บทที่ 2 : ป่าเหมยที่มีดอกท้อแซม

ท่ามกลางวิหารทองคำหุ้มเมฆา ณ ใจกลางสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เหล่าเทพเซียนชั้นสูงต่างมารวมตัวกันเพื่อประชุมหารือเรื่องสมดุลของโลกธาตุ บรรยากาศเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม โดยมีมหาเทพเฉิงหลัน นั่งประทับอยู่ในตำแหน่งประธานฝ่ายสงคราม

ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งทว่าเปี่ยมด้วยแรงกดดัน ผมสีดำสนิทรวบไว้อย่างประณีต อาภรณ์ขาวสะอาดปราศจากรอยยับ สื่อถึงความเป็นระเบียบและวินัยอันสูงสุด

หลังจากเสร็จสิ้นวาระเรื่องการปราบอสูรตามชายแดน บรรยากาศที่เคยตึงเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลง แต่นั่นกลับเป็นช่วงเวลาที่เฉิงหลันอึดอัดที่สุด

"มหาเทพเฉิงหลัน" เทพธิดาผู้ดูแลบุปผาสวรรค์เยื้องกรายเข้ามาพร้อมถาดน้ำค้างเซียน "วังหิมะโปรยของท่านหนาวเหน็บนัก หากท่านไม่รังเกียจ ข้าขอส่งเทพธิดาในสังกัดไปคอยดูแลปรนนิบัติ อุ่นเตียงและชงชาให้ท่านเพื่อคลายความเหนื่อยล้าดีหรือไม่เจ้าคะ?"

ยังไม่ทันที่มหาเทพจะเอ่ยปาก เทพธิดาจากตำหนักอื่นต่างก็รีบเสนอตัวตาม

"ตำหนักของข้ามีเซียนรับใช้ที่เชี่ยวชาญการนวดเฟ้นจิตวิญญาณนะเจ้าคะ" "ข้าเองก็อยากส่งคนไปช่วยดูแลป่าเหมยที่เงียบเหงาของท่าน..."

เฉิงหลันวางจอกชาลงบนโต๊ะเพียงเบาๆ ทว่ากลับทำให้เทพธิดาทุกองค์หยุดชะงัก สายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งกวาดมองไปรอบวิหาร

"หัวใจของข้ามีไว้เพื่อปกป้องสวรรค์ มิใช่เพื่อฝักใฝ่ในนารี" น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบแต่ทรงพลัง "ความรักคือรากเหง้าแห่งความฟุ้งซ่าน เป็นมลทินที่ทำให้จิตสมาธิสั่นคลอน มหาเทพสงครามที่ไร้ซึ่งความเด็ดขาดเพราะบ่วงรัก ก็ไม่ต่างจากคมดาบที่ทู่ทื่อ...ข้าขอปฏิเสธน้ำใจของพวกท่าน"

คำพูดของเขานั้นเด็ดขาดและเย็นชาเสียจนไม่มีใครกล้าเอ่ยปากต่อ มหาเทพเฉิงหลันคือแบบอย่างของเทพผู้ไร้หัวใจ เขาตัดขาดจากกิเลสทั้งปวงและท่องจำกฎข้อนี้ขึ้นใจมานับหมื่นปี

ขณะที่มหาเทพเดินออกจากวิหารประชุมเพื่อกลับไปยังเพียวเสวี่ยกง เขาก็พบกับร่างเล็กบอบบางที่กำลังแอบยืนเมียงมองอยู่หลังเสาต้นใหญ่

เสี่ยวเถานั่นเอง...

นางไม่ได้มาร่วมประชุมกับเขาหรอก แต่นางแอบเอาอสูรดอกท้อมาขโมยทิพย์โอสถที่วางเหลืออยู่ในถาดรับรองข้างนอก

"เสี่ยวเถา! เจ้ามาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ที่นี่" เฉิงหลันขมวดคิ้ว มือหนาคว้าคอเสื้อด้านหลังของร่างเล็กไว้ได้ทันก่อนที่นางจะชิ่งหนี

"แหะๆ มหาเทพ ประชุมเสร็จไวจังเลยนะเจ้าคะ" เสี่ยวเถาหันมายิ้มแหย ในอ้อมกอดมีขวดหยกเล็กๆ ที่แอบจิ๊กมา "ข้าแค่ผ่านมา จริงๆ นะเจ้าคะ"

"ผ่านมาถึงวิหารกลางเนี่ยนะ" เฉิงหลันมองยัยตัวแสบที่หุ่นดีสมส่วนแต่ดันมีนิสัยเหมือนแมวขโมย "เมื่อครู่เจ้าได้ยินสิ่งที่ข้าพูดในที่ประชุมหรือไม่?"

"ได้ยินเจ้าค่ะ ความรักคือมลทิน ความฟุ้งซ่าน อะไรนั่นน่ะ" เสี่ยวเถาเบะปากเล็กน้อย "ท่านนี่มันช่างจืดชืดจริงๆ เลยนะเจ้าคะ ชีวิตที่ไม่มีความรัก มันก็เหมือนป่าเหมยที่ไม่มีดอกท้อสีชมพูของข้าไปแซมนั่นแหละ ขาวโพลนจนน่าเบื่อ!"

"เจ้า!" เฉิงหลันชะงักไปกับคำเปรียบเทียบนั้น "เจ้ามันแค่เทพผู้น้อย จะไปเข้าใจวิถีแห่งมหาเทพได้อย่างไร ไปเสีย! กลับไปที่ป่าเหมยของเจ้า อย่าให้ข้าจับได้ว่าเจ้าขโมยโอสถอีก"

เขาสะบัดมือปล่อยนาง เสี่ยวเถารีบวิ่งแจ๋วหายไปพร้อมเสียงหัวเราะใสๆ ทิ้งให้มหาเทพสงครามยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินเพียงลำพัง

เฉิงหลันขมวดคิ้วพลางพึมพำกับตัวเอง "ป่าเหมยที่มีดอกท้อไปแซมงั้นหรือ...ไร้สาระสิ้นดี"

แต่แปลกนัก...ทั้งที่เขาเพิ่งปฏิเสธเทพธิดาสาวงามนับสิบองค์ไปอย่างไม่ใยดี ทว่าภาพของยัยตัวแสบที่ทำหน้าทะเล้นใส่กลับวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่เลิก

หลังจากที่เสี่ยวเถาถูกมหาเทพสะบัดชายเสื้อไล่ออกมาพ้นเขตตำหนักเพียวเสวี่ยกง นางไม่ได้เดินคอตกกลับไปเฉยๆ อย่างที่เขาคิด ร่างเล็กบอบบางหันกลับไปมองยอดตำหนักที่ปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบพลางเม้มปากแน่น

"ไล่ข้าดีนักนะมหาเทพ... ท่านรู้ไหมว่าที่ป่าเหมยของท่านยังงามอยู่ได้ทุกวันนี้ เพราะอสูรดอกท้อของข้าช่วยพรวนดินหรอก!"

นางวางอสูรน้อยลงแล้วหยิบพู่กันไม้อันเล็กออกมาจากอกเสื้อ นัยน์ตากลมโตฉายแววแน่วแน่ "ในเมื่อท่านบอกว่าข้าไร้ประโยชน์ ข้าจะทำให้ท่านเห็นว่า 'ธุลีท้อ' อย่างข้าทำอะไรได้บ้าง"

******************

ณ ลานศึกษาเซียนหลิงถาน สถานที่ซึ่งรวบรวมเหล่าเทพฝึกหัดและเซียนน้อยจากทั่วทุกสารทิศ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเสียงท่องตำรา

เสี่ยวเถา ในชุดเครื่องแบบเซียนฝึกหัดสีขาวขลิบชมพู กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งคัดลอกอักขระเวทลงบนม้วนหยก ร่างเล็กบอบบางแต่หุ่นดีสมส่วนของนางดูโดดเด่นท่ามกลางหมู่เซียน ทว่าใต้ตากลมโตนั้นกลับดำคล้ำจากการอดหลับอดนอนมาหลายราตรี

เหตุผลง่ายๆ นางต้องการสอบเลื่อนขั้นเป็น ‘เทพชั้นสูง’ ให้จงได้!