ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเสี่ยวเหม่ย

ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเสี่ยวเหม่ย

เรือนพักผู้ป่วยขั้นวิกฤติเต็มไปด้วยผู้คนที่นอนเรียงรายหลายร้อยชีวิต กลิ่นเลือดและยาสมุนไพรคลุ้งไปทั่วทว่าไม่อาจทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาหวั่นไหวได้ จ้าวหว่านชิงก้าวตรงไปยังเตียงของเสี่ยวเหม่ยเด็กหญิงร่างผอมซูบที่กำลังนอนอ่อนแรงอยู่ ทันทีที่เห็นหญิงสาว เสี่ยวเหม่ยก็ฝืนยิ้มบาง ๆ เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า

“พี่สาวมาอีกแล้ว…”

มือเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงถูกจ้าวหว่านชิงกุมไว้อย่างอ่อนโยนก่อนริมฝีปากบางจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นราวกับสายลมปลอบประโลม

“พี่สาวมารักษาตามสัญญาแล้ว…เด็กดีอดทนอีกนิดนะ...อีกไม่นานเจ้าก็จะหาย”

เสี่ยวเหม่ยพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเปล่งเสียงแผ่วเบา

“พี่ชายใจดีบอกว่า….พี่สาวต้องรักษาข้าให้หายได้...เขาให้ข้าอดทนรอพี่สาว…”

แววตาจ้าวหว่านชิงสะท้อนความสงสัยชั่วครู่ก่อนเสียงฝีเท้าหนักแน่นจะดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวหันไปมองแล้วเบิกตากว้างเล็กน้อย

“คุณชายกู้?”

กู้ฮ่าวเทียนเดินเข้ามามือหนึ่งหิ้วถังน้ำร้อนอีกมือถือผ้าสะอาดหลายสิบผืน ร่างสูงหยุดยืนไม่ไกลทว่าสีหน้ายังคงเรียบนิ่งดังเดิม แต่จ้าวหว่านชิงก็เข้าใจทันทีว่าพี่ชายใจดีที่เสี่ยวเหม่ยพูดถึงคือใคร

“ข้าไร้ความรู้ด้านการแพทย์....จึงทำได้เพียงช่วยดูแลผู้ป่วยที่นี่”

เสียงทุ้มเรียบเอ่ยออกมาขณะสายตาคมค่อย ๆ กวาดมองหญิงสาวตรงหน้า เห็นชัดถึงความอ่อนล้าที่ฉายอยู่ในแววตาของนาง

“เพียงไม่กี่ชั่วยาม...เหตุใดเจ้าถึงดูเหนื่อยล้ากว่าเดิมอีก? ไม่ใช่ว่าข้าบอกแล้วหรือว่าอย่าหักโหมร่างกายจนเกินไป”

จ้าวหว่านชิงเม้มริมฝีปากหลุบตาหลบหนีความเป็นห่วงนั้นก่อนจะเอ่ยเสียงเบาแทบเป็นกระซิบ

“ข้าตั้งใจว่าจะพัก…หลังจากรักษาทุกคนที่นี่แล้วเจ้าค่ะ”

คำตอบที่แสนจะดื้อรั้นทำให้กู้ฮ่าวเทียนถอนหายใจยาว สายตาเรียบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยความหนักแน่นจับจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้า

“จ้าวหว่านชิงข้าควรทำเช่นไรกับเจ้าดี…ดูไว้เถิดหากเจ้ากล้าเป็นอะไรไป...ข้าจะมัดเจ้าไว้กับเตียงจนกว่าอาการป่วยของเจ้าจะหายดี”

คำพูดราบเรียบแต่กลับทำให้จ้าวหว่านชิงรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลังราวกับเขาพูดจริงเสียยิ่งกว่าจริง นางได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อนก่อนจะหันไปหาคนป่วยตรงหน้า

“เสี่ยวเหม่ยพี่สาวขอตรวจชีพจรหน่อยนะ...”

เมื่อพูดจบมือบางก็แตะข้อมือของเสี่ยวเหม่ยราวกับตรวจชีพจรในขณะที่แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าต่างของระบบกำลังแผ่ซ่านสแกนร่างเด็กน้อย

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบอาการของโรคระบาดระดับรุนแรง...มีสภาวะร่างกายต่อต้านยารักษา...หากไม่รีบทำการรักษาจะเสียชีวิต]

ติ้ง!

[ตรวจพบผู้ป่วย 351 รายอาจมีอาการป่วยเดียวกัน]

ต้องเริ่มต้นกระบวนตรวจวินิจฉัยโรคผู้ป่วยทั้งหมดในครั้งเดียวหรือไม่?

[ ใช่] [ยกเลิก]

จ้าวหว่านชิงชะงักไปชั่วขณะดวงตาเป็นประกาย คิดว่านี่อาจเป็นเพราะทักษะของนางเลื่อนถึงระดับ A ทำให้ระบบพัฒนาขึ้นอีกขั้น ไม่รอช้านิ้วเรียวกดเลือด “ใช่” ทันที

ไม่นานแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบขยายวงกว้างครอบคลุมเรือนผู้ป่วยกวาดสแกนร่างกายหลายร้อยชีวิตในชั่วพริบตา

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบอาการของโรคระบาดระดับรุนแรง...มีสภาวะร่างกายต่อต้านยารักษา...หากไม่รีบทำการรักษาจะเสียชีวิต]

จ้าวหว่านชิงมองผลลัพธ์ที่แสดงอยู่บนหน้าต่างระบบ…ทุกคนมีอาการเช่นเดียวกับเสี่ยวเหม่ยนั่นหมายความว่าสามารถใช้ยารักษาตัวเดียวกันได้

[คุณต้องการให้ระบบเขียนใบสั่งยาตอนนี้หรือไม่?]

ปลายนิ้วเรียวกดเลือก “ใช่” ที่หน้าต่างระบบ ทว่าขณะที่หญิงสาวกำลังรอใบสั่งยาที่ระบบส่งมา ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นวาบเข้ามา จ้าวหว่านชิงรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นไหลรินจากจมูกภาพตรงหน้าของนางเริ่มพร่ามัวลงทีละน้อยพร้อมกับเรี่ยวแรงในกายค่อย ๆ เหือดหาย

“หว่านชิง!” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมร่างสูงที่พุ่งเข้ามา

กู้ฮ่าวเทียนทิ้งถังน้ำและผ้าสะอาดให้หล่นกระแทกพื้นอย่างไม่สนใจ ชายหนุ่มโอบประคองร่างที่กำลังจะล้มเข้ามาในอ้อมแขนดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อเห็นเลือดสีแดงซึมออกจากผ้าคลุมหน้าของนาง

จ้าวหว่านชิงมองสายตาที่แสดงถึงความเป็นตื่นตระหนกปนความเป็นห่วงของกู้ฮ่าวเทียนพลางคิดว่าใบหน้าเรียบนิ่งที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดของเขาก็ทำเช่นนี้ได้หรือ...

“คุณชายกู้....ข้าไม่เป็นอะไร”

“จ้าวหว่านชิง! หยุดเอ่ยวาจาเสียก่อนที่ข้าจะมีโทสะไปมากกว่านี้!”

เสียงห้ามที่แฝงแรงกดดันทำให้สตรีตรงหน้าดูอ่อนแรงลงไปกว่าเดิม ทว่าจ้าวหว่านชิงยังฝืนยื่นแผ่นใบสั่งยาที่เพิ่งปรากฏขึ้นในมือส่งไปให้กู้ฮ่าวเทียน ดวงตาที่พร่ามัวกำลังสั่นคลอนแต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่ไม่ยอมถอย

“ยารักษา...ของผู้ป่วยที่นี่...ฝากให้ท่านหมอหวังด้วย...แล้วก็...อย่ามัดข้าแน่นนักเลย...” น้ำเสียงแหบพร่าดั่งลมหายใจสุดท้ายค่อย ๆ ขาดห้วง ก่อนร่างบางจะหมดสติไปในอ้อมแขนของชายหนุ่ม

กู้ฮ่าวเทียนเม้มริมฝีปากแน่นความเรียบนิ่งในดวงตาถูกแทนที่ด้วยแววเคร่งขรึมผสานความห่วงใยที่ยากเก็บงำ เขาโอบกระชับร่างบอบบางในอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับหากปล่อยเพียงชั่วอึดใจนางจะหายลับไปจากสายตา

“จ้าวหว่านชิง...ข้าควรจะทำเช่นไรกับสตรีดื้อรั้นอย่างเจ้าดี...”

กู้ฮ่าวเทียนรีบอุ้มร่างไร้สติของจ้าวหว่านชิงขึ้นในอ้อมแขน เขาวิ่งฝ่าผู้ป่วยและเหล่าผู้ช่วยที่เบิกตาโพลงมองตามอย่างตกใจจนกระทั่งมาถึงเรือนรักษาผู้ป่วยที่หมอหวังพักอยู่

“ท่านหมอ! ช่วยตรวจนางที!” เสียงของกู้ฮ่าวเทียนยังคงเรียบแต่แฝงความรีบร้อนจนผู้คนรอบข้างสัมผัสได้

“รีบตามข้ามา”

ชายชราก้าวนำไปยังห้องพักด้านใน กู้ฮ่าวเทียนอุ้มจ้าวหว่านชิงตามไปอย่างไม่รั้งรอ เขาวางร่างบางลงบนเตียงไม้สะอาดพลางถอดผ้าคลุมหน้าของหญิงสาวออกเผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวที่ยังคงคลายสติจากนาง

“นางมีเลือดไหลออกทางรูจมูกด้วยหรือ..นะ...นี่คงไม่ใช่ว่านาง....”

ชายชราเอ่ยเสียงสั่นเครือก่อนจะนั่งลงข้างเตียงเพื่อจับชีพจร กู้ฮ่าวเทียนเดินวนไปมาที่มุมห้องดวงตาคมเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

หากนางติดโรคระบาดเล่า…หากนางมิอาจฟื้นกลับมาเล่า…

“เฮ้อ..โล่งอกไปที”

เสียงถอนหายใจกับเสียงพึมพำดังขึ้นเบื้องหลังทำให้กู้ฮ่าวเทียนรีบหันกลับมา หมอหวังยกสายตาขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงโล่งอก

“ไม่ต้องกังวล...ที่แม่นางจ้าวเป็นเช่นนี้หาใช่เพราะโรคระบาดไม่…เป็นเพราะนางหักโหมดูแลผู้ป่วยจนมิได้พักผ่อนทำให้ร่างกายอ่อนเพลียจนทนไม่ไหวเท่านั้น เพียงให้นางนอนพักและดื่มยาบำรุงอีกไม่นานก็จะดีขึ้น”

เมื่อได้ฟังคำพูดของชายชราแววตาที่เคยแข็งกร้าวของกู้ฮ่าวเทียนคลายลงเล็กน้อย ร่างสูงยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำคล้ายกำลังตำหนินางแต่กลับแฝงความอ่อนโยนอย่างยิ่ง

“ดื้อรั้นนัก…ถึงกับทำให้ข้าตกใจเช่นนี้”

หลังจากโล่งใจเรื่องอาการป่วยของจ้าวหว่านชิงแล้ว กู้ฮ่าวเทียนก็ก้มลงมองใบสั่งยาที่หญิงสาวมอบให้ก่อนที่จะหมดสติไปแววตาแฝงไปด้วยความสงสัย

แม้จะไม่อยากเชื่อแต่เขามั่นใจว่าตนเองเห็นใบสั่ง

จ้าวหว่านชิง...เจ้าเป็นใครกันแน่...