โรคระบาดสามารถรักษาได้ [2/2]

โรคระบาดสามารถรักษาได้ [2/2]

เมื่อเดินออกไปหญิงสาวก็ได้พบกับหวังซืออันยืนรออยู่ไม่ไกล ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของชายชรายามนี้ฉายประกายแห่งความหวังเมื่อเห็นนาง

“แม่นางจ้าว!” 

หมอหวังรีบสาวเท้าเข้ามาหามือเหี่ยวย่นจับมือของนางแน่นด้วยความร้อนรน

“ข้าได้ยินมา...ได้ยินว่าศิษย์ของข้าที่ติดโรคระบาดหายดีแล้วจริงหรือ? เจ้าคือผู้ที่รักษาพวกเขาใช่หรือไม่”

จ้าวหว่านชิงใจมองแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของชายชราพลางสูดหายใจเข้าลึกก่อนพยักหน้าอย่างมั่นคง

“ชะ...เช่นนั้น....เช่นนั้นหมายความว่าเจ้าสามารถรักษาชาวบ้านที่ติดโรคระบาดให้หายได้หรือ!”

“ข้าคิดว่าข้าสามารถรักษาผู้ป่วยได้เพียงแต่…อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย”

“ไม่เป็นไร!” หมอหวังเอ่ยทันทีน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “ตราบใดที่ยังมีความหวังแม้ต้องใช้เวลาสักเท่าใดข้าก็ยอม”

ดวงตาจ้าวหว่านชิงอ่อนลงนางก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ

“เช่นนั้นขอให้ท่านพาข้าไปหาผู้ป่วยที่ยังไม่ทรุดหนัก ข้าอยากเริ่มจากตรงนั้น”

ชายชราพยักหน้าอย่างไม่ลังเลรีบผายมือให้นางตามไปทันที ทั้งสองมาถึงอาคารไม้หลังใหญ่ที่ดัดแปลงเป็นสถานที่รักษาโรคระบาด กลิ่นสมุนไพรผสมกับกลิ่นอับของโรคปะปนกันในอากาศจนแทบหายใจลำบาก จ้าวหว่านชิงก้าวเข้าไปด้วยหัวใจหนักอึ้งตรงหน้าคือผู้ป่วยเกือบร้อยชีวิตที่นอนเรียงรายอยู่มีทั้งชาย หญิง เด็ก และคนชรา เสียงไอแห้งเสียงครางต่ำและเสียงร้องไห้ดังสะท้อนสลับกันไม่หยุด

หมอและผู้ช่วยหลายคนเดินวุ่นวาย บ้างป้อนยา บ้างเช็ดตัว แต่ทว่าทุกสายตาที่มองมาล้วนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังมากกว่าความเชื่อมั่น

ติ้ง!

[ตรวจพบผู้ป่วย...]

ทันทีที่จ้าวหว่านชิงก้าวเข้าไปหน้าต่างสถานะโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ข้อความเตือนตรวจพบผู้ป่วยโรคระบาดเกือบร้อยรายปรากฏขึ้นต่อเนื่องไม่หยุดราวกับคลื่นกระแทกเข้าใส่ หญิงสาวหลับตาลงสูดลมหายใจลึกพยายามกดความสั่นไหวในใจให้สงบ

ติ้ง!

[ระบบ : แนะนำให้ทำการคัดแยกผู้ป่วยความลำดับความรุนแรงของโรคเพื่อความสะดวกต่อการรักษา]

หลังจากได้รับคำแนะนำจากระบบจ้าวหว่านชิงกวาดสายตามองผู้ป่วยจำนวนมากก่อนจะหันไปหาหมอหวังด้วยแววตาหนักแน่น

“ท่านหมอหวังข้าอยากคัดแยกผู้ป่วยที่นี่ให้ชัดเจนก่อนเพื่อจะได้วางแผนการรักษาได้ถูกต้อง…ข้าต้องขอผ้าสามสีจำนวนมาก”

“ผ้าสามสี?” ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ใช่เจ้าค่ะ สีเขียวสำหรับผู้ที่อาการไม่รุนแรงมาก สีเหลืองสำหรับผู้ที่เริ่มรุนแรง และสีแดงสำหรับผู้ที่อยู่ขั้นวิกฤติ เพราะตัวยารักษาจะแตกต่างกันออกไปพวกเราจึงจำเป็นต้องคัดแยกผู้ป่วยก่อน” น้ำเสียงของนางชัดเจนและหนักแน่นจนคนรอบข้างต่างพยักหน้าตามอย่างเชื่อฟัง

“พวกเจ้าแบ่งคนออกไปตามหาผ้าที่แม่จ้าวต้องการมาโดยเร็วที่สุด ส่วนคนที่เหลืออยู่ดูแลผู้ป่วยก่อน”

สิ้นคำสั่งของชายชราทุกคนต่างแยกย้ายไปทำตามหน้าที่ของตนและภายในเวลาไม่นานผ้าสามสีจำนวนมากก็ถูกจัดเตรียมเรียบร้อย จ้าวหว่านชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วก้าวไปหาผู้ป่วยคนแรกมือเรียววางลงบนข้อมือชายผู้นั้นราวกับกำลังจับชีพจรแต่แท้จริงแล้วแสงสีฟ้าอ่อน ๆ จากระบบได้พุ่งผ่านสแกนร่างกายผู้ป่วยตรงหน้าอย่างเงียบงัน

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบอาการของโรคระบาด...ความรุนแรงระดับสอง...เคสสีเขียว]

“ใช้ผ้าสีเขียว”

จ้าวหว่านชิงเอ่ยเสียงเรียบมองผู้ช่วยที่ยืนรออยู่รีบหยิบผ้าสีเขียวผูกที่ข้อมือชายป่วย จากนั้นหญิงสาวก็เดินต่อไปยังผู้ป่วยอีกคน วางปลายนิ้วลงเบา ๆ ราวกับกำลังตรวจชีพจรขณะที่แสงสีฟ้าสแกนร่างกายผู้ป่วยอีกครั้ง

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบอาการของโรคระบาด...ความรุนแรงระดับสาม...เคสสีเหลือง]

“ใช้ผ้าสีเหลือง”

ผ้าสีเหลืองถูกผูกเข้ากับข้อมือในทันทีสายตาของหมอหวังที่ยืนมองอยู่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวังปากสั่นระริกแต่กลับไม่กล้าขัดจังหวะ

จ้าวหว่านชิงเดินตรวจทีละคนอย่างไม่รีบร้อน เสียงนางเอ่ยบอกสีสลับกับเสียงผู้ช่วยตอบรับดังต่อเนื่องเป็นจังหวะ สีเขียวบ้าง สีเหลืองบ้าง จนบางครั้งก็มีคำว่าสีแดงทำเอาบรรยากาศรอบด้านเงียบกริบ ทุกคนต่างลอบมองด้วยใจเต้นระทึก

จวบจนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับหายหลังขอบฟ้า ผู้ป่วยคนสุดท้ายก็ได้รับการคัดแยกเรียบร้อยสิ้น จ้าวหว่านชิงล้างมือผ่านน้ำร้อนจนสะอาดก่อนจะก้าวไปนั่งเอนกายลงบนเก้าอี้ไม้เล็ก ๆ ที่อยู่มุมเงียบ ความเหนื่อยอ่อนแผ่วผ่านร่างบางโดยไม่ทันรู้ตัว มือเรียวเผลอยกขึ้นเช็ดเม็ดเหงื่อที่ผุดพราวบนหน้าผากอย่างเงียบงัน

[รายงานผลตรวจสอบผู้ป่วย]

เคสสีเขียว : 32 ราย

เคสสีเหลือง : 25 ราย

เคสสีแดง : 67 ราย

รวมผู้ป่วยที่ต้องการรักษาทั้งหมด 134 ราย

ติ้ง!

[ระบบ : ยินดีด้วยคุณพัฒนาทักษะได้ถึงระดับ A ภายในเวลาอันรวดเร็ว!]

จ้าวหว่านชิงที่แม้จะเหนื่อยแทบขาดใจแต่เมื่อได้เห็นผลการวิเคราะห์ผู้ป่วยทั้งหมดที่แสดงอย่างละเอียดบนหน้าต่างของระบบก็คลี่ยิ้มออกมา

พัฒนาทักษะไประดับ A ได้แล้ว!

รักษาเสี่ยวเหม่ยได้แล้ว!

“ข้าขอไปตรวจอาการผู้ป่วยที่มีภาวะต่อต้านยารักษาก่อนนะเจ้าคะ!”

จ้าวหว่านชิงก็หมุนกายวิ่งตรงไปยังเรือนคัดแยกผู้ป่วยวิกฤตที่อยู่ด้านหลังทันทีโดยที่ไม่รู้เลยว่ายามนี้หมอหวังและเหล่าหมอผู้ช่วยต่างยืนมองอยู่นางอย่างเคารพ แววตาของพวกเขาเริ่มเปลี่ยนไปจากความสงสัยในตอนแรกกลายเป็นความศรัทธาและความหวังที่ส่องประกายในแววตา

“แม่นางจ้าวช่างเป็นหมอที่มีความสามารถจริง ๆ”

“ดูเทียบยาที่นางมอบให้สิ....ข้าเป็นหมอมาสี่สิบปียังไม่อาจสู้นางได้เลย”

“ได้ยินว่านางตั้งใจมาที่นี่เพราะมีใจอยากช่วยเหลือผู้คน....ช่างน่านับถือจริง ๆ”

“แต่ปล่อยไว้เช่นนี้จะดีหรือ....หลายวันมานี้แม่นางจ้าวแทบไม่ได้พักเลย....”

“อ่านั่นสิ....พวกเราควรจะห้ามหน่อยหรือไม่หากปล่อยไว้แบบนี้ร่างกายของนางอาจะรับไม่ไหวก็ได้...”