ตอนที่ 5: ภายใต้ปีกปีศาจ

เสียงล้อรถบดกับพื้นถนนคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองดังแสบแก้วหูพอๆ กับเสียงหัวใจของนลินที่เต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ใบหน้าสวยจะยังคงเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง แต่สัมผัสจาบจ้วงดุดันบนรถเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนริมฝีปากและซอกคอ เตโชดับเครื่องยนต์ด้วยแรงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ เขาไม่ได้หันมามองเธอ แต่รังสีคุกคามที่แผ่ออกมากลับบีบคั้นอากาศในรถจนอึดอัด

"ลงมา อย่าให้พี่ต้องใช้กำลังลากเธอขึ้นไป" เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบ

นลินก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม ขาเรียวภายใต้กระโปรงพลีทก้าวเดินอย่างมั่นคงแม้จะรู้สึกอ่อนแรงจากการถูกพันธนาการด้วยสายตาของเขามาตลอดทาง ทันทีที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวปิดลง ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมคนทั้งคู่ เตโชยืนซ้อนหลังเธอ กลิ่นเหล้ารัมจางๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงมอมเมาโสตประสาทของนลินจนเธอต้องเม้มปากแน่น

"พี่รู้ว่าเธอกำลังด่าพี่อยู่ในใจนลิน" เขาเอ่ยขึ้นขณะที่สายตาจ้องมองเงาสะท้อนของเธอในกระจกนิรภัย "ด่าว่าพี่ดิบเถื่อน ด่าว่าพี่ไร้วุฒิภาวะ... แต่เธอก็หนี 'ความจริง' ไม่พ้นหรอกว่าตอนนี้เธอเป็นของใคร"

"ลินทราบดีค่ะว่าลินอยู่ในสถานะไหน" นลินตอบกลับโดยไม่หันไปมอง "แต่พี่เตเองก็น่าจะทราบนะคะว่า การใช้อำนาจกดขี่คนที่ไม่มีทางสู้ มันไม่ได้ทำให้พี่ดูเป็น 'ผู้ชนะ' เลยสักนิด แต่มันยิ่งแสดงให้เห็นว่าพี่กลัว... กลัวว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ ลินจะไม่มีวันมองคนอย่างพี่ด้วยความรู้สึกอื่นนอกจากความสมเพช"

คำว่า 'สมเพช' เหมือนแส้ที่ฟาดลงบนหน้าเตโช ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเพนต์เฮาส์ส่วนตัว เขากระชากข้อมือเล็กให้เดินตามเข้าไปในห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำเทาดูเคร่งขรึมและอ้างว้าง

"สมเพชงั้นเหรอ?" เตโชเหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท เขาตามลงมาโน้มตัวค่อมเธอไว้ กดข้อมือทั้งสองข้างของเธอแนบกับพนักพิง "เธอมีสิทธิ์อะไรมาสมเพชฉัน! ในเมื่อคนที่ทำให้เธอต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้คือพ่อที่เธอเทิดทูนนั่นต่างหาก!"

นลินจ้องมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาที่เริ่มสั่นคลอน "คุณพ่อท่านแค่ทำธุรกิจผิดพลาด..."

"ผิดพลาด?" เตโชแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับที่เธอไม่รู้ "เธอนี่มันช่างไร้เดียงสาอย่างที่เขาว่าจริงๆ นลิน เธอรู้ไหมว่าถ้า 'หลักประกัน' อย่างเธอไม่มาตกอยู่ในมือพี่ ป่านนี้พ่อเธอจะส่งเธอไปให้เสี่ยคนไหนที่บ่อนพนันนั่นไปแล้วบ้าง!"

คำพูดของเขาทำให้นลินชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที เตโชกัดฟันแน่น เขาเผลอพูดในสิ่งที่ตั้งใจจะปิดบังไว้ แววตาที่เคยกรุ่นโกรธกลับไหววูบด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง

[POV: เตโช]

เตโชจ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของเขาเจ็บแปลบเมื่อเห็นหยดน้ำตาใสๆ เริ่มคลอที่หน่วยตาของนลิน เขาเกลียดตัวเองที่ต้องเป็นคนพูดความจริงที่ทำร้ายเธอ และเกลียด 'ธนา' พ่อของนลินที่ใช้ลูกสาวเป็นเครื่องมือใช้หนี้การพนันก้อนโตในคืนนั้น

‘คุณเตโชครับ... ผมไม่มีเงินคืนจริงๆ แต่ผมมีลูกสาว และลูกสาวผมสวยนะ คุณก็รู้... รับข้อเสนอของผมเถอะ’

คำพูดน่ารังเกียจของธนายังดังก้องในหัว เตโชรู้ดีว่าถ้าเขาไม่รับข้อเสนอนี้ ธนาก็จะพานลินไปเร่ขายให้คนอื่นที่มีอำนาจเงินมากกว่าเขา เขาจึงต้องสวมบทปีศาจ ลากเธอมาไว้ในกรงขังหรูหราแห่งนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะปลอดภัยจากพ่อแท้ๆ ของตัวเองและโลกที่เน่าเฟะภายนอก

เขาหึง... ใช่ เขาหึงแทบคลั่งที่เห็นใครมองเธอ เพราะเขารู้ว่า 'สินค้า' ล้ำค่าชิ้นนี้มีแต่คนจ้องจะขย้ำ เขาจึงต้องตีตราเธอไว้ ให้ทุกคนรู้ว่าเธอมีเจ้าของที่ดุร้ายที่สุด เพื่อไม่ให้ใครกล้าเข้าใกล้เธอ

นลินมองเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตาคมปลาบของเตโช แม้เขาจะแสดงออกอย่างดิบเถื่อน แต่มือที่บีบข้อมือเธอไว้กลับเริ่มสั่นจางๆ สัญชาตญาณความฉลาดของเธอบอกว่าสิ่งที่เขาพูดมีมูลความจริงที่เธอยังเข้าไม่ถึง

"พี่เตหมายความว่ายังไงคะ... บ่อนพนัน?" นลินถามเสียงเครือ

เตโชเมินหน้าหนี เขาผละออกจากตัวเธอแล้วเดินไปรินเหล้ารัมใส่แก้ว ยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด กลิ่นรัมที่แรงจัดกระจายไปทั่วห้อง "ลืมมันซะ... หน้าที่ของเธอคืออยู่ห้องนี้ ทำตามคำสั่งของพี่ และอย่าไปเสนอหน้าให้ไอ้ผู้ชายหน้าไหนเห็นอีก"

นลินลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะสะเทือนใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เธอก็ยังไม่เสียหลักความสง่างาม "ถ้าพี่บอกว่าลินเป็นสินค้าที่พี่ซื้อมา... งั้นช่วยบอกลินหน่อยได้ไหมคะ ว่าพี่ซื้อลินมาเพื่อ 'ทำลาย' หรือซื้อมาเพื่อ 'ครอบครอง' กันแน่?"

เตโชชะงักแก้วในมือ เขาหันกลับมามองร่างระหงที่ยืนเด่นอยู่กลางห้อง แสงจันทร์ที่เริ่มส่องผ่านหน้าต่างบานยักษ์เข้ามาทาบทับลงบนร่างของเธอ ส่งให้เธอดูสง่างามและเปราะบางในเวลาเดียวกัน

เขาวางแก้วลงแล้วเดินเข้าหาเธออย่างช้าๆ แต่ละย่างก้าวเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกบิดเบือนด้วยทิฐิ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ โน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งรั้นชนกับหน้าผากมน

"พี่ซื้อเธอมา... เพื่อไม่ให้เธอต้องถูกส่งต่อไปให้ใคร เหมือนที่พ่อเธอมายื่นข้อเสนอให้พี่" เขาพึมพำเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปลูบไล้รอยสีกุหลาบที่คอเธออย่างอ่อนโยนผิดกับเมื่อครู่ "และพี่จะไม่มีวันปล่อยเธอไป แม้เธอจะเกลียดพี่ไปตลอดชีวิตก็ตาม นลิน"

เขากดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างหนักแน่น เป็นจูบที่ไม่มีความจาบจ้วง แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนนลินสัมผัสได้ถึง 'ความรัก' ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความร้ายกาจ

นลินน้ำตาคลอ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบอัดด้วยแรงมหาศาล คำว่า ‘บ่อนพนัน’ ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท พังทลายภาพลักษณ์ของคุณพ่อผู้แสนดีที่เธอเคยเทิดทูนจนหมดสิ้น

เธอเอื้อมมือสัมผัสรอยที่คอตัวเอง ความรู้สึกเกลียดชังในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกขอบคุณและความหวั่นไหวที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ภายใต้หน้ากากวิศวะร้ายคนนี้...