บทที่ 4: สงครามใต้แสงตะวัน

บรรยากาศหลังเลิกเชียร์ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความอึดอัด นลินเดินแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างาม แม้รอยสีกุหลาบใต้ปกเสื้อจะยังคงเป็นหัวข้อซุบซิบของคนทั้งลานเกียร์ แต่เธอกลับไม่ยอมก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเหมือนหมากที่ไร้ค่า นลินใช้ความนิ่งสงบเป็นเกราะกำบัง ดวงตาคู่สวยที่เคยสั่นไหวบัดนี้กลับเรียบเฉยและเปี่ยมไปด้วยสติปัญญา สมกับที่เธอถูกฟูมฟักมาในตระกูลที่มั่งคั่ง

เธอยืนรออยู่หลังตึกคณะจุดเดิมตามคำสั่งของ ‘เจ้าชีวิต’ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้าทาบทับลงบนร่างระหง ส่งให้รัศมีของเธอดูสว่างไสวอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งรถซูเปอร์คาร์คันเดิมแล่นเข้ามาจอด

เตโชก้าวลงจากรถพร้อมกับความร้อนแรงที่แผ่ออกมาสะกดทุกสายตา เขาจงใจเดินเข้ามาหานลินช้าๆ มุมปากหยักยกยิ้มเหยียดเมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนรอเขาอยู่ตรงนั้น

“นึกว่าจะหนีกลับไปฟ้องพ่อซะอีก... ที่โดนพี่ ‘ประจาน’ กลางลานเกียร์” เสียงทุ้มต่ำระคนหยันดังขึ้น กลิ่นเหล้ารัมที่ติดกายเขามาเริ่มจู่โจมโสตประสาทของนลินทันที

นลินไม่ได้หลบสายตา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเทพพระอาทิตย์จอมเอาแต่ใจด้วยรอยยิ้มละมุนที่คาดเดาความหมายไม่ได้ “ลินไม่ใช่เด็กน้อยที่จะวิ่งไปฟ้องใครหรอกค่ะพี่เต... และลินก็ไม่ได้มองว่าการที่พี่ทำแบบนั้นคือการประจาน แต่มันคือการประกาศให้ลินรู้ว่า ‘วุฒิภาวะ’ ของเฮดว้ากปีสี่... มีอยู่แค่นี้เอง”

คำพูดที่ไพเราะทว่าเชือดเฉือนทำเอาเตโชชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมปลาบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ เขาขยับเข้าประชิดตัวจนนลินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา

“ปากเก่งขึ้นนี่นลิน... คิดว่าใช้คำพูดสวยๆ แล้วจะทำให้เธอดูสูงส่งกว่าเดิมงั้นเหรอ? อย่าลืมนะว่าตอนนี้เธอคือสินค้าที่ฉันซื้อมา”

“สินค้าที่มีมูลค่ามหาศาล... พี่เตก็น่าจะดูแลให้ดีกว่านี้หน่อยนะคะ” นลินตอบกลับอย่างไม่ลดละ เธอใช้นิ้วเรียวงามลูบไล้ไปที่ปกเสื้อนักศึกษาเบาๆ “การทำให้สินค้ามีรอยตำหนิกลางที่สาธารณะ มันแสดงถึงรสนิยมของ ‘เจ้าของ’ นะคะ ว่าดิบเถื่อนและขาดความยั้งคิดแค่ไหน”

เตโชบีบข้อมือเล็กแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ความขี้หึงและเอาแต่ใจเริ่มทำงานเมื่อเห็นว่านลินไม่ยอมจำนนต่อเขาเหมือนคืนก่อน “รสนิยมของพี่... เธอคนเดียวเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบนลิน และถ้าเธอยังไม่หยุดใช้ปากเก่งๆ นั่นย้อนถามพี่... พี่จะเปลี่ยนที่ ‘ตีตรา’ จากคอ ไปเป็นที่อื่นที่เธอไม่มีวันปกปิดมันได้ด้วยเสื้อผ้า!”

กลิ่นรัมที่หอมหวานทว่าอันตรายโอบล้อมทั้งคู่ไว้ท่ามกลางแสงตะวันสุดท้ายของวัน นลินรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของคนตรงหน้า มันไม่ได้เต้นด้วยความแค้นเพียงอย่างเดียว แต่มันมีความ ‘คลั่งรัก’ ที่ถูกบิดเบือนด้วยทิฐิซ่อนอยู่ลึกๆ

“เชิญค่ะ... ถ้าพี่คิดว่าการข่มขู่คือทางเดียวที่พี่จะเอาชนะลินได้” นลินพึมพำ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “แต่จำไว้นะคะพี่เต... ร่างกายลินพี่อาจจะขังไว้ได้ แต่ ‘หัวใจ’ ของลิน... พี่ไม่มีวันได้มันไปด้วยวิธีสกปรกแบบนี้”

เตโชจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนความสง่างามของเธอเขย่าหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาอย่างรุนแรง เขาอยากจะขยี้เธอให้แหลกคามือ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็อยากจะกอดเธอไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นความงดงามนี้

“งั้นเรามาดูกัน... ว่าหัวใจของเธอ มันจะทนได้นานแค่ไหนเมื่อต้องเจอกับเกมถัดไปของพี่”

เขากระชากร่างบางให้ขึ้นรถอย่างแรง ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปสู่กรงขังหรูหราที่รอคอยการเริ่มต้นของบทเรียนถัดไป...

ภายในพื้นที่แคบของรถซูเปอร์คาร์ที่พุ่งทะยานไปบนถนนสายหลัก ความเงียบกลับเสียงดังกว่าเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้อง นลินนั่งนิ่งขรึม แผ่นหลังบางเหยียดตรงอย่างสง่างาม สายตาของเธอจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความสงบที่น่าประหลาด จนคนข้างกายอย่างเตโชเริ่มรู้สึก ‘รุ่มร้อน’ ขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

เขาลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ... ความนิ่งเฉยของนลินมันช่างท้าทายอำนาจของเขาเหลือเกิน

“เงียบทำไม? หรือว่าคำพูดเก่งๆ เมื่อกี้มันหมดคลังแล้ว” เตโชเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เขากำลังกดทับไว้

“ลินแค่กำลังคิดค่ะว่า... การที่พี่ขับรถเร็วขนาดนี้ มันคือการระบายอารมณ์หึง หรือแค่ต้องการเอาชนะความรู้สึกผิดในใจตัวเองกันแน่” นลินตอบโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง น้ำเสียงของเธอยังคงไพเราะและกังวานใส ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระทั่วไป

“หึง? เธอคิดว่าคนอย่างเตโชต้องหึงผู้หญิงที่เอาตัวมาแลกเป็น ‘หลักประกัน’ อย่างเธองั้นเหรอ!” เขาแค่นยิ้มเยาะ พลางเหยียบคันเร่งให้จมลงไปอีก บรรยากาศในรถเริ่มเข้มข้นขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น

“ถ้าไม่หึง... พี่คงไม่จงใจตีตรารอยพวกนี้ในที่ที่คนอื่นต้องเห็นหรอกค่ะ” นลินหันไปสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งลึกและเฉลียวฉลาดจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุถึงก้นบึ้ง “พี่แค่อยากจะบอกให้คนอื่น ๆ รู้ว่าลินเป็นผู้หญิงมีตำหนิ ให้ลินได้อับอาย เพราะพี่กลัวว่าถ้าลินมีทางเลือก ลินหาคนอื่นมาช่วยเหลือคุณพ่อได้ พี่จะคุมเกมนี้ไม่อยู่”

เตโชหักพวงมาลัยเข้าข้างทางแล้วเหยียบเบรกจนตัวโก่ง นลินเซไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยงแต่เธอกลับพยุงตัวกลับมานั่งตรงได้อย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มขยับกายเข้าหาเธออย่างคุกคาม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นคอระหง นิ้วโป้งของเขาจงใจลากผ่านรอยสีกุหลาบที่เขาประทับไว้เมื่อคืนอย่างหนักมือ

“มั่นใจเหลือเกินนะนลิน... ว่าฉัน ‘หึง’ เธอขนาดนั้น” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก แววตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักที่ถูกห่อหุ้มด้วยความโกรธเกลียด “จำเอาไว้นะว่าเธอเป็น "หลักประกัน" หนี้สินของพ่อเธอ ทำหน้าที่ลูกยอดกตัญญูของเธอให้ดี อย่าทำให้พ่อเธอต้องเดือดร้อน”

“ค่ะ ลินจะทำหน้าที่ของลินให้ดีที่สุด แม้ไม่เต็มใจก็ตาม” นลินไม่ได้หลบตา เธอเอื้อมมือไปแตะที่อกซ้ายของเขาเบาๆ สัมผัสที่นุ่มนวลแต่กลับทำให้เตโชสะท้านไปทั้งร่าง “...ร่างกายลินเป็นหลักประกันของพี่ แต่หัวใจลินไม่ใช่ พี่บังคับไม่ได้”

คำพูดของเธอเหมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนกองเพลิง เตโชนิ่งอั้นไปชั่วขณะ เขาโกรธที่เธอไม่ยอมอ่อนแอให้เขา เขาต้องการจะเอาชนะเธอ 

เตโชกระชากเธอเข้ามารับจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ รสชาติของเหล้ารัมขมปร่าผสมปนเปไปกับความหอมละมุนของกลิ่นดอกบัวจางๆ จากผิวของเธอ มันคือสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมใคร

นลินไม่ได้ดิ้นรนฟูมฟาย แต่เธอตอบโต้ด้วยการนิ่งสงบจนเขาเป็นฝ่ายที่คลั่งตายไปเอง...