1.2 อดีตที่ปวดร้าว

1.2

อดีตที่ปวดร้าว

ร่างของหรูเยียนนั่งเงียบอยู่ริมหน้าต่าง ห้องส่วนตัวในอารามอบอุ่นด้วยแสงเทียนที่สะท้อนเงาของนางบนผนังไม้

ดวงตาคู่สวยส่องประกายเยือกเย็น แต่ลึกลงไปมีความเจ็บปวดที่เก็บไว้เพียงลำพัง หรูเยียนหลับตาลง 

ลมหายใจสม่ำเสมอค่อยๆ ดึงความทรงจำที่เคยเก็บงำในอดีตชาติกลับมา

ครั้งหนึ่งนางเคยเป็นสตรีที่ได้รับความไว้วางใจจากคนในตระกูลและผู้คนรอบข้าง ทุกรอยยิ้ม ทุกคำพูดของพวกเขาดูเหมือนอบอุ่นและจริงใจ แต่ความจริงกลับโหดร้ายเกินคาดคิด

หรูเยียนนึกถึงค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายจนปกคลุมพื้นดิน แสงเดือนสะท้อนบนยอดซุ้มดอกเหมยอย่างอ่อนละมุน แต่หัวใจนางกลับหนาวเหน็บ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่อาจยับยั้ง เสียงหัวเราะลวงหลอก เสียงคำพูดปลอมของผู้คนที่เคยนับถือ ทำให้นางแทบสิ้นสติ

“ทุกคน…ทุกคำที่ข้าคิดว่าเป็นมิตร…ล้วนเป็นกับดัก…” นางบอกตนเอง น้ำเสียงเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เส้นผมดำเงาสะบัดตามแรงลมหนาว ดวงตาที่ส่องประกายเมื่อครั้งเป็นคนมีชีวิตกลับทอแสงเจิดจ้าด้วยไฟแค้น

ร่างของหรูเยียนยังคงนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องส่วนตัว แสงเทียนส่องกระทบผนังไม้ เกิดเงาละมุนราวภาพฝัน แต่หัวใจของนางกลับไม่สงบ

ดวงตาสวยเรียบเย็น มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่หิมะโปรยปราย นางหลับตาลง ลมหายใจค่อยๆ สม่ำเสมอ และความทรงจำที่ถูกฝังลึกในอดีตชาติไหลย้อนกลับเข้ามาอย่างไม่อาจต้านอีกครั้ง

ในชาติก่อนหญิงสาวมองทุกสิ่งรอบกายว่างดงามราวกับภาพวาด แต่แล้ววันหนึ่งหัวใจนางกลับพังทลาย เพราะความทรยศที่เกิดขึ้นคมชัดจนนางแทบรับไม่ไหว

สามีที่แสนดี...ผู้ที่นางเคยไว้ใจที่สุด เสียงหัวเราะอ่อนหวานและรอยยิ้มอบอุ่นในวันวาน กลับกลายเป็นคำโกหกและหอกแทงใจ

นางจำได้ดีถึงค่ำคืนที่เขาเอ่ยคำสั่งให้จับนางลงโทษ ทั้งๆ ที่รู้ดีว่านางมิได้กระทำสิ่งใดผิด

หลี่เจี้ยน เขาเป็นผู้วางแผนและร้อยเรื่องราวให้ทุกสายตาหันมาสงสัยนาง และท้ายที่สุดก็ทำให้นางกลายเป็นกบฏ

แล้วไหนจะน้องสาวสายเลือดเดียวกัน ผู้ที่นางเคยรักและไว้ใจ กลับยืนยิ้มเย็นชาราวกับรอชมความทุกข์ของพี่สาวที่แสนดีอย่างมีความสุข ดวงตาของสตรีนางนั้นซ่อนเร้นความโลภและความทะเยอทะยาน น้ำเสียงอ่อนหวานเมื่อเอ่ยว่า

“พี่หญิง ท่านต้องเสียสละเพื่อครอบครัวของเรานะเจ้าคะ” คำพูดนั้นอ่อนโยนอย่างยิ่ง แต่ความจริงแล้วมันคือการหักหลังที่เจ็บปวดที่สุดเช่นกัน

ส่วนหลี่เจี้ยน…เขาเคยยิ้มให้ด้วยแววตาอบอุ่น แต่กลับใช้ความหล่อเหลาและเสน่ห์ลวงโลกนั้น ล่อให้ทุกคนเชื่อคำโกหกของเขา นางจำได้ดีถึงวันที่เขากล่าวคำพูดเย็นชาว่า

“เยียนเอ๋อร์ เจ้าคงไม่อยากให้ตระกูลของเจ้าต้องล้มสลายไปกันหมดเพราะข้อหากบฏหรอกจริงหรือไม่”

“ทะ...ท่านเป็นกบฏ หวังล้มล้างฮ่องเต้ แต่กลับจะให้ข้ารับผิดคนเดียวหรือ”

“เจ้าอย่ากล่าวเช่นนั้นสิ แล้วครอบครัวของเจ้าเล่า ท่านพ่อตาเองก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย เพราะเขาก็อยู่ในทำเนียบรายชื่อขุนนางที่ต้องการปลดฝ่าบาทออกจากตำแหน่ง หากเรื่องนี้ถึงราชสำนัก เจ้าคิดว่าครอบครัวหลายร้อยชีวิตที่บ้านเจ้าจะรอดตายหรือ มิสู้เจ้ายอมรับผิดฝ่ายเดียวว่าร่วมมือกับองค์ชายรองหวังตั้งตนเป็นฮองเฮาคัยงคู่กับเขา เช่นนี้ย่อมน่าเชื่อถือกว่า”

“ข้ากับองค์ชายรองเดิมทีเป็นเพียงสหายกัน ข้ากับเขาไม่ได้มีเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนั้น อีกอย่างข้าก็มั่นใจว่าเขาไม่มีทางทรยศต่อราชสำนักแน่” หรูเยี่ยนเอ่ยออกมาอย่างไม่ยินยอม แค่สามีให้นางรับผิดเรื่องกบฏก็ว่าแย่แล้ว นี่จะให้ใส่ร้ายคนดีอย่างองค์ชายรองอีกหรือ

“แต่ถึงเจ้าจะไม่ยอมรับฟัง ข้าก็ยังมีวิธีทำให้เจ้ากับ

องค์ชายรองหนีความผิดครั้งนี้ไม่พ้น!” หลี่เจี้ยน สามีของนางเอ่ยออกมา ก่อนจะส่งสายตาให้องครักษ์ของเขามาจับตัวนางเอาไว้ จากนั้นก็จับนางกรอกยาบางอย่าง

“หลี้เจี้ยน! เจ้าทำอะไรข้า!”

“ข้าก็กำลังจะส่งเจ้าไปมีความสุขกับองค์ชายรองอย่างไรเล่า” หลี่เจี้ยนหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะส่งสายตาให้คนพาภรรยาของตนออกไป

หลังจากนั้นนางก็หมดสติไป แล้วมาได้สติอีกครั้งก็เป็นนอนที่นอนอยู่ในอ้อมแขนขององค์ชายรองที่กำลังนอนมองนางอยู่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่หา

“องค์ชาย...”

“รู้หรือไม่ว่าสามีของเจ้าส่งเจ้ามาให้ข้า เพื่อแลกกับการไม่ให้ข้าเอาผิดเขารวมถึงเจ้าและครอบครัวของเจ้าในข้อหาก่อการกยฏ”

“เรื่องนี้หม่อมฉันไม่รู้เรื่องนะเพคะ องค์ชายต้องฟังหม่อมฉันก่อน”

“ข้าใช้เวลาหลายปีเพื่อสืบหาหลักฐาน เจ้ายังจะปิดข้าอีกหรือ” องค์ชายรองเอ่ยกับนาง แววตาของเขาที่มองมาเปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาจึงไม่อาจอยู่ห่างจากร่างนุ่มหอมในอ้อมแขนได้เลย

“แต่ก็เพราะว่าเป็นเจ้าข้าจึงตัดสินใจลงมือไม่ได้”

หรูเยียนไม่มีเรี่ยวแรงมากที่จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีกแล้ว เพราะเวลานี้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดกำลังทำให้นางเร่าร้อนไปทั่วทั้งกาย

เดิมทีหรูเยียนกับสามีก็มิค่อยได้อุ่นเตียงกันอยู่แล้ว เนื่องจากหลี่เจี้ยนมักจะกล่าวว่างานในราชสำนักยุ่งมาก และมันก็ทำให้เขาเหน็ดเหนื่อยจนไม่อาจร่วมเตียงกับภรรยาได้ ก่อนที่หรูเยียนจะได้มารู้ในตอนที่ตนเองถูกจับในข้อหากบฏว่า ความจริงเขามักเอาเวลาไปร่วมสวาทกับน้องสาวของนาง เพราะทั้งสองนั้นมีความรักให้แก่กัน

แต่ที่หลี่เจี้ยนต้องมาแต่งงานกับนางแทนก็เพราะพวกเขาวางแผนกันไว้แต่ต้น ว่าจะใช่นางเป็นแพะรับบาปหากการคิดก่อการกบฏของตระกูลหลี่ล้มเหลว

ด้วยเหตุนี้การที่นางถูกส่งมาให้องค์ชายรองและได้ดื่มยาปลุกกำหนัดไปก็ทำให้หรูเยียนไม่อาจห้ามความต้องการได้ จนสุดท้ายนางก็ตกเป็นเหยื่อตามแผนการของ

หลี่เจี้ยนในที่สุด และแม้แต่องค์ชายรองเองก็ต้องพลอยมีชะตากรรมเลวร้ายไม่ต่างจากนาง เพราะเขาเองก็ถูกใส่ร้ายด้วยข้อหาเดียวกัน

ยิ่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวในอดีตหัวใจของนางก็ยิ่งแตกสลาย ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลราวธารน้ำแข็งที่แตกตัว ความเจ็บปวดแหลมคมราวกับมีดที่กระหน่ำแทงลงมาในในจนแทบสิ้นสติ แต่ลึกลงไปกลับมีความโกรธและความแค้นที่ค่อยๆ ลุกเป็นเปลวไฟที่ลุกโชน

หรูเยียนจำได้ทุกคำพูด ทุกสายตา ทุกรอยยิ้มที่ลวงให้เชื่อ ทุกหยาดน้ำตาที่เสียไป รวมถึงทุกหยดเลือดที่

ร่วงหล่น

ทุกสิ่งนั้นถูกจดจำในใจนางอย่างแม่นยำ ชาตินี้ภพนี้นางกลับมาแล้ว และจะไม่ใช่หรูเยียนคนเดิมที่บูชารักอย่างโง่งมอีกต่อไป