ตอนที่ 6: พันธะร้ายใต้รอยบาป (NC++)

เสียงสะอื้นที่เคยดังระงมจนตัวโยนค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบหนักอึ้งที่ปกคลุมห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด นลินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ขาทั้งสองข้างพับเก็บแนบอกในท่าคุดคู้ ราวกับพยายามทำให้ร่างกายที่บอบช้ำนี้เล็กลงจนไม่มีใครสังเกตเห็น ดวงตาคู่สวยบวมช้ำแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสยังคงเอ่อล้นออกมาเป็นระยะยามที่ภาพใบหน้าของบิดาผุดขึ้นมาในมโนสำนึก

ความจริงที่เพิ่งเปิดเผย—‘พ่อ’ ที่เธอเคยเทิดทูนและกตัญญูมาตลอดชีวิต กลับมองเธอเป็นเพียงเครื่องมือชำระหนี้การพนันก้อนโต—มันกรีดลึกจนหัวใจแทบหยุดเต้น ศักดิ์ศรีของคุณหนูตระกูลดังพังทลายลงกลายเป็นเพียงเศษธุลีในพริบตา

เตโชยืนหันหลังให้เธออยู่ที่ระเบียงกว้าง ลมแรงพัดผ่านร่างกำยำในชุดเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมออกจนเผยแผงอกกว้าง กลิ่นเหล้ารัมเข้มข้นจากแก้วในมือลอยมาปะทะจมูกเธอเป็นระยะ เขาไม่ได้หันกลับมามอง ไม่มีคำปลอบโยนที่สวยหรู ไม่มีสัมผัสปลอบประโลมที่อ่อนหวาน มีเพียงออร่าความดุดัน พลังแห่งการครอบครอง และความเย็นชาที่แผ่ออกมาปกคลุมทั้งห้องราวกับประกาศกร้าวว่าต่อจากนี้ไป... เธอคือสมบัติส่วนตัวของเขาเพียงคนเดียว

[POV: นลิน – แสงสว่างในนรกที่มืดมิด]

นลินเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างนั้นผ่านม่านน้ำตา ความเจ็บปวดจากการถูกสายเลือดเดียวกันหักหลังยังคงกัดกินใจจนชาหนึบ แต่ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นทางออก เธอกลับมองเห็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้... ความจริงที่ว่าหากไม่ใช่เตโชที่จ่ายเงินก้อนโตเพื่อ ‘ซื้อ’ เธอไว้ในคืนนั้น เธออาจถูกส่งไปยังที่ที่เลวร้ายกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า เธออาจต้องไปนอนทอดกายอยู่ใต้ร่างของเสี่ยตัณหากลับหรือเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่ไหนสักแห่งในบ่อนมืดนั่น

‘ขอบคุณนะคะพี่เต… ที่อย่างน้อยก็เป็นพี่’ ความรู้สึกขอบคุณที่แสนประหลาดแล่นผ่านหัวใจที่ว่างเปล่า อย่างน้อยเตโชก็คือคนที่เธอรู้จัก คือรุ่นพี่วิศวะที่แม้จะร้ายกาจแต่เธอก็เคยแอบชื่นชมในความเก่งกาจของเขาอยู่ห่าง ๆ นลินหลับตาลงช้า ๆ หายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่เหลืออยู่ เธอตัดสินใจแล้ว... ในเมื่อพ่อแท้ ๆ ยังเห็นเธอเป็นเพียง 'หลักประกัน' เธอก็จะทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุดเท่าที่สินค้าชิ้นหนึ่งจะทำได้ เธอจะอดทน จะไม่ขัดขืน และจะภักดีต่อชายคนนี้ด้วยชีวิต เพื่อชดใช้หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ แต่มันคือพันธะที่เธอต้องรับผิดชอบ

เตโชหมุนตัวกลับมาช้า ๆ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องตรงมาที่เธอ ความนิ่งสงบและความสง่างามที่เธอยังคงรักษาไว้แม้ในยามที่โลกถล่มทลายมันจุดประกายเพลิงบางอย่างในกายเขาให้ลุกโชน เขาเดินเข้าหาเธอด้วยย่างก้าวที่หนักแน่น ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกบิดเบือนเป็นความต้องการครอบครอง

“เงียบทำไม?” เสียงเขาห้าวต่ำดุดัน “คิดว่าทำตัวน่าสงสาร วางมาดคุณหนูผู้ถูกรังแกแล้วพี่จะใจอ่อนปล่อยเธอไปงั้นเหรอ?”

เขากระชากข้อมือเล็กบางให้ลุกขึ้น แรงบีบมหาศาลทำให้ผิวขาวนวลขึ้นรอยแดงจาง ๆ ในทันที แต่นลินกลับไม่ได้ดิ้นรนหรือตัดพ้อ เธอเงยหน้าสบตาเขานิ่ง แววตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้เต็มไปด้วยความยอมจำนนที่นิ่งสงบจนน่าประหลาดใจ

“ลินทราบค่ะพี่เต…” เสียงเธอแผ่วเบาทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ “ลินเป็นของพี่แล้ว พี่ซื้อลินมาด้วยราคาที่แพงที่สุด พี่จะให้ลินทำอะไร ลินก็จะทำ พี่จะใช้ลินให้คุ้มค่ากับเงินที่เสียไปแค่ไหน… ลินก็ยอมพี่ทั้งหมดค่ะ”

คำพูดที่ดูเหมือนจะเป็นการยอมแพ้อย่างราบคาบทำเอาเตโชชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ—มันคือความสงสารที่ปนมากับความคลั่งไคล้ แต่เขาเลือกจะปิดบังมันไว้ด้วยการกระทำที่รุนแรง เขาเหวี่ยงร่างบางไปยังเตียงกว้างสีเทาเข้ม ก่อนจะตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างกายแกร่งที่ร้อนผ่าวราวกับจะหลอมละลายเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกัน

NC++

เตโชก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหาย รสชาติเหล้ารัมขมปร่าผสมกับความหวานล้ำจากโพรงปากของนลินทำเอาสมองของเตโชมึนงงยิ่งกว่าตอนดื่มเหล้าเพียว ๆ นลินเผยอปากตอบรับโดยสัญชาตญาณ เธอเลือกที่จะไม่ขัดขืนตามคำสัตย์ที่ให้ไว้ มือบางเลื่อนขึ้นโอบรอบคอแกร่ง ลูบไล้กลุ่มผมสีดำสนิทของเขาเบา ๆ ราวกับการปลอบประโลมพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ

เสียงครางแผ่วเบาที่เจือไปด้วยความหวั่นไหวหลุดออกมาจากลำคอเธอ “อื้อ… พี่เต…”

เตโชถอนจูบออกช้า ๆ เพื่อมองใบหน้าที่แดงระเรื่อ แววตาที่มองเขาด้วยความยินยอมนั้นทำให้เขายิ่งต้องการครอบครองมากขึ้น เขาก้มลงจูบซอกคอระหง สูดดมกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยแดงจาง ๆ สีกุหลาบหวาน เขาเลื่อนจูบลงต่ำ ตามไหปลาร้า ลงไปที่ยอดอกสีชมพูอ่อน ใช้ลิ้นวนรอบช้า ๆ จนมันแข็งชูชัน นลินสะดุ้ง ตัวเกร็ง ครางแผ่วในลำคอ มือจิกผ้าปูแน่น

ชุดราตรีสีมุกค่อย ๆ เลื่อนหลุด มือใหญ่ของเขาลูบไล้ตามแนวหลัง ปลดตะขอทีละเม็ดช้า ๆ ราวกับกำลังแกะของที่เป็นสมบัติ เขาพรมจูบลงไปทุกจุด หน้าท้องแบนราบ สะโพกโค้งมน จนถึงจุดอ่อนไหวที่สุด เขาใช้ความเชี่ยวชาญสลับกับการรุกรานที่หนักแน่น จนร่างของนลินบิดเร้าด้วยความซ่านสยิวที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาใช้ลิ้นสัมผัสอย่างนุ่มนวล วนเลีย ดูดเบา ๆ จนเธอเปียกชุ่ม หอบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เอวยกขึ้นตามจังหวะโดยไม่รู้ตัว

“พี่เต…” เสียงเธอสั่น แต่ไม่มีการขอร้องหรืออ้อนวอน เธอเพียงยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เตโชเงยหน้าขึ้นมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ สอดใส่เข้าไปช้า ๆ มองหน้าเธอตลอดเวลา ราวกับตรวจสอบว่าเธอจะรับได้หรือไม่ นลินกัดริมฝีปากแน่น แต่ไม่ผลักไส ไม่ดิ้นรน เธอหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ร่างกายปรับตัวกับความแน่นหนาที่แทรกซึมเข้ามา

เขาเริ่มขยับสะโพก เนิบนาบแต่ลึกทุกครั้ง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังครอบครอง เขาก้มลงจูบคอเธอ ขบเม้มเบา ๆ ที่จุดลับที่สุด จนเธอครางดังขึ้นเล็กน้อย ร่างกายตอบสนองตามธรรมชาติ ขาเกี่ยวเอวเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงหอบ เสียงครางแผ่วเบา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแผ่ว ๆ แต่ร้อนแรงจนอากาศในห้องร้อนระอุ

เตโชเร่งจังหวะขึ้นทีละน้อย แรงขึ้น ลึกขึ้น มือใหญ่จับสะโพกเธอแน่นเพื่อควบคุมจังหวะ นลินตัวสั่นระริก มือจิกแผ่นหลังกว้างแน่นขึ้น ครางชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบพร่า แต่ไม่มีคำหวานหรือคำสารภาพใด ๆ หลุดออกมา เธอเพียงปล่อยตัวตามกระแสที่เขานำพาไป

เตโชจ้องหน้าเธอตลอดเวลา เขาเห็นความเจ็บปวดที่แฝงมากับความรุ่มร้อน เขาเริ่มขยับสะโพกในจังหวะที่เนิบนาบแต่ลึกซึ้ง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังแห่งการครอบครอง นลินจิกผ้าปูเตียงแน่น ขาเรียวเกี่ยวเอวเขาไว้โดยอัตโนมัติ เสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในความเงียบ เตโชเร่งจังหวะขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง นำพาเธอไปสู่จุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างกายของทั้งคู่สั่นสะท้านและปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาพร้อมกัน

[Aftercare – ความอาทรภายใต้ความเฉยเมย]

เมื่อเพลิงรักมอดลง เตโชยังคงกอดร่างบางที่สั่นเทาไว้ในอ้อมแขนแน่น เขาซบหน้าลงกับซอกคอเธอครู่หนึ่ง สูดดมกลิ่นกายที่ชุ่มเหงื่อโดยไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากตัวเธอช้า ๆ เขาไม่ได้ทิ้งเธอไว้กลางทาง แต่กลับใช้มือใหญ่ประคองหลังเธอให้ลุกนั่งพิงหัวเตียงอย่างระมัดระวัง

สายตาของเขาเย็นชาแต่กลับกวาดมองร่างกายเธอที่เต็มไปด้วยรอยนิ้วและรอยรักสีกุหลาบที่เขาเป็นคนฝากไว้ เขาหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาซับตามผิวเนียนของเธออย่างเบามือ เริ่มจากใบหน้าที่บอบช้ำ ไล่ลงมาตามลำคอและหน้าอก ท่าทางนั้นไม่ได้อ่อนหวานแบบคนรัก แต่มันคือการดูแลสมบัติชิ้นโปรดที่เขาจะไม่ยอมให้มีตำหนิไปมากกว่านี้

“อย่าขยับ” เขาเอ่ยสั้น ๆ เมื่อเห็นเธอทำท่าจะขวยเขิน

เขาลุกไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ของตัวเองมาโยนให้เธอ “ใส่ซะ” คำสั่งสั้นกระชับแต่แฝงด้วยความห่วงใยที่ถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด นลินรับมาสวมช้า ๆ กลิ่นกายของเตโชที่ติดมากับผ้าทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

เตโชเดินไปเปิดขวดน้ำแล้วยื่นให้เธอ “ดื่ม”

นลินจิบน้ำช้า ๆ มือสั่นเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น เธอวางแก้วลง แล้วนั่งนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงจันทร์ยังสาดส่องอยู่

เตโชลุกขึ้นอีกครั้ง หยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้เธอ คลุมจนถึงไหล่ แล้วดึงให้แนบตัวเธอให้อุ่นขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่ยืนมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปที่โซฟา หยิบบุหรี่มวนหนึ่งจุดไฟ แล้วสูบเงียบ ๆ โดยหันหลังให้เธอ แต่ไม่เคยห่างจากสายตาเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันคือความเงียบของการยอมรับ และของการดูแลที่เย็นชาแต่แน่วแน่ เตโชอาจไม่เคยพูดคำอ่อนโยน แต่การกระทำของเขาในคืนนี้บอกชัดเจนว่า เขาจะไม่ปล่อยให้ร่างกายหรือหัวใจของเธอต้องเจ็บปวดจากใครอีก… ยกเว้นจากเขาเอง

นลินหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าครอบงำ ร่างกายยังคงอบอุ่นจากไออุ่นที่เขาทิ้งไว้ให้ เธอรู้ดีว่านี่คือชีวิตใหม่ของเธอ และเธอจะยอมรับมัน… อย่างเงียบงัน