Masukยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.15 น.) ณ ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า ยอดสวรรค์สูงสุด
ครืนนนนนนนนนน! ซู่ววววววววววววววววว!!
เพลิงโลกันตร์สีแดงชาดของกองทัพนรกแปดแสนนาย ปะทะเข้ากับรังสีเทวะสีทองคำบริสุทธิ์ของเหล่าเซียนเก้าชั้นฟ้าจนฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น!
‘พญายมราช’ ร่างยักษ์สามวาชี้ตรีศูลเพลิงจ่อไปที่พระพักตร์ของมหาเทพ เคราเพลิงลุกโชนคำรามลั่น:
“ส่งตัวลูกน้องข้า (ยมทูตหมายเลข 7) คืนมาเดี๋ยวนี้! และส่งมอบดวงวิญญาณในบัญชีนรกที่พวกเจ้ากักขังไว้มาให้ข้าลงทัณฑ์เสีย!”
“เพ้อเจ้อ!” มหาเทพตวาดกลับ พระพักตร์เขียวคล้ำ “สวรรค์มิได้ลักพาตัวลูกน้องของเจ้า! แต่นังมนุษย์ต่างภพตนนี้บังอาจสวมรอยใช้สายเลือดมังกรเทวะล่อลวงเก้าชั้นฟ้า! เจิ้นกำลังจะลงทัณฑ์สายฟ้าแปดหมื่นล้านโวลต์แก่นาง เจ้าจงไสหัวกลับลงหลุมนรกไปเสีย!”
ตรงกึ่งกลางระหว่างสองขั้วอำนาจ... ‘เวินเชียนฟาน’ กระชับร่างมะลิแนบอก สองขาแกร่งปักหลักมั่น ปลายกระบี่มัจจุราชแผ่ไอเหมันต์สีดำทมิฬติดลบหนึ่งร้อยองศา สุรเสียงทุ้มต่ำดุดันแทรกขึ้นมาตัดหน้าบอสใหญ่ทั้งสองภพ:
“ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะทะเลาะอันใดกัน... ผู้ใดกล้าขยับอาวุธเฉียดกรายภรรยาข้าแม้แต่นิ้วเดียว ข้าจะฟันทั้งตรีศูลเพลิงและบัลลังก์ทองคำให้หักสะบั้นคาลานประลองเดี๋ยวนี้!”
กริบ...
บรรยากาศตึงเครียดจนอากาศแทบจะจุดติดเป็นระเบิดปรมาณู!
ทว่า... ในวินาทีเฉียดตายที่สามภพกำลังจะล้างผลาญกันนั้นเอง...
โครมมมมมมมมมมม!
“หยุดก่อนขอรับบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนแหกปากลั่นลานประลองดังมาจากหลังเสาหินหยก!
ร่างทิพย์ของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่หัวปูดโนเพราะฟาดพื้นสลบไปเมื่อครู่ พลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ พอเห็นตรีศูลเพลิงของเจ้านายใหญ่กำลังจะแทงเข้าคอมหาเทพ และทัพนรกแปดแสนนายกำลังจะเปิดศึกวินาศสันตะโร... ยมทูตตาเหลือกถลน ขนหัวลุกชันชี้ฟ้าทะลุผ้าก๊อซ!
ยมทูตสไลด์ตัวคลานเข่ากระเสือกกระสนออกมากลางลาน ทิ้งตัวลงคุกเข่าเอาหน้าผากโขกพื้นหยกขาวแทบเท้าพญายมราชดัง ตึ้ก! ตึ้ก! ตึ้ก!
“ท่านพญายมราชโปรดระงับโทสะก่อนขอรับ! สวรรค์ไม่ได้ลักพาตัวข้าน้อยมาเป็นทาสเชลยศึกขอรับบบบบบ!”
พญายมราชชะงักกึก ลดตรีศูลเพลิงลงเล็กน้อย ก้มมองลูกน้องด้วยความงงงวย: “อ้าว? แล้วสภาพผ้าก๊อซพันหัวโชกเลือด ถือถาดน้ำเต้าหู้ก้มหัวรับใช้พวกเซียนที่ข้าเห็นในกระจกส่องภพล่ะวะ?!”
ยมทูตหมายเลข 7 น้ำตาไหลพราก กัดฟันสารภาพความจริงสะท้านมหาจักรวาลออกมาทั้งน้ำตา:
“ข้าน้อย... ข้าน้อยแอบหนีขึ้นสวรรค์มาช่วยปิดบังความผิดของนรกภูมิเองขอรับ! เรื่องทั้งหมดเกิดจากฝ่ายทะเบียนนรก ‘กระชากดวงวิญญาณของนังหนูมะลิ สาวฟรีแลนซ์ปี 2026 ลงมาผิดคนทั้งที่นางยังไม่หมดอายุขัย!’ ครั้นพอจะส่งวิญญาณกลับ ร่างเดิมของนางที่โลกมนุษย์ก็ถูกญาติส่งเข้าเตาเผาจนไม่เหลือซากไปเสียแล้วขอรับ!”
มหาเทพบนบัลลังก์: “...!!” (ตาค้าง หน้าเหวอ!)
พญายมราชถือตรีศูล: “...!!” (อ้าปากค้าง เคราเพลิงแทบดับ!)
ยมทูตตะโกนสารภาพต่อรัวๆ ดั่งปืนกล:
“พวกข้าน้อยกลัวความผิด จึงแอบเอาดวงวิญญาณของนางมายัดใส่ร่างมนุษย์ของ ‘ซูเหมย’ ที่เพิ่งหมดอายุขัยเพื่อชดเชยอายุขัยที่เหลืออยู่... โดยที่พวกข้าน้อยก็ไม่รู้มาก่อนเลยว่า ร่างซูเหมยแท้จริงแล้วคือองค์หญิงเก้าผู้ถือครองสายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บขอรับ! นังหนูมะลิไม่ได้ตั้งใจมาหลอกลวงสวรรค์ แต่นางเป็น ‘ผู้เสียหายจากความสะเพร่าขั้นวิกฤตของระบบราชการนรกภูมิ’ ต่างหากล่ะขอรับท่านพญายมราช!!”
กริบ... Dead Silence ระดับมหาเอกภพหยุดหมุนรอบที่สอง!
ใบหน้าของพญายมราชจากที่แดงด้วยเปลวเพลิง พลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับม่วงด้วยความหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ!
(ชิบหายแล้ว... กูยกทัพมาแปดแสนนาย ขู่จะถล่มสวรรค์เก้าชั้นฟ้า... ที่แท้ลูกน้องกูไปกระชากวิญญาณคนไม่หมดอายุขัยมา แถมร่างเดิมเขาก็โดนเผาไปแล้ว จนต้องเอาวิญญาณเขามายัดใส่ร่างมังกรกลบเกลื่อนเรอะ?! หน้าแหกยันก้นบึ้งกระทะทองแดงเลยกู!)
มหาเทพได้ที พระพักตร์ที่เคยตึงพลันเชิดขึ้น ชี้หน้าพญายมราชทันควัน:
“เห็นหรือไม่ไอ้พญายมราชหน้าโง่! ความผิดพลาดเกิดจากนรกภูมิเฮงซวยของเจ้าแท้ๆ! แล้วยังจะกล้าปล่อยให้นังมนุษย์ต่างภพสวมเสื้อยืดคอกระเช้าลายเป็ดตนนี้ ถือครองร่างมังกรบรรพกาลเก้าเล็บต่อไปได้อย่างไร! ทหารสวรรค์... ลากตัวนางไปสลายวิญญาณเดี๋ยวนี้!”
“ช้าก่อนพะยะค่ะมหาเทพ!”
เสียงทุ้มชราอันทรงอำนาจดังขัดขึ้น! ‘มหาปราชญ์เคราขาว’ ก้าวออกมายืนขวางหน้าบัลลังก์ สองมือประคองพู่กันเซียน ชี้ไปยัง ‘แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาล 8K’
“โปรดทอดพระเนตรบนผิวกระจกให้ถี่ถ้วนพะยะค่ะ!”
ทั่วทั้งลานพิธีหันขวับไปมองตาม...
ภาพสะท้อนจิตวิญญาณของมะลิในเสื้อยืดคอกระเช้าสีส้ม บัดนี้กลับมิได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว... ทว่ารอบกายของสาวแว่นซดมาม่า กลับมี ‘เกล็ดมังกรทองคำบริสุทธิ์และลำแสงพญามังกรเก้าเล็บ’ ค่อยๆ แผ่พุ่งออกมาจากก้นบึ้งของดวงวิญญาณ ห่อหุ้มประสานเข้ากับจิตวิญญาณสาวปี 2026 อย่างแนบแน่นประหนึ่งหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน!
มหาปราชญ์เคราขาวกล่าวด้วยแววตาเปี่ยมศรัทธา:
“แม้จิตดั้งเดิมของนางจะเป็นสาวสามัญชนปี 2026... ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางได้ใช้ชีวิต สร้างคุณูปการ ดับเพลิงสงคราม หล่อเลี้ยงผู้คนสองมหาทวีป และปลุกชีพสวรรค์ด้วย ‘มรรคาเตาไฟอันบริสุทธิ์’! บัดนี้ ดวงวิญญาณของนางได้ ‘หลอมรวมเข้ากับสายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บอย่างสมบูรณ์แบบ’ ไปแล้วพะยะค่ะ!”
มหาปราชญ์หันไปสบตามหาเทพและพญายมราชอย่างเด็ดเดี่ยว:
“หากพยายามกระชากวิญญาณนางออก กายเนื้อมังกรจะสลาย และสายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บหนึ่งเดียวในสามภพจะสูญสิ้นไปตลอดกาลพะยะค่ะ!”
หมับ!
เวินเชียนฟานกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนมะลิแทบจมหายเข้าไปในแผงอก ชินอ๋องตวัดสายตาคมกริบมองสองบอสใหญ่:
“ข้าไม่สนว่านางจะหลอมรวมกับสิ่งใด... แต่นางคือภรรยาของข้า หากใครกล้าแตะต้องวิญญาณนาง ข้าจะสะบั้นทั้งสวรรค์และนรกทิ้ง!”
แม้ความจริงจะกระจ่างแจ้ง... ทว่าปัญหาใหญ่ระดับจักรวาลกลับตามมาทันควัน!
มหาเทพบนบัลลังก์ไม่ยอมถอย: (ขืนเจิ้นยอมรับง่ายๆ สวรรค์ก็เสียหน้าเรื่องโดนตบตาสิวะ!)
พญายมราชถือตรีศูลก็ไม่ยอมถอย: (ขืนข้ายอมถอยทัพง่ายๆ นรกแปดแสนนายก็หาว่าข้าป๊อดน่ะสิ! หน้าแหกไม่ว่า ศักดิ์ศรีค้ำคอโว้ย!)
สองบอสใหญ่ยืนจ้องหน้าเขม็ง รังสีเทวะกับเพลิงนรกเริ่มแผ่พุ่งชนกันอีกระลอก บรรยากาศพร้อมจะเปิดศึกตะลุมบอนรอบสอง!
มะลิที่โผล่หัวออกมาจากอกชินอ๋อง เห็นท่าไม่ดี...
(เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยย! ขืนปล่อยให้ไอ้แก่สองคนนี้ยืนเบ่งกล้ามตีกันเพราะติดปัญหาเรื่อง ‘ศักดิ์ศรีผู้นำภพ’ สวรรค์ถล่ม นรกทลาย แล้วกูจะเอาชีวิตรอดไปนอนกินหมูกระทะกับผัวที่ไหนวะเนี่ย!)
สัญญาณสมอง 5G ของอดีตฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์ และตัวแม่สายเคลียร์ดราม่าปี 2026 ระเบิดประกายไฟสว่างวาบในกะโหลกทันที!
หมับ!
มะลิดันตัวหลุดออกจากอกชินอ๋องเล็กน้อย (ชินอ๋องยังคงจับมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย) นางสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าออกมายืนกึ่งกลางระหว่างตรีศูลเพลิงกับบัลลังก์ทองคำ
มะลิดีดนิ้วดัง เป๊าะ! ชี้นิ้วสั่งการด้วยเสียงแปดหลอดลั่นลานประลอง:
“อาชู! พี่โม่เฟิง! เจ้าส้ม! ตั้งเตาหมูกระทะทองคำยักษ์ และหม้อไฟทองเหลืองสองช่องกลางลานประลองเดี๋ยวนี้ค่ะ!!”
“รับทราบเจ้าค่ะคุณหนู!” อาชูและโม่เฟิงขานรับอย่างว่องไว
“โฮกกกกกกกกกกกกก!!”
‘เจ้าส้มยักษ์’ (พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางผูกโบแดง) และโม่เฟิง ช่วยกันแบก ‘เตาปิ้งย่างทองคำขนาดยักษ์เส้นผ่านศูนย์กลางห้าว่า’ และ ‘หม้อไฟทองเหลืองสองช่อง’ วิ่งเข้ามาวางกระแทกลงบนพื้นหยกขาวใจกลางสมรภูมิดัง ตึงงงงงงงงง!!
มะลิไม่รอช้า สวมวิญญาณเชฟกระทะเหล็กปี 2026 ทันที!
มือเรียวสวยสาดก้อนเนยสดแท้เกรดพรีเมียมลงบนกระทะทองคำมังกรแท้...
ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!
ควันสีส้มทองหอมกรุ่นของเนยสดละลายไฟ ระเบิดพวยพุ่งตลบอบอวล มะลิโยนเนื้อแกะแดนเหนือหมักพริกหม่าล่าและเนื้อวัว A5 ลายหินอ่อนลงไปย่างจนไขมันหยดติ๋งๆ ดัง ฉ่าาาาาาา!
ข้างๆ กัน... อาชูเท ‘น้ำซุปกระดูกหมูทิพย์สีขาวข้นคลั่ก’ ลงในช่องแรก และเท ‘น้ำซุปหม่าล่าเดือดพล่านพริกสิบเม็ด’ ลงในช่องที่สอง!
กลิ่นเครื่องเทศ กลิ่นเนยสด และกลิ่นเนื้อย่างระดับเทพเจ้า ลอยพุ่งแหวกม่านอากาศ เข้าปะทะสองรูจมูกของมหาเทพและพญายมราชเข้าอย่างจัง!
ฟุดฟิด... ฟุดฟิด!
โครกคราก... จ๊อกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!
เสียงกระเพาะอาหารของสองผู้นำภพคำรามลั่นสะท้านเก้าชั้นฟ้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!
มหาเทพชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก!
พญายมราชที่อดอยากปากแห้งในนรกมาล้านปี ถึงกับตาค้าง น้ำลายสอไหลย้อยทะลักเปรอะเคราเพลิงดัง เอื๊อกใหญ่!
ยามจื่อ (ประมาณ 01.30 น. กลางดึกสงัดของคืนวันประกาศข่าวดี) ณ ห้องบรรทม วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นใต้แสงจันทร์กระจ่าง...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้นและห่อหุ้มด้วยพรมขนนกยูงสวรรค์หนานุ่ม...พรึ่บ!“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา!!”มะลิผุดลุกขึ้นนั่งพรวดพราก ผ้าห่มแพรไหมหลุดลุ่ย สองมือพุ่งเข้าเขย่าแขนสามีข้างกายรัวๆ ประหนึ่งเครื่องปั่นน้ำผลไม้เบอร์แรงสุด! สองตากลมโตเบิกกว้าง น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความทรมานใจระดับจักรวาลล่มสลาย!เวินเชียนฟานที่กำลังนอนหลับสนิท สะดุ้งลืมตาโพลงตื่นเต็มร้อยในเสี้ยววินาที! สัญชาตญาณพญามัจจุราชทำงานฉับพลัน ชินอ๋องตวัดร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ละล่ำละลักถามด้วยความร้อนรน:“มะลิ! เป็นอันใดไป?! เจ็บท้องรึ ปวดตรงไหน มีศัตรูบุกมาใช่หรือไม่?!”“ไม่มีศัตรูค่ะคุณพี่! แต่หนู... หนูอยากกินหมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลตค่ะ!” มะลิแผดเสียงออดอ้อนทั้งน้ำตา “แล้วก็ขาหมูพะโล้เนื้อนุ่มๆ ราดพริกหม่าล่าสูตรเผ็ดลิ้นชาด้วยค่ะ! มันอยากกินจ
ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น.) ณ ท้องพระโรงหลวง วังหลวงแคว้นต้าซิงกลิ่นกำยานหอมกรุ่นคละคลุ้ง ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นไอกระดาษฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกดั่งเทือกเขาหิมาลัยบนโต๊ะทรงงานได้เลยแม้แต่น้อย‘ฮ่องเต้เวินเส้าหลิง’ ผู้ครองแผ่นดินต้าซิง กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนบัลลังก์มังกรทอง สภาพผมเผ้าชี้ฟูดั่งรังนกกระจอก ขอบตาดำคล้ำปานหมีแพนด้าอดนอนสามชาติ พระหัตถ์สั่นระริกขณะจรดพู่กันเซ็นฎีกาเล่มที่สามร้อยห้าสิบของเช้าตรู่วันนี้“บัดซบแท้ๆ... เจิ้นเป็นโอรสสวรรค์ หรือเป็นวัวเป็นควายเทียมเกวียนกันแน่วะเนี่ย!” ฮ่องเต้บ่นอุบอิบเสียงแหบแห้ง “ไอ้น้องชายตัวดีเวินเชียนฟาน... พากลุ่มเพื่อนไปบุกสวรรค์ถล่มนรก รบชนะกลับมาแทนที่จะมาช่วยพี่ชายว่าราชการ ดันอ้างว่าติดภารกิจ ‘เข้าหอบำรุงกำลังกับเมีย’ ปล่อยให้เจิ้นนั่งหลังขดหลังแข็งเซ็นงบประมาณซ่อมท่อระบายน้ำเมืองหลวงอยู่คนเดียว!”ในจังหวะนั้นเอง...โครมมมมม! ปังงงงง!“ฝ่าบาทททททททททททท! แย่แล้วพะยะค่ะ! เอ๊ย... ดียิ่งแล้วพะยะค่ะ!!”‘หัวหน้าขันทีหลี่&
ยามเฉิน (ประมาณ 09.00 น.) ณ ห้องทรงงานส่วนตัว วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงแสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร บรรยากาศภายในวังชินอ๋องกลับคืนสู่ความสงบสุขและความมั่งคั่งอันคุ้นเคย หลังจากการเดินทางกลับมาจากแดนสวรรค์พร้อมหีบสมบัติทองคำสิบห้าใบทว่า... ความสงบสุขนี้ ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับ ‘มะลิ’ พระชายาเอกผู้กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะบัญชี!ตึง!มะลิตบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายร้านหมูกระทะสาขาใหญ่ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตถลึงมองสามีที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจสุดขีด:“คุณพี่ขา! นี่มันเวลางานนะคะ! ประธานบริษัทมานั่งเกาะแกะพนักงานออฟฟิศแบบนี้ได้อย่างไรกันคะเนี่ย?!” มะลิโวยวายเสียงอุบอิบเวินเชียนฟานในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท มิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชินอ๋องลุกขึ้นก้าวเข้ามาสวมกอดเอวคอดของนางจากด้านหลังอย่างหน้าตาเฉย คางสากเกยอยู่บนไหล่บาง มุดซอกคอสูดดมความหอมกรุ่น ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มเนียนอย่างอารมณ์ดี:“งานบริหารกิจการสตรีทฟู้ดสามภพ...
ยามเหม่า (ประมาณ 06.30 น. รุ่งอรุณแห่งวันใหม่) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัวแสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านลูกปัดแก้วเข้ามาภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้น... ‘มะลิ’ นอนคว่ำหน้าห่อร่างอยู่ในผ้าห่มแพรไหมผืนหนา สภาพสะบักสะบอม ปวดระบมไปทั้งเอวและสะโพก ดั่งเพิ่งผ่านศึกสงครามล้างโลกมาหมาดๆ สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์แทบจะตัดขาดการเชื่อมต่ออย่างถาวรส่วนทางด้าน ‘เวินเชียนฟาน’... ชินอ๋องในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท กลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดชื่น แจ่มใส และอิ่มเอมปานได้กินโสมหมื่นปี! ชินอ๋องนั่งเท้าคางยิ้มพรายมองภรรยาตัวแสบที่นอนซมอยู่ข้างกาย มือหนายื่นไปเขี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน“ตื่นได้แล้ว มะลิของข้า... แสงตะวันส่องฟ้าแล้วนะ” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบอย่างอารมณ์ดีมะลิค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่ม ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อย นางแยกเขี้ยวใส่สามีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด:“ตื่นอะไรล่ะคะคุณพี่! ตัวเองกินอิ่มนอนหลับหน้าตาผ่องใสเป็นยองใย... แต่หนูสิคะ กระดูกกร
ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.45 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น ลานพิธีเก้าชั้นฟ้าเหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!เสียงระฆังทองคำโบราณดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆาสวรรค์อีกครา ทว่าในครานี้... กลับมิใช่เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด และมิใช่เสียงระฆังที่ถูกขัดจังหวะด้วยหลุมดำแห่งความว่างเปล่า!ท้องฟ้าเบื้องบนกลับคืนสู่สีครามสดใส แสงสุริยันสีทองคำสาดส่องอบอุ่น ละอองประกายทองคำแห่งมรรคาเตาไฟยังคงโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนทิพย์ชะโลมจิตวิญญาณบนยอดแท่นพิธี... สองร่างของคู่บ่าวสาวจัดแจงชุดมงคลที่เพิ่งผ่านศึกจักรวาลมาสดๆ ร้อนๆแผ่นหลังของเวินเชียนฟานที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมพิธีการตัวใหม่สีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำแท้ สง่างามดั่งพญามัจจุราชผู้ค้ำจุนฟ้าดิน มือหนากอบกุมมือน้อยของมะลิไว้แน่นหนา ปลายนิ้วสอดประสานไม่ยอมคลายแม้แต่เสี้ยววินาทีส่วนมะลิ... ชุดเจ้าสาวผ้าไหมสีแดงชาดแปดชั้นที่เคยถกขึ้นผูกเอว บัดนี้ถูกปล่อยชายกระโปรงลงมาทิ้งตัวอย่างประณีต มงกุฎหยกหงส์เก้ากิ่งถูกนำกลับมาสวมบนศีรษะ แม้จะหนักอึ
ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น. รุ่งอรุณแห่งวันชี้ชะตา) ณ ระเบียงกว้าง พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบฟิ้วววววววววววววว...สายลมหนาวแห่งความว่างเปล่ายังคงพัดกรรโชกหวีดหวิว รอยแตกร้าวสีดำทมิฬบนท้องฟ้าเหนือเก้าชั้นฟ้ายังคงอ้ากว้างราวกับรอยแผลเป็นเน่าเฟะขนาดยักษ์ คอยสูบกลืนแสงดาวและแสงสุริยันจนทั่วนภาเป็นสีเทาหม่น ทว่าบรรยากาศภายในระเบียงหยกขาวกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยประกายไฟแห่งความหวังสองร่างในชุดมงคลสีแดงชาดและสีดำขลิบดิ้นทองคำก้าวออกมายืนเคียงข้างกัน...แผ่นหลังกว้างของ ‘เวินเชียนฟาน’ ที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้บาดแผลสมานตัวแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวด้วยโอสถทิพย์และไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟ ลมปราณเหมันต์ทมิฬในกายกลับมาหมุนเวียนกล้าแกร่ง มั่นคง และเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรน้ำแข็งมือหนาของชินอ๋องสอดประสานเข้ากับมือน้อยๆ ของมะลิ กอบกุมไว้แน่นหนา ปลายนิ้วแนบชิดไม่ยอมคลาย“คุณพี่... แผลที่หลังไม่เจ็บแล้วจริงๆ นะคะ?” มะลิเอียงคอถาม ดวงตากลมโตยังคงมีประกายห่วงใยเหลืออยู่ “อย่ามาเก๊กฟอร์มพระเอกซีรีส์เกาหลีนะคะ







