเองจนลากสกุลหลี่เข้าไปพัวพันกับเรื่องต่ำช้าที่เจ้าซ่งเหลียงนั่นทำเ

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 1 การแต่งงานที่จำใจ

    ในเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าหลิง ตระกูลหลี่เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงด้านความซื่อสัตย์และคุณธรรม หลี่เหวินหยาง หลานชายคนเดียวของท่านย่าหลี่ซื่อเหนียง ทายาทรุ่นปัจจุบัน เป็นชายหนุ่มรูปงาม ฉลาดหลักแหลม แต่กลับมีใจให้กับหญิงสาวจากตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในทางลบเรื่องคดโกงและ

  • ฮูหยินแก้ขัด   บทที่ 3 เจ้าบ่าวหน้าบูด

    หลังจากวันนั้นที่นางได้ยินถ้อยคำโต้เถียงกันของนายทั้งสองภายในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็กำลังจะหันหลังกลับเพราะไม่กล้าเดินเข้าไปภายในห้องที่มีการโต้เถียงกันโดยมีชื่อของนางอยู่ในการโต้เถียงนั้นด้วย แต่แล้วเพียงนางเดินออกจากเรือนมาได้เพียงเล็กน้อย คุณชายน้อยของจวนก็เดินตามหลังนางมาทัน“น่าชื่นชมนะ สิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status