Chapter 5 | ร้อนวูบวาบ (NC)

วิเวียนเห็นกับตาว่าเขากลืนน้ำลายลงคอหลังจากได้ยินคำว่า 'ขอร้อง' ค่อยๆ ยื่นมือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนแข็งแรงมารับแก้วยกขึ้นดื่ม จนกระทั่งไวน์อีกห้าแก้วหมดเกลี้ยง

“ดื่มอีกหรือเปล่า”

คนหน้าเนือยส่ายหน้าแทนคำตอบ ปากของเขาแดงและเจ่อจากฤทธิ์ร้อนของเหล้ายิ่งกว่าเดิม แถมใบหน้ายังเป็นสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ เจ้าของผมลอนสีดำขลับโบกมือไล่พนักงานไปให้พ้นทาง ตามด้วยการถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แค่นี้ก็หมดปัญหากับคริส คลาสัน เขาจะได้ไม่มีเรื่องให้มาวุ่นวายกับเธอ

พรึ่บ!

ความโล่งใจที่มีหายวับไปกับตา เมื่อร่างสูงชะลูดโถมกายทิ้งตัวทับหญิงสาวจนเกือบล้มคว่ำกับพื้น เธอต้องดันเขาไปยืนพิงผนัง ลอบมองเข้าไปในห้องจัดงานเลี้ยงก็เห็นว่าประตูบานใหญ่ห้องบอลรูมกำลังปิดตัวลง

คงจะเริ่มเป่าเค้กกันแล้ว

“นี่...บ้านอยู่ไหน”

เธอจะได้หาวิธีไปส่ง

“ริเวิร์นเดลซิตี้...อึก!” เสียงทุ้มพูดชื่อเมืองนี้จบก็สะอึกเสียงดัง ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกมาจากลมหายใจชัดเจน

“ฉันหมายถึงที่อยู่บ้านของนาย ไม่ใช่ชื่อเมือง”

มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าเปิดกูเกิ้ลแมพไปด้วย

“ถนนไวท์ไลแลค...บ้านเลขที่เก้า...” น้ำเสียงเนือยเริ่มเจืออาการอ้อแอ้

อย่าบอกนะว่าเขากำลังเมา

วิเวียนถอนหายใจ ยกมือเสยผมด้วยความหงุดหงิดกับคนเมาที่เริ่มคุยไม่รู้เรื่อง เธอเองก็เริ่มจะร้อนขึ้นมานิดหน่อยแล้วเหมือนกัน ไม่แน่ว่ายาปลุกกำหนัดแก้วนั้นอาจเป็นเธอเสียเองที่ดื่มเข้าไป ซึ่งแบบนั้นคงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ให้ไปนอนใช้นิ้วติ้วจิ๋มตัวเองเล่นฆ่าเวลา ยังดีกว่าไปนอนแบให้คริส คลาสันละกัน!

ลูกสาวนายกเทศมนตรีถอนหายใจเหนื่อยหน่าย กลับมาสนใจจอโทรศัพท์อีกครั้ง ภารกิจสำคัญของเธออีกหนึ่งอย่างคือการส่งผู้ช่วยจำเป็นกลับบ้านอย่างปลอดภัย เพราะดูจากนาฬิกาข้อมือทองฝังเพชรแล้ว ผู้ชายคนนี้คงมีฐานะไม่น้อย หากปล่อยทิ้งไว้คงถูกจี้ปล้นหรือไม่ก็ฆ่าชิงทรัพย์

“ถนนไวท์ไลแลค...บ้านเลขที่เก้า...แล้วไอ้บ้านเลขที่เก้ามันอยู่ตรงไหน!!”

วิเวียนตะเบ็งเสียงใส่แอปพลิเคชันอย่างหัวเสีย พยายามหาบ้านเลขที่ที่ว่าอย่างที่อีกคนบอก ทว่ากลับไม่ปรากฏผลการค้นหาบนแผนที่เลยสักนิด

“อยู่ข้างบ้านเลขที่เจ็ด...อึก!” เจ้าของบ้านพยายามอธิบายในสภาพล่อแล่เต็มทน

ขอบคุณนะ แต่ทีหลังไม่ต้อง!

จริงด้วย เขาบอกว่าเพิ่งย้ายมาอยู่ที่เมืองนี้ได้ครึ่งปี บางทีแผนที่เมืองนี้อาจยังไม่ได้รับการอัปเดต

คนตัวเล็กล้มเลิกความคิดที่จะพาเขากลับบ้าน คว้าแขนกำยำขึ้นพาดคอตนเองประคองเข้าไปในลิฟต์

เขาตัวโตแถมยังตัวหอม เสื้อผ้ากลิ่นสะอาดสะอ้านไม่มีกลิ่นอับ ขนาดไม่ได้ตั้งใจดมกลิ่นกายอีกฝ่ายยังได้กลิ่นน้ำหอมจากข้อมือหนาที่กำลังพาดคอเธออยู่ลอยมาหา

ใจเธอเต้นตึกตักไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่ความเสน่หาแบบการชอบพออะไรแบบนั้น แต่เพราะร่างกายสวยสะพรั่งกำลังเริ่มมีปฏิกิริยากับกลิ่นกายเพศตรงข้ามต่างหาก

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์โดยสารถูกเปิดออก วิเวียนจึงรีบประคองคนเมาออกจากลิฟต์ แต่เขาตัวโตและหนักมาก แถมห้องพักภายในโรงแรมยังถูกแบ่งออกเป็นสองปีกซ้ายขวา การจะแบกเขาเดินหาห้องในสภาพที่ฤทธิ์ยาเริ่มทำงานไม่ใช่เรื่องฉลาด

“รอตรงนี้”

เธอทิ้งเขาไว้หน้าลิฟต์ ร่างกำยำไถแผ่นหลังแกร่งพิงผนังนั่งรอแต่โดยดี ใช้เวลาไม่กี่นาทีกึ่งเดินกึ่งวิ่งหาไม่นานก็เจอห้องหมายเลขตามคีย์การ์ด จากนั้นจึงกลับมารับคนเมาด้วยการคุกเข่านั่งลงตรงหน้าอีกฝ่ายช้าๆ

“แลนซ์...”

ให้ตาย เขาหน้าแดงมาก แถมตรงนั้นยัง...แข็ง

ดูได้จากที่มันขึ้นรูปลำใต้ร่มผ้า ขนาดมันไปได้ดีกับขนาดตัวของเขาจนเธออดกลืนน้ำลายไม่ได้

วิเวียนบีบปากแดงๆ ให้ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นสบตาตนเอง ปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปากล่างของชายหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ แลนซ์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเป็นฝ่ายใช้ฟันกัดปลายนิ้วและดูดดุนเล่นจนเปียกไปทั้งนิ้ว

เจ้าของใบหน้าสวยร้อนวูบวาบ รู้สึกประหม่าไปครั่นเนื้อครั่นตัวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด บางทีหากเธอมีอะไรกับผู้ชายตรงหน้า อาจจะช่วยตัดเส้นด้ายแห่งโชคชะตา ลดโอกาสที่วิเวียนกับคริสจะมาบรรจบกัน

ไม่สิ...ทั้งหมดมันแค่ข้ออ้าง เธออยากกินเจ้าคนตัวโตตรงหน้าจนแฉะไปถึงต้นขาต่างหาก

“มาเอากันเถอะ ฉันเองก็อยาก”

สิ้นน้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ย ริมฝีปากกระจับสีแดงก็เป็นฝ่ายเข้าทาบทับปากร้อนของแลนซ์ กลิ่นไวน์กับลมหายใจสะอาดบ่งบอกว่าเขารักษาสุขอนามัยอย่างดี ทำให้เธอมั่นใจในคนตรงหน้ามากขึ้น

เขาจูบได้เงอะงะไม่ประสีประสา แต่มือหนากลับเก่งในเรื่องสัญชาตญาณ แก้มก้นของเธอถูกบีบขย้ำผ่านเดรสสีแดง เพียงแค่ถูกปลายนิ้วแข็งบังเอิญปัดป่ายไปโดนจีสตริงที่กำลังสวมใส่ พร้อมกดครึ่งข้อนิ้วเข้ามาข้างในก็ปลุกเสียงคำรามจากสัตว์ร้ายในใจให้ตื่นขึ้นมาและยากจะรั้งกลับ

“อา...”

แลนซ์ยังคงนิสัยไม่ชอบพูดเช่นเคย ทว่าเขากลับออกแรงใช้มือเพียงข้างเดียวอุ้มกระเตงเธอขึ้น ส่งกระแสจิตผ่านสายตาหวานเชื่อมเป็นอันรู้กัน

“ห้องอยู่ทางนั้น...”

×××

ปึก!!

ร่างระหงถูกจับโยนทิ้งลงบนเตียงกว้าง คนเพิ่งได้ร่างใหม่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงกระชากเขาเข้ามาโน้มตัวทาบทับตนเอง ก่อนจะเป็นฝ่ายดันชายหนุ่มให้ล้มลงนอนแทนในที่สุด

เธอกล้าขึ้นคร่อมเขาอย่างไร้อาการขัดเขิน ชีวิตจริงเธอคือผู้หญิงวัยทำงานอายุสามสิบที่ผ่านประสบการณ์มาแล้วประปราย ทว่าเมื่อครู่ในตอนที่ถูกปลายนิ้วยาวของแลนซ์สัมผัสข้างใน ร่างกายวิเวียนรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติบางอย่าง

เธอเจ็บทั้งๆ ที่อยู่ใต้ฤทธิ์ยา นั่นอาจหมายถึงว่าวิเวียนคนเก่าไม่เคยมีสัมพันธ์ทางกายกับใครมาก่อน

สีหน้าของแลนซ์ในตอนที่ถูกเธอขึ้นคร่อมตกใจเล็กน้อย แวบหนึ่งเขาหลุบตามองไปทางอื่นคล้ายกำลังเขินที่ถูกผู้สาวฮอตตรงหน้ารุกคืบ แต่เพียงถูกมือบางปลดเสื้อกั๊กสูทแล้วสอดมือเข้าไปลูบกล้ามท้องใต้เสื้อเชิ้ตสีเบอร์กันดีก็ถึงกับเปล่งเสียงครางเชิดหน้า

วิเวียนขัดใจแว่นตาทรงโง่ๆ บนใบหน้าของเขาแทบอยากโยนมันทิ้ง ทว่าอีกนัยหนึ่งกลับรู้สึกขบขันปนเอ็นดู

ความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เปิดบริสุทธิ์เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า ทั้งที่สภาพทางกายภาพของเธอกับเขาคือคนอายุเท่ากัน

“ผะ ผมถอดกางเกงได้ไหม”

ดูสิเขาน่ารัก มีการขออนุญาตเธอราวกับเด็กตัวเล็กตัวน้อย

วิเวียนรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากกลั่นแกล้งคนอย่างเขาให้รู้สำนึก จึงออกแรงดันคนตรงหน้าขึ้นไปนอนพิงหัวเตียงและจับหัวเข็มขัดหนังแบรนด์เนมที่รัดเอวสอบเอาไว้ทั้งสองมือ

“ฉันจัดการเอง”

แกร๊ก...

แลนซ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหัวเข็มขัดหลุดออก กระดุมและซิปกางเกงถูกบรรจงปลดลงไปอยู่ด้านล่างก้นงอนก่อนที่มือสวยจะจับหมับเข้ากับแท่งร้อนที่กำลังพองคับกางเกงได้ทีให้ออกมาหายใจ

อึก...

กลายเป็นเธอเสียงเองที่ตกตะลึงกับขนาด ส่วนหัวสีชมพูสดมีขนาดใหญ่กว่าลำกายที่เหลือ หากโดนมันดันเข้ามาข้างในคงจุกแน่นไม่น้อย ในขณะที่ความยาวของมันพอดิบพอดีกับช่วงแขนของเธอ คือตั้งแต่ข้อมือจนเกือบถึงปลายศอก หญิงสาวได้แต่นึกขอโทษร่างยัยวิเวียนที่ลากหล่อนมาใช้สมบุกสมบันในคืนนี้

หรือยัยนั่นควรจะขอบคุณเธอ ที่สุ่มได้คนตรงหน้าจนมีโอกาสได้ลิ้มลองของไซซ์ใหญ่แกะกล่องเต็มปากเต็มคำ

“เคยช่วยตัวเองหรือเปล่า”

วิเวียนเอ่ยถามคนตรงหน้าจนเขาชะงักด้วยความอาย ขนาดเธอที่เป็นคนถามยังรู้สึกอายกับคำพูดที่ได้ยิน มั่นใจว่าถามออกไปด้วยน้ำเสียงปกติแท้ๆ แต่ฟังแล้วมันช่างยั่วยวนชวนคิดเลยเถิดถึงไหนต่อไหน

นี่อาจจะเป็นสกิลติดตัวของนางร้ายอย่างเธอก็ได้

แลนซ์ลังเลที่จะตอบก่อนที่สุดท้ายก็ตอบรับด้วยการพยักหน้า เขาดูเร้าอารมณ์ในตอนที่กำลังขัดเขินจนเธออยากกระชากตัวให้นอนแล้วขึ้นขย่มให้ราบ

แต่ยังก่อน...เหยื่อเป็นต้องเล่นให้หนำใจ

“จับมันยัดเข้ามาในปากฉันที”

“คุณจะ...”

“ดูด ฉันอยากกินมัน อยากเอาเข้าปาก”

ให้ตาย...เธอห้ามตนเองไม่ให้แสดงแววตาชั่วร้ายในตอนที่ออกคำสั่งไม่ได้เลย

ใบหน้าใต้แว่นหนาเตอะแสดงความเขินอายยิ่งกว่าเดิมหลังจากจ้องใบหน้าสุดเซ็กซี ตรงนั้นของเขากระตุกหงึกแทนการรับทราบคำสั่งจนเธออดยิ้มไม่ได้

🍖✨🥂