ตอนที่ 11 งานแต่งงาน

ฉู่อวี่หนิงในชุดเจ้าสาวสีแดงที่ตัดเย็บอย่างประณีตกำลังมองตัวเองผ่านเงาในกระจกทองเหลือง ในวัยเพียงเท่านี้ก็จะแต่งงานออกเรือนไปแล้ว

ตอนแต่งกับนายกองหลี่ยังรอจนถึงอายุสิบหก คอยช่วยส่งเสริมจนเขาสอบผ่านขุนนางฝ่ายบู๊และสร้างผลงานจนได้เป็นรองแม่ทัพ แต่เหมือนว่าครั้งนี้ชะตาจะลิขิตให้ต้องแต่งงานหลังพิธีปักปิ่นเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น

ในขณะที่นายกองหลี่ยังคงบ่มรักกับคุณหนูจาง หลอกให้ครอบครัวนางช่วยสนับสนุนให้ได้รับการสอบและสร้างผลงาน อ้างว่ามีตำแหน่งแล้วจึงจะตบแต่งให้สมฐานะ 

หลังจากที่เคลือบริมฝีปากด้วยชาดสีแดงสด เครื่องหัวสีทองก็ถูกมาประดับบนหัวตามด้วยปิ่นที่ปักลงไปยึดให้แน่นกับมวยผม ฉู่อวี่หนิงนิ่วหน้าเล็กน้อยรู้สึกหนักอึ้งจนทรงตัวแทบไม่ไหว

“จำเป็นจะต้องติดเครื่องหัวนี้ด้วยหรือ”

“จำเป็นสิเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิ่งที่ช่วยแต่งตัวบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความตื้นตันใจ

“ยังมีผ้าคลุมหน้าอีก ข้าจะไม่เดินหัวล้มคะมำหรืออย่างไร” เสียงหวานบ่นพึมพำไม่หยุดจำได้ว่าชาติที่แล้วนางไม่ได้แต่งเครื่องประดับมากขนาดนี้ เพราะบ้านเจ้าบ่าวก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากจึงต้องไว้หน้าฝ่ายชาย สินเดิมที่ขนไปเมืองอี้โจวก็เต็มคันเกวียน

บ้านสกุลหลี่ที่อยู่ในฐานะปานกลางก็ร่ำรวยด้วยสินเดิมของเจ้าสาว เรื่องนี้ใคร ๆ ต่างก็รู้กันดี พอมาตอนนี้แต่งงานกับคนที่มีฐานะทัดเทียมกัน ทุกอย่างดูอลังการหรูหราไปเสียหมด

“คุณหนูของข้า คุณหนูช่าง…” เสี่ยวชิ่งตะกุกตะกักเสียงสั่นเครือพูดไม่จบประโยคด้วยความตื้นตันที่คุณหนูของตนกำลังจะออกเรือน

“ปีนี้ข้าแต่งงาน เอาไว้ถึงคราวเจ้าข้าจะงานแต่งให้เจ้าบ้าง” เจ้าสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนต่อสาวใช้

“ข้ายังไม่แต่งงานตอนนี้ อาลู่ยังหาเงินได้ไม่มาก หากว่าต้องแต่งงานจริง ๆ เขาก็จะต้องตามข้าไปรับใช้ที่สกุลหยวน คงไม่เอาด้วยแน่”

“ข้าไม่ได้อยากจะขับไล่เจ้านะเสี่ยวชิ่ง หากแต่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมข้าก็อยากให้เจ้าแต่งงานก่อนอายุยี่สิบ ในอีกสี่ปีหากข้าไม่อยู่แล้วเจ้าก็ค่อยออกเรือน” น้ำเสียงนั้นดูเศร้ามากกว่าจะซึ้ง ทำให้เสี่ยวชิ่งขมวดคิ้วด้วยความกังวล

“คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ ทำไมถึงได้กล่าวเช่นนั้น”

“แต่งงานกับเขา ไม่แน่ว่าข้าอาจจะทนสามีของตนเองไม่ไหวแล้วหนีไปบวชบนเขา ถึงตอนนั้นถึงเจ้าอยากตามไปแค่ไหนข้าก็ไม่ให้ไปหรอกเสี่ยวชิ่ง ก่อนข้าจะไปข้าจะให้เจ้าแต่งงานไปอยู่กับหวังลู่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ดี” นางแสร้งพูดไปอย่างอื่น แต่คำพูดที่ฟังดูงุนงงนั้นทำให้เสี่ยวชิ่งยิ่งขมวดปมคิ้วอย่างไม่เข้าใจ 

สักพักคุณชายทั้งสามก็ส่งเสียงอยู่ด้านนอก ฉู่อวี่หนิงจึงหน้าตาจึงพยักหน้าอนุญาตให้ทั้งสามเข้ามาได้

พอเข้ามาถึงคุณชายสี่ก็เข้ามาสวมกอดขาของพี่สาวทันที “พี่ใหญ่จะแต่งงานไปอยู่ที่อื่น ต่อไปนี้ข้าคงจะคิดถึงท่าน” 

“เจ้าทั้งสามอยู่ที่นี่ดูแลท่านพ่อท่านแม่ให้ดี โดยเฉพาะเจ้าสามกับเจ้าสี่เลิกทะเลาะกันได้แล้ว จงเชื่อฟังพี่รองของพวกเจ้า ต่อไปนี้เขาเป็นใหญ่ข้ามอบอำนาจให้เขาลงโทษเจ้าทั้งสองได้ตามสมควร เป็นพี่น้องอย่าทะเลาะกัน จำคำข้าเอาไว้”

“พวกเราเชื่อฟังพี่ใหญ่” ทั้งสามพูดอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นจึงยื่นของขวัญแต่งงานให้พี่สาวของตนคนละหนึ่งชิ้นแล้วรีบออกไป รู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องแสดงความรักต่อพี่สาวเพราะปกติก็ไม่ค่อยได้แสดงออกมามากนัก

“เหล่าคุณชายช่างน่ารักเหลือเกิน หากไปอยู่สกุลหยวนคงจะอดคิดถึงไม่ได้ โดยเฉพาะคุณชายสี่”

ฉู่อวี่หนิงยิ้มออกมา สกุลหยวนอยู่เหนือสุดของหนานอัน สกุลฉู่อยู่ทางใต้ ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว จะมาเยี่ยมบ่อย ๆ ก็คงไม่เป็นไร ดีกว่าตอนที่แต่งเข้าสกุลหลี่ที่อยู่ต่างเมือง จะเดินทางก็ลำบาก มิหนำซ้ำพ่อแม่สามีก็ไม่ยินยอมให้นางกลับมาเยี่ยมบ้าน

เกี้ยวเจ้าสาวขนาดแปดคนหามเดินทางมารับเจ้าสาว โดยมีเจ้าบ่าวขี่ม้ามารับด้วยตนเองบ่งบอกถึงการให้เกียรติแก่ครอบครัวเจ้าสาว

เมื่อไปถึงสกุลฉู่ หยวนไป๋เยี่ยนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงก็เข้าไปในเรือนเพื่อกราบไหว้ที่ศาลบรรพชน มอบหนังสือแต่งงานให้แก่พ่อตาแม่ยาย จากนั้นจึงพาภรรยาขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวกลับไปยังสกุลหยวน

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวเริ่มเดินทางออกจากบ้าน ลู่ชิงชิงก็ให้คนเอาน้ำมาสาดไล่ ตามธรรมเนียมที่ว่าบุตรีออกเรือนแล้วย่อมเป็นคนของสกุลอื่นไปแล้ว จากนั้นก็นั่งรถม้าตามขบวนเจ้าสาวเพื่อตามไปยังบ้านเจ้าบ่าวที่อยู่อีกฟากของหนานอัน

พิธีการดำเนินไปตามขั้นตอนอย่างครบถ้วนจนถึงขั้นตอนคำนับฟ้าดิน เครื่องหัวที่หนักอึ้งก็ทำเอาเจ้าสาวเกือบจะล้ม ดีที่หยวนไป๋เยี่ยนใช้มือแตะข้อศอกพยุงเจ้าสาวเอาไว้ ทำให้หยวนฮูหยินยิ้มออกมาอย่างพอใจที่ลูกชายดูแลรักใคร่ลูกสะใภ้เป็นอย่างดี

จวบจนถึงการส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอ ฉู่อวี่หนิงนั่งรออยู่บนเตียงปาปู้ที่มีมุ้งสีแดงทำเป็นม่านมัดไว้ที่เสาทั้งสองข้าง นางมองผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ทั้งหิวทั้งรู้สึกเหน็ดเหนื่อย อยากให้เขารีบเข้ามาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเสียที 

สักพักเสียงประตูก็ถูกเปิดออกแล้วปิดลงในเวลาไล่เลี่ยกัน รองเท้าของเจ้าบ่าวที่มายืนอยู่ตรงหน้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นหยวนไป๋เยี่ยนก็หยิบไม้คันชั่งมาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว มองดูใบหน้าที่งดงามในชุดสีแดงมงคล นางไม่ได้สดใสยินดีเท่าที่ควร

เจ้าบ่าวพยุงเจ้าสาวให้ลุกขึ้น พาไปนั่งที่เก้าอี้มุกด้านข้าง รินสุรามงคลแล้วดื่มสุราคนละจอก จากนั้นก็กินของหวานมงคลที่เตรียมไว้หนึ่งคำ สื่อความหมายว่ารักมั่นคงหวานชื่น

“คืนนี้นอนห้องเดียวกันไปก่อน เอาไว้หลังจากนี้ท่านก็ไปนอนในห้องตำราก็แล้วกัน ข้าจะให้อาไฉ่จัดเตรียมห้องเอาไว้ใกล้ห้องตำรา” ยังไม่ทันเข้าหอภรรยาก็ขอแยกห้องนอน แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการอยู่แล้วจึงมิได้พูดขัด

เจ้าสาวในชุดสีแดงลุกขึ้นไปยืนหลังฉากกั้น ถอดเสื้อคลุมเจ้าสาวพาดเอาไว้อยู่ในชุดที่เตรียมจะเข้านอน จากนั้นก็เดินออกมา ถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปนอนด้านในของเตียง จับผ้าห่มมาม้วนแล้ววางคั่นกลางเอาไว้ก่อนจะนอนหันหลังให้เจ้าบ่าวโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก

หยวนไป๋เยี่ยนเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาถอดชุดเจ้าบ่าวออกเช่นกัน ตอนแรกจะนำม้วนตำราที่แอบเอาเข้ามานั่งอ่าน แต่ด้วยความไม่เคยชินที่มีคนอยู่ในห้องนอนของตนจึงทำให้ไม่มีสมาธิ จึงเปลี่ยนใจแล้วดับเทียนมงคลลง ขึ้นเตียงไปนอนข้าง ๆ เจ้าสาว

ความชิดใกล้ทำให้บุรุษหวั่นไหว แต่หากยังไม่รักก็ไม่อยากจะให้เกิดความลึกซึ้ง เขาไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวกับสตรีเพศได้โดยง่าย

แม้ตอนนี้ไม่รักใช่ว่าจะไม่สามารถรักนางได้ แต่การสอบจอหงวนห้าปีมีเพียงหนึ่งครั้ง หากพลาดครั้งนี้ไปเขาก็ต้องรออีกห้าปี เอาไว้ให้การใหญ่เสร็จสิ้น เรื่องของนางกับเขาค่อยว่ากันในภายหลังก็ยังไม่สาย

************************