ม้าพยศ

แม้แต่มู่หรงฉางชิง ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความสามารถในการฝึกสัตว์ ยังต้องยอมรับว่ามันดื้อรั้นเกินไป แต่เพราะเซี่ยชิงสือเอ่ยปากขอร้องให้น้องเขยช่วยปราบพยศ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องทำตามคำขอ และท้ายที่สุด แม้แต่มู่หรงฉางชิงก็ยังไม่อาจทำให้มันยอมจำนนได้

วันนี้...ที่มู่หรงจื่ออิงพาเด็กชายตัวเล็กมาที่ลานฝึกม้าด้วย เพราะนางอยากให้เขาได้เห็นความสง่างามของมัน นางชี้ไปยังเจ้าม้าป่าตัวนั้นที่ยืนอยู่กลางลาน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความชื่นชม

“มันสวยหรือไม่” นางถามเสียงใส มู่หรงจ้านมองตาม ก่อนจะพยักหน้า

“งดงามมากขอรับ” มู่หรงจ้านจ้องมองม้าป่าตัวนั้นไม่วางตา

“ใช่...มันงดงาม แต่มันไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลย” เด็กหญิงถอนหายใจเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย ทั้งที่นางเองก็ถูกใจเจ้าม้าป่าตัวนี้นัก แต่กลับขี่มันไม่ได้

“มาทางนี้เถอะ...อยู่ใกล้มันอันตรายไปหน่อย” นางเอ่ยชวนด้วยความหวังดี ทว่าเด็กชายกลับไม่ขยับตาม เขาเดินตรงเข้าไปหาม้าป่าตัวนั้นอย่างช้าๆ ราวกับถูกแรงบางอย่างดึงดูด

ทุกสายตาในลานฝึกต่างจับจ้องไปยังร่างเล็กที่กำลังเข้าใกล้สิ่งที่แม้แต่นักฝึกม้ายังไม่กล้าแตะต้อง เสียงลมหายใจของเจ้าม้าป่าหนักหน่วงขึ้น มันสะบัดแผงคอแรงๆ ราวกับเตรียมจะพุ่งเข้าใส่

แต่แล้ว...สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนต้องตะลึง เจ้าม้าป่าที่เคยพยศไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ กลับค่อยๆ ลดศีรษะลงต่ำ ก่อนจะคุกเข่าลงทั้งสองขา ราวกับกำลังถวายความเคารพต่อเด็กชายตัวเล็กผู้ไม่รู้ที่มา

มู่หรงจ้านยื่นมือออกไปลูบแผงคอมันแผ่วเบา ความรู้สึกอบอุ่นแล่นผ่านปลายนิ้ว เขานึกถึงม้าตัวหนึ่งที่เคยอยู่ในป่ากับเขาเมื่อปีก่อน

ตอนนั้นมันยังตัวเล็กกว่านี้มาก แต่แล้ววันหนึ่งมันก็หายไปโดยไร้ร่องรอย...

“น่าอัศจรรย์นัก เจ้าทำได้อย่างไร” มู่หรงจื่ออิงรีบเดินเข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้น แต่ทันทีที่นางก้าวเข้าไป เจ้าราชาม้าป่าก็ส่งเสียงร้องข่มขู่ดังลั่น มู่หรงจ้านหันไปลูบคอมันเบาๆ

“ไม่เป็นไร นางคือสหายของข้า” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและมั่นคงราวกับเป็นคำสั่งที่ม้าตัวนั้นสามารถเข้าใจได้ มันสงบลงทันที ดวงตาที่เคยดุดันกลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด มู่หรงจื่ออิงมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง

“เจ้าพูดกับมันรู้เรื่องหรือ เจ้าเก่งกาจเสียจริง”

เด็กชายเพียงยกยิ้มบางเบา ไม่ได้ตอบอะไร ทว่าดวงตาแฝงกลับแววเศร้าลึก ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ราวกับความทรงจำบางอย่างในอดีตกำลังค่อยๆ ฟื้นคืน

ทางด้านมู่หรงฉางชิง หลังได้รับรายงานจากองครักษ์ลับเกี่ยวกับเด็กชายผู้มีใบหน้าละม้ายองค์หญิงน้อยของพวกเขา ชายหนุ่มยังคงสงบใจเอาไว้

แม้ในอกจะคล้ายมีบางสิ่งสั่นไหว ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาได้รับรายงานเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เด็กชายที่มีลักษณะคล้ายบุตรชายที่หายไปของตน แต่สุดท้ายทุกครั้งก็จบลงด้วยความผิดหวัง

เขาจึงเรียนรู้ที่จะไม่คาดหวังมากเกินไป และยังมิได้บอกเรื่องนี้แก่เซี่ยหรงเหยา เพราะรู้ดีว่า...หากนางได้รับรู้แล้วสุดท้ายกลับไม่ใช่ลูกชายของพวกเขาจริง ๆ หัวใจของนางคงต้องแตกสลายอีกครั้ง

“จับตาดูเด็กคนนั้นเอาไว้ รอให้เรากลับไป...จงจำเอาไว้ สั่งให้คนปฏิบัติกับเขาอย่างอ่อนโยน ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นบุตรชายของเราหรือไม่ก็ตาม” น้ำเสียงของมู่หรงฉางชิงเยือกเย็นแต่แฝงความหนักแน่น

“พ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์ลับคำนับ ก่อนจะทะยานหายไปอย่างไร้ร่องรอย หลังสั่งการเสร็จ...มู่หรงฉางชิงก็กลับเข้าไปยังห้องประชุมใหญ่ เสียงสนทนาเรื่องการค้าระหว่างสองแคว้นยังคงดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น

แคว้นเจาและจ้าว เปรียบเสมือนพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ไม่ว่าเรื่องใดก็มักปรึกษาหารือและช่วยเหลือกันเสมอ

ในอดีต หลังจักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋นขึ้นครองราช แคว้นรอบข้างต่างมองนางเป็นเพียงขนมหวาน คิดยกทัพเข้ายึดครองแคว้นจ้าวให้ตกอยู่ใต้อำนาจ

ทว่า...ทั้งแคว้นเจาและเป่ยหมิงต่างยกทัพมาช่วยเหลืออย่างพร้อมเพรียง เหล่าแคว้นทั้งหลายก็จำต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว อีกทั้งยังต้องจ่ายด้วยราคาที่แสนแพง การผนึกกำลังของสามแคว้นทำให้แผ่นดินเข้าสู่ปีที่ห้าแห่งความสงบสุข

แต่ถึงจะสงบเพียงใด สิ่งหนึ่งที่มู่หรงฉางชิงยังไม่อาจปล่อยวางได้ คือเรื่องบุตรชายที่หายไปของตน

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เสียงหวานของเซี่ยหรงเหยาดังขึ้นจากด้านหลัง นางเอ่ยถามเมื่อเห็นสวามีเดินออกไปด้านนอกระหว่างการประชุม มู่หรงฉางชิงหันกลับมายังดวงใจของตน พร้อมมองนางด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“เปล่า เป็นรายงานเกี่ยวกับเจ้าตัวเล็กที่แอบหนีออกนอกจวนอีกแล้ว” เมื่อเอ่ยถึงบุตรสาวเพียงคนเดียวของตน เซี่ยหรงเหยาพลันยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“รอบกายนางมีคนมากมาย ไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นหรอกเพคะ” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ทั้งที่เป็นสตรี...แต่กลับมิได้มีความกังวลเรื่องบุตรสาวเท่าสามีผู้เอาแต่จ้ำจี้จ้ำไช่เรื่องหนีเที่ยวของเด็กหญิงอยู่เสมอ

มู่หรงฉางชิงมองรอยยิ้มของนางแล้วหัวใจอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ทว่าลึกลงไปในแววตา ยังมีเงาแห่งความคิดคำนึงที่ไม่อาจลบเลือนได้ ความหวังที่เขาไม่คาดหวัง กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบงัน

หลังการพูดคุยหารือจบลง สองสามีภรรยาก็ได้นั่งรถม้ากลับไปยังจวนรับรองของตน แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดผ่านถนนเป็นสีทองอร่าม เสียงล้อไม้บดกับพื้นกรวดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ทว่าเมื่อรถม้าหยุดลง และเท้าของทั้งสองแตะพื้น ร่างเล็กที่ว่องไวก็พุ่งเข้ามาหามู่หรงฉางชิงทันที

“เสด็จพ่อ! พระองค์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ม้าตัวนั้น...ม้าตัวนั้นถูกปราบเรียบร้อยแล้ว!” เสียงใสของมู่หรงจื่ออิงดังลั่นด้วยความตื่นเต้น

ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ในนั้น มู่หรงฉางชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เรื่องนี้เขาไม่รู้ เพราะในตอนที่ได้รับรายงาน เด็กทั้งสองยังมิได้ไปที่ลานฝึกม้า

ชายหนุ่มก้มลงอุ้มบุตรสาวขึ้นมากอดไว้แนบอก ก่อนใช้นิ้วเคาะปลายจมูกโด่งรั้นที่เหมือนมารดาของนาง

“เจ้าตัวเล็กนี่...พ่อบอกกี่ครั้งแล้วอย่าเข้าใกล้มัน มันอันตรายรู้หรือไม่” เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก เสียงสดใสนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นทันตา

“แล้วเป็นใครกันที่สามารถเอาชนะเจ้าม้าป่าที่แสนพยศตัวนั้นได้ เราจักตบรางวัลให้อย่างงาม” เมื่อเอ่ยถึงผู้ที่ปราบม้าพยศได้ เด็กหญิงพลันชี้ไปยังร่างเล็กที่ยืนตัวลีบท่ามกลางเหล่าข้ารับใช้

สายตาคมกริบของมู่หรงฉางชิงหันมองตาม ร่างเล็กยืนก้มหน้า มือกำชายเสื้อแน่น ราวกับไม่กล้าเผชิญกับผู้ทรงอำนาจเบื้องหน้า

“เป็นเจ้าเองหรือ เด็กน้อย...ไหนเงยหน้าให้เจิ้นมองให้ชัดๆ ซิ”

อดีตขอทานน้อยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมสดใสสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น ทันทีที่สายตาของเด็กน้อยสบเข้ากับดวงตาคมลึกของมู่หรงฉางชิง ชายหนุ่มพลันชะงักงันไปชั่วขณะ เซี่ยหรงเหยาที่อยู่ข้างกายเริ่มสั่นเทาไปทั้งร่าง

“นะ...นี่! เด็กคนนี้...” เสียงของนางสั่นพร่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ มู่หรงฉางชิงกอดภรรยาและบุตรสาวไว้ในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความสั่นไหว

“เข้าไปพูดคุยด้านในเถอะ เด็กน้อย…เจ้าเองก็ตามมาด้วย” เมื่อทุกคนเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ สายตานับสิบคู่ต่างจับจ้องมายังอดีตขอทานน้อยเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบด้านเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ

“ไม่ต้องหวาดกลัว...ทุกคนที่นี่เพียงต้องการรู้ที่มาของเจ้าเท่านั้น” มู่หรงจื่ออิงเดินเข้าไปจับมือเด็กน้อยไว้แน่น เพื่อให้เขาไม่รู้สึกประหม่า

“ให้ลูกเป็นผู้เล่าได้หรือไม่เพคะ”

เด็กหญิงหันไปขออนุญาตบิดา

“อืม...” มู่หรงฉางชิงพยักหน้าเบาๆ หลังจากมู่หรงจื่ออิงเล่าที่มาของอดีตขอทานน้อย ทุกคนในห้องต่างนิ่งงัน ความสลดใจแผ่ซ่านไปรอบห้อง

ทั้งที่อายุเพียงห้าขวบ แต่กลับต้องตกระกำลำบากอยู่ในป่ากับชายชราเพียงสองคน เซี่ยหรงเหยาที่พยายามสะกดกลั้นน้ำตามาตลอด มิอาจทนได้อีกต่อไป

ยิ่งเมื่อเด็กทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ใบหน้าของพวกเขายิ่งเหมือนกันราวกับเงาสะท้อน ในใจของนางไม่อยากคาดหวัง เพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมา เด็กมากมายถูกพามาให้ดู แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ หากต้องผิดหวังอีกครั้ง...นางคงมิอาจทนรับได้

“จื่ออิง พาเขาเข้ามาใกล้ๆ พ่อหน่อย” มู่หรงฉางชิงเอ่ยเสียงแผ่ว เด็กหญิงจูงมืออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มมองใบหน้าเล็กนั้นอย่างพินิจ

“เจ้าชื่ออันใด”

“มู่หรงจ้านขอรับ” ชื่อที่หลุดออกมาทำให้ทั้งมู่หรงฉางชิงและเซี่ยหรงเหยาชะงักงันไปทันที

“แล้ว...ท่านปู่ที่เลี้ยงดูเจ้าชื่ออันใด”