2 หนี้ที่ต้องทวงคืน

2

หนี้ที่ต้องทวงคืน

สายลมหนาวพัดผ่านแนวไผ่หลังอารามกวงอันก่อเกิดเสียงแผ่วเบา ปลายยอดไผ่เสียดสีกันราวเสียงสะอื้นของสตรีที่ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง...

หิมะตกลงมาอีกแล้วในเช้าวันนี้เป็นสีขาวโพลน

ปกคลุมลานอารามจนแทบมองไม่เห็นรอยเท้าผู้คน เนื่องจากไม่มีใครอยากออกมาเผชิญความหนาวเหน็บด้านนอก

ยกเว้นเพียงสตรีผู้หนึ่งในผ้าคลุมหนาสีเทาเข้มนามเซี่ยหรูเยียน นางก้าวอย่างเชื่องช้าผ่านทางเดินที่ปูด้วยหินขัดตรงเข้าสู่ส่วนในที่ใช้สักการะขอพร

หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระถางธูปหอมควันกรุ่น ดวงหน้าซีดขาวราวกระดาษ พวงแก้มมีสีชมพูระเรื่อจากความเย็น แววตาคู่นั้นเงียบงันแต่ลึกล้ำจนเกินกว่าจะเรียกว่าสงบ

เมื่อระฆังยามเช้าแห่งอารามกวงอันดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม นางก็คุกเข่าลงต่อหน้ารูปเคารพของเทพประจำอาราม ดวงตาไหวระริกบางเบา หากแต่ในอกกลับเต็มไปด้วยคลื่นโทสะและบาดแผลในอดีตที่ยังคงฝังตรึง

‘อีกเพียงสองปี ข้าจะถูกพากลับไปสู่จวนตระกูลเซี่ย เพื่อแต่งงานกับชายผู้นั้น...’

เสียงภายในใจของหรูเยียนก้องกังวาน ขณะที่สายตาของนางทอดผ่านเปลวเทียนที่ส่องไหวในความมืดครึ้มของศาลา ความทรงจำในอดีตชาติผุดขึ้นมาชัดเจนอีกครั้ง...ในอดีตนางแต่งให้กับ หลี่เจี้ยน ขุนนางหนุ่มอนาคตไกลที่มากด้วยอำนาจ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่หมั้นที่อบอุ่น อ่อนโยน เขาเอ่ยถ้อยคำหวานราวน้ำผึ้ง แต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่กรีดหัวใจนางให้ขาดในคราวเดียว

เขาคือชายผู้กล่าวคำสาบานต่อหน้าโคมแดงในคืนวิวาห์ว่าจะรักมั่นทะนุถนอมนางอย่างดี แต่ก็เป็นเขาอีกเช่นกันที่ย่ำยีเกียรติยศของนาง

รอยยิ้มบางคลี่แย้มบนมุมปากหรูเยียน เย็นเยียบจนดอกบัวที่เบ่งบานในสระน้ำด้านหลังอารามยังคล้ายหุบกลีบหนี

“ในชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีก ไม่ว่าจะต้องสละสิ่งใด” นางพึมพำในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะก้าวออกมาจากศาลา พลันนึกย้อนไปถึงเรื่องราวภูมิหลังของตน

ชีวิตของเซี่ยหรูเยียนว่าไปแล้วก็ล้วนเต็มไปด้วยขวากหนามตั้งแต่กำเนิด เนื่องด้วยมารดาของนางเป็นเพียงอนุคนหนึ่งในจวนใหญ่ของตระกูลเซี่ย มิได้มีชาติตระกูลสูงส่งใดๆ

ทว่านางงดงาม อ่อนโยน และซื่อตรงเกินไปสำหรับโลกที่เต็มไปด้วยอสรพิษ

เมื่อตอนที่หรูเยียนยังไม่ถึงวัยเดิน มารดาก็ล้มป่วยจนสิ้นใจ ฮูหยินใหญ่ในจวนมองเหตุร้ายนั้นเป็นลางสังหรณ์ร้าย ซ้ำร้ายหมอดูที่จ้างมาก็ทำนายด้วยเสียงเย็นว่า

“บุตรีผู้นี้ดวงแรงนัก ชะตาเป็นเพลิงร้อนร้ายแรงต้องกลบด้วยน้ำแห่งศีลธรรมเท่านั้นจึงจะทำให้ตระกูลเซี่ยอยู่รอดได้...มิเช่นนั้นนางจะนำมาซึ่งเภทภัย ทำให้ตระกูลเซี่ยพานพบโชคร้ายไม่สิ้น”

ตั้งแต่นั้นมาหรูเยียนก็ถูกส่งมายังอารามกวงอันตั้งแต่อายุเพียงสองขวบในสายตาของคนในจวน นางเป็นเพียงตัวซวยที่ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้

หากแต่ในสายตาของนางชีที่นี่ นางคือเด็กหญิงผู้ถือศีลที่เงียบขรึม ไม่พูดจาเกินความจำเป็น แต่เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ได้เกินวัยยิ่ง

ปีแล้วปีเล่า นางเติบโตภายใต้เสียงระฆังและกลิ่นธูป ไม่ได้แต่งกายด้วยผ้าไหมราคาแพงเฉกเช่นคุณหนูในจวนใหญ่ ทุกวันแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านสีจางที่เย็บซ่อมแล้วซ่อมอีก

ยามต้องลุกขึ้นมาจุดตะเกียงกลางดึกตามโถงทางเดินตามหน้าที่ที่ได้รับ หรูเยียนมักเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือยอดหลังคาอารามที่มักจะถูกหิมะปกคลุม ดวงใจของนางคล้ายกำลังเดินบนมีดคมกริบที่ลึกลงไปมีเพียงความเจ็บปวดอันด้านชา

แม้จะถูกคนในตระกูลเซี่ยทอดทิ้ง แต่นางก็ยังโชคดีที่ได้บรรดาแม่ชีและคนในอารามอุ้มชูดูแล แม้จะเป็นเด็กกำพร้าแต่ก็ไม่คยมีใครคิดรังเกียจ และในอารามกวงอันก็มีคนที่มีความรู้มากมาย ดังนั้นนางจึงได้รับการสอนสั่งอย่างดีในทุกด้านไม่ต่างจากคุณหนูในห้องหอ

ทว่าในชาติก่อนนางโง่งมอย่างยิ่ง ไม่ยอมใช้ความรู้ความสามารถของตนให้เป็นประโยชน์ มัวแต่หลงมัวเมาในรัก คิดแต่จะเป็นภรรยาที่แสนดีของสามีจนหลงลืมมองเรื่องราวต่างๆ ให้รอบด้าน เสมือนการมีสมองเป็นเพียงก้อนเนื้อและเอาตัวไม่รอดในช่วงท้ายของชีวิต

แต่ชาตินี้นางได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดจากความโง่งมนั้นแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีวันเดินตามเส้นทางเดิมอีกแน่นอน

“หรูเยียน...” เสียงแผ่วเรียกดังมาจากด้านหลัง เจ้าอาวาสหญิงผู้สูงวัยในชุดผ้าสีครามอ่อนเดินเข้ามา ท่านคือ แม่ชีอวี้เจิน ผู้เมตตาและเปี่ยมปัญญา

“เจ้าตื่นแต่เช้าอีกแล้วนะ ในวัยเช่นเจ้าควรได้พักผ่อนมากหน่อย ดังนั้นไม่จำเป็นต้องรีบตื่นตั้งแต่เช้ามืด

ก็ได้”

หรูเยียนยิ้มบาง “ศิษย์นอนไม่ค่อยหลับเจ้าค่ะ เมื่อคืนลมหนาวแรงนัก”

สาเหตุที่นางนอนไม่หลับมิใช่เพียงแค่ลมหนาว แต่เป็นเพราะความทรงจำในอดีตกำลังตามหลอกหลอนอยู่ต่างหาก แต่การที่ได้เกิดใหม่ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีที่ทำให้หรูเยียนได้เรียนรู้และแก้ไขในเรื่องที่ผ่านมา

แม่ชีอวี้เจินมองดวงตาของเด็กสาวที่แม้จะสงบ แต่ลึกลงไปกลับซ่อนบางสิ่งไว้

“อีกไม่กี่วันทางราชสำนักจะมาทำบุญที่อาราม เจ้าก็อย่าได้ไปเพ่นพ่านแถวบริเวณโถงพิธีล่ะ”

หัวใจหรูเยียนกระตุกวาบทันที ยามคิดย้อนไปในอดีต ในวันนั้นมีขุนนางจำนวนไม่น้อยมาที่อาราม และนางก็บังเอิญไปพบกับหลี่เจี้ยนเป็นครั้งแรก

เขาคือคนที่ฉุดรั้งนางขึ้นมาจากความตาย เขาคือคนที่มีแววตาที่อบอุ่นยามกระโดดลงไปช่วยนางขึ้นมาจากสระและในเวลาต่อมาชะตาของนางก็ผูกพันกับเขาอย่างลึกซึ้ง

หรูเยียนที่เติบโตขึ้นมาในอาราม มิเคยได้ใกล้ชิดกับบุรุษคนใดมาก่อน แต่เมื่อมีเขาเข้ามาในชีวิต เขาก็ทำให้นางได้เรียนรู้และรู้จักกับความรัก

หรูเยียนตกหลุมรักและหลงไปกับคำหวานของเขาอย่างง่ายดาย และในเวลาต่อมาก็เป็นเขาอีกเช่นกันที่ทำให้นางต้องตายอย่าอดสูในข้อหากบฏ อีกทั้งยังถูกกล่าวหาว่าคบชู้สู่ชายอีกด้วย

ทว่าในชาตินี้นางจะไม่มีทางหลงเดินทางผิดอีกต่อไปดังนั้นสายตาของนางจึงแน่วแน่อย่างยิ่งในตอนที่มองหน้าท่านเจ้าอาวาส

“เจ้าค่ะ ข้าจะไม่สร้างเรื่องให้ท่านต้องลำบากใจ”

หลังจากแม่ชีอวี้เจินเดินจากไป หรูเยียนก็หันไปมองลานกว้างนั้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นฉายแววเฉียบคมขึ้น

“หลี่เจี้ยน...ครั้งนั้นข้าคือหญิงโง่งมที่เชื่อเจ้า แต่ชาตินี้ ข้าจะไม่ให้เจ้าหลอกใช้ข้าอีกแล้ว”

นางเดินกลับเรือนพักที่อยู่ท้ายอาราม ผ่านลานหิมะ ท่ามกลางหมอกขาวที่คลี่ตัวราวม่านบางๆ ของสวรรค์ในเรือนนั้นมีเพียงเครื่องเรือนไม่กี่ชิ้น ตำราความรู้ในแขนงต่างๆ และม้วนคัมภีร์ธรรมเก่าแก่

ภายนอก ลมหนาวยังพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างงดงาม ทว่าหรูเยียนมิได้ใส่ใจต่อความงดงามเหล่านั้น เพราะในหัวใจของนางเวลานี้มีเพียงแผนการที่กำลังเริ่มวางไว้ในใจ เพื่อนำพาไปสู่หนี้เลือดที่ต้องทวงคืนเท่านั้น