ขายสมุนไพร 1.1

ขายสมุนไพร

ชีวิตบนเขาของเหอซินหยวนเป็นไปอย่างราบรื่น เธอใช้ชีวิตที่นี่อย่างสบายใจ เป็นห่วงก็แต่แม่ของเธอ

 “ไม่รู้ว่าป่านนี้แม่จะเอาสูตรยาที่ฉันทิ้งเอาไว้มาทำขายหรือยังนะ หากว่าแม่เอาออกมาทำขายจริง ก็น่าจะมีเงินพอช่วยชดใช้หนี้บางส่วนไปได้ พอเวลาผ่านไปสักระยะ กิจการร้านยาก็คงจะฟื้นฟูและใช้หนี้ทั้งหมดได้ในที่สุด แต่ว่าหากไม่เป็นไปตามอย่างที่คาดการณ์เอาไว้แล้วละก็ คงน่าหนักใจอยู่เหมือนกัน เห้อ...” หญิงสาวพูดออกไปกับสายลมพร้อมกับถอนหายใจออกมา

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านยอดไม้สูง ทอดเงายาวบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำค้าง เหอซินหยวนก้มตัวลงใช้มีดเล็กตัดรากของพืชสมุนไพรที่เพิ่งงอกงามสมบูรณ์ ใบของมันสีเขียวเข้มและมีขอบหยัก ทั้งยังส่งกลิ่นหอมเย็นอ่อน ๆ ยามที่ลมพัดผ่าน

“เสร็จอีกแปลงแล้ว” เธอพูดกับตัวเอง พลางยกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมบนหน้าผาก ใบหน้าขาวซีดจากการทำงานหนักแต่กลับยิ้มได้อย่างพอใจ เมื่อเห็นผลงานตรงหน้า

ที่นี่คือที่ดินของปู่กับย่า ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยกมันให้กับลุงใหญ่แล้ว แต่พวกลุงใหญ่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะมีกิจการร้านยาที่เป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษอยู่ ร้านยาของลุงใหญ่ใหญ่โตมาก แตกต่างกับร้านยาของพ่อเธอลิบลับ ดังนั้นการปลูกสมุนไพรไว้ใช้เองจึงไม่จำเป็น เพราะมีผู้คนมากมายที่ต่างก็อยากจะขายสมุนไพรให้กับร้านของลุงใหญ่ทั้งนั้น

“ หึ การที่ไม่มีใครมาสนใจที่แปลงนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ใช้ประโยชน์จากที่ดินตรงนี้โดยที่ไม่มีใครรู้” หลังจากคิดทบทวนอยู่สักพัก หญิงสาวก็พูดออกมาอย่างสบายใจ

แต่ด้วยพื้นที่ไม่มากนัก เหอซินหยวนจึงเลือกปลูกเฉพาะสมุนไพรที่ใช้บ่อย ๆ และต้องการในท้องตลาด เช่น ปักฉง (รากพีโอนีขาว) ฮวาเจวียว (พริกหอม) และเหอโส่วอู (ฟัลโลโปเดียม)

ร้านขายยาที่ตีนเขา

วันนี้เธอมีนัดกับเจ้าของร้านยาที่เคยเป็นลูกค้าของปู่และย่ามานานหลายปี แม้จะห่างหายไปนาน แต่เจ้าของร้านยังจำชื่อ “สกุลเหอ” ได้เป็นอย่างดี เขายินดีที่จะซื้อสมุนไพรจากเธอ เธอจึงรีบเดินทางมาที่นี่

เสียงระฆังลมดังกรุ๊งกริ๊งยามประตูไม้บานเล็กถูกผลักออก

“อ้าว ซินหยวนใช่ไหมนั่น” ชายชราหุ่นผอมแต่สายตาเฉียบคม เงยหน้าจากการบดสมุนไพร ริมฝีปากคลี่ยิ้มและทักทายอย่างยินดี เมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในร้าน

“ใช่ค่ะ อาจารย์หลี่” หญิงสาววางตะกร้าหวายลงบนโต๊ะ ก่อนจะก้มหัวทักทายให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะพูดเข้าเรื่องที่เธอมาในวันนี้ “วันนี้ฉันเก็บเหอโส่วอูมาได้ชุดหนึ่งค่ะ เพิ่งขุดเมื่อเช้าเลยจึงยังสดอยู่ ฉันนำมาขายให้อาจารย์หลี่ก่อนใครเลยนะคะ”

“เหอโส่วอูงั้นเหรอ” ชายชราเลิกคิ้วถาม ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ ๆ เขาเปิดตะกร้าแล้วหยิบรากไม้สีดำแดงขึ้นมาพิจารณา กลิ่นหอมแรงเฉพาะตัวโชยออกมาทันทีที่เขาแกะเปลือกนอกออก

“กลิ่นใช้ได้...เนื้อแน่น...ปลูกในที่แดดไม่จัดเกินไปสินะ” เขาพูดขึ้นอย่างพอใจ

“ค่ะ ฉันปลูกไว้หลังบ้านใต้ร่มไม้ไผ่ ได้แดดแค่ช่วงเช้า ๆ เท่านั้น” หญิงสาวตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม