ความรู้สึกเริ่มก่อตัว...

ความรู้สึกเริ่มก่อตัว...

“นางบอกให้เอาเทียบยานี้ไปให้ท่าน..บอกว่านี่เป็นเทียบยารักษาของผู้ป่วยที่อยู่เรือนด้านหลัง ข้าหวังว่าท่านจะช่วยทำตามทุกตัวอักษรบนกระดาษโดยไร้ซึ่งความสงสัย” กู้ฮ่าวเทียนเอ่ยน้ำเสียงแม้ยังคงเรียบนิ่งแต่กลับหนักแน่นและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

หมอหวังรับกระดาษที่ถูกยื่นมาดวงตาสั่นระริกเมื่อเห็นตัวยาที่เขาไม่เคยคิดว่าจะถูกจัดเรียงได้อย่างสมบูรณ์เช่นนี้ แต่ละสมุนไพรล้วนวัตถุดิบล้ำค่า ขับไอร้อน ลดไข้ ฟื้นฟูพลังชีวิตและบางตัวยังมีพิษร้ายแรงแต่ทว่าจ้าวหว่านชิงได้เขียนวิธีขจัดพิษไว้อย่างละเอียดแล้ว

“ยอดเยี่ยม…ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!” ชายชราเผลอเอ่ยเสียงสั่น “เหตุใดข้าถึงไม่รู้ว่ามีวิธีแบบนี้อยู่...แม่นางจ้าวเป็นหมอมากความสามารถจริง ๆ ”

พูดจบหมอหวังก็เดินถือใบสั่งยาออกไปจากห้องเพื่อสั่งให้ลูกศิษย์จัดเตรียมสมุนไพรตามตำรับยาเมื่อรู้ว่าเจอยาที่สามารถรักษาโรคระบาดได้ทุกคนต่างเร่งรีบทำตามราวกับกำลังไขว่คว้าชีวิตของตนเองและผู้ป่วยที่นอนรอการรักษาอยู่

กู้ฮ่าวเทียนหลังจากป้อนยาให้จ้าวหว่านชิงที่ยังคงหมดสติอยู่ ก็ลุกขึ้นก้าวตรงไปยังโรงหมอ แม้มิใช่ผู้สันทัดด้านการแพทย์แต่เขาก็มิได้ยืนมองอยู่นิ่งเฉย มือใหญ่หยิบมีดขึ้นช่วยหั่นสมุนไพรทีละกำพลางสังเกตวิธีต้มยาจากเหล่าหมอและผู้ช่วยอย่างตั้งใจ ไม่นานเขาก็สามารถทำตามขั้นตอนต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่วและคอยส่งต่อยาที่ต้มเสร็จให้ผู้ช่วยนำไปแจกจ่ายต่อ เพื่อให้ยาสำหรับผู้ป่วยจำนวนมากถูกจัดเตรียมทันในเวลาอันสั้น

ภายในเรือนรักษากลิ่นสมุนไพรฉุนแรงลอยคลุ้งไปทั่ว ยาต้มสีเข้มถูกแบ่งออกเป็นถ้วยเล็ก ๆ แล้วนำไปป้อนให้กับผู้ป่วยทีละคน แรกเริ่มยังไม่มีผู้ใดตอบสนองแต่ทุกคนก็ยังคงเฝ้ามองอย่างใจจดใจจ่อจนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป เด็กชายที่ไข้สูงตัวร้อนจัดคนหนึ่งเริ่มหายใจคล่องขึ้นเสียงไอแห้ง ๆ แผ่วเบาลง ใบหน้าซีดขาวเริ่มกลับมามีเลือดฝาด

“สำเร็จแล้ว…ยาได้ผลจริง ๆ!” หมอหวังเอ่ยเสียงสั่นดวงตาเปียกชื้นด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ

เสียงโห่ร้องแห่งความหวังดังขึ้นทั่วเรือนรักษา แม้ยังมีอีกหลายชีวิตที่รอคอยแต่แสงสว่างแห่งการเยียวยาก็ปรากฏขึ้นแล้ว

“ขอบคุณแม่นางจ้าว!”

กู้ฮ่าวเทียนที่นั่งเฝ้าคนป่วยอยู่ข้างเตียงได้ยินเสียงผู้คนที่ดังด้านนอกก็รู้ได้ทันทีว่าตำรับยาสามารถรักษาโรคระบาดได้จริง ๆ ชายหนุ่มมองร่างของจ้าวหว่านชิงที่ยังคงสลบอยู่บนเตียงแววตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น

“เจ้าช่างดื้อรั้นนัก…แต่ก็เพราะความดื้อของเจ้านี่แหละที่ช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้....”

เวลาล่วงเลยผ่านไปสองวันภายในห้องพักเงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างกระทบผ้าม่านโปร่งลมเย็นพัดเบา ๆ กลิ่นยาสมุนไพรหอมขมลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้อง

บนเตียงไม้เรียบง่ายร่างบางของจ้าวหว่านชิงค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้น นางครางแผ่วเหมือนยังไม่หายเพลีย เมื่อสติกลับมาทีละน้อยภาพแรกที่ปรากฏต่อสายตาก็คือร่างสูงของกู้ฮ่าวเทียนที่นั่งพิงเก้าอี้อยู่ข้างเตียงแขนยาวกอดอกหลับตาลงราวกับอดนอนมาหลายชั่วยาม

หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ รู้สึกประหลาดใจที่เห็นบุรุษผู้นี้นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง นางเผลอยกมือบางขึ้นปรับผ้าห่มแต่เพียงการเคลื่อนไหวน้อยนิดนั้นก็ก่อให้เกิดเสียงเบา ๆ

พรึบ…

กู้ฮ่าวเทียนลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวทอประกายวูบหนึ่งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวฟื้นแล้วสีหน้าเรียบนิ่งของเขาก็คลายลงเล็กน้อย

“เจ้าตื่นแล้ว…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่ว ๆ แต่เต็มไปด้วยความโล่งอก

“คุณชายกู้…ท่านนั่งเฝ้าข้าตลอดเลยหรือเจ้าคะ”

“แล้วจะให้ข้าปล่อยเจ้าที่นอนหมดสติอยู่เพียงลำพังหรือ?” เขากลับถามเสียงเรียบแต่แววตาที่มองนางกลับอ่อนโยนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

“เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าร่างกายตนเองไม่ไหวแต่ก็ยังฝืน...จ้าวหว่านชิงหากแม้แต่ชีวิตตนเองยังรักษาไม่ได้เจ้ายังเรียกตัวเองว่าหมอได้หรือ”

หญิงสาวเม้มปากรู้สึกผิดก่อนจะเอ่ยเบา ๆ “ข้าเพียงไม่อยากเสียเวลา...ข้าอยากรักษาเสี่ยวเหม่ยและทุกคนให้หาย...”

กู้ฮ่าวเทียนมองนางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“แม้ผู้ป่วยทั้งเมืองจะสำคัญ แต่ชีวิตเจ้าก็สำคัญสำหรับข้าไม่ต่างกัน รู้หรือไม่ตอนที่ข้าอุ้มเจ้ามาหาท่านหมอหวังใจข้าเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจจ้าวหว่านชิงสะท้านวูบนางหลบสายตาเขา ขณะเดียวกันความอบอุ่นบางอย่างก็เอ่อล้นในอก

กู้ฮ่าวเทียนเอื้อมมือหยิบถ้วยยาบำรุงที่หมอหวังจัดเตรียมไว้ เขายกขึ้นจ่อริมฝีปากหญิงสาว

“ดื่มเสียแล้วพักฟื้นให้ดี…”

“หากดื่มยาหมดแล้วข้าขอออกไปดูผู้ป่วยสักครู่ได้หรือไม่...”

“จ้าวหว่านชิงหากเจ้ายังฝืนอีก...ครานี้ข้าจะมัดเจ้าติดกับเตียงจริง ๆ”

น้ำเสียงเขายังคงเรียบแต่ความเอาจริงในแววตาทำให้จ้าวหว่านชิงเผลอหัวเราะเบา ๆ นางยอมรับถ้วยยามาดื่มช้า ๆ กลิ่นขมซ่านไปทั่วลำคอเมื่อดื่มจนหมดถ้วยนางก็ยื่นคืนให้ชายหนุ่ม

กู้ฮ่าวเทียนรับถ้วยจากมือบางแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียง ดวงตาคมหันกลับมามองนางไม่วางตาความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งทำให้หญิงสาวใจสั่นวูบ

“ดื่มแล้วก็พักเถิด” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

“คุณชายกู้ตอนนี้สถานการณ์โรคระบาดเป็นอย่างไรบ้าง....ยาของข้าได้ผลหรือไม่”

“วางใจเถอะทุกคนกำลังจะหายดี...ทุกคนต่างขอบคุณเทียบยาของเจ้า”

“แล้วเสี่ยวเหม่ยเล่า...”

“นางอาการดีขึ้นแล้ว...อีกไม่นานก็จะได้กลับไปอยู่กับมารดาของนาง”

“แล้ว....”

“หว่านชิง...นอนพักได้แล้ว”

จ้าวหว่านชิงได้แต่จำใจเอนกายลงบนเตียงตามคำสั่งของบุรุษตรงหน้า นัยน์ตาคู่สวยทอดมองกู้ฮ่าวเทียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมสันของเขาปรากฏร่องรอยอิดโรยชัดเจน ราวกับแบกรับภาระหนักมาหลายวันไม่หยุดพัก

นี่เขา…คิดจะนั่งเฝ้าข้าต่ออีกหรือ…

“ตอนนี้ข้าฟื้นแล้ว...ท่านเองก็คงเหนื่อยมากแล้วไปนอนที่ห้องพักเถอะ”

“ไม่...ข้าจะนั่งเฝ้าจนกว่าจะวางใจว่าเจ้าหายดีแล้ว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเคร่งขรึมแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนพลางก้มลงจัดผ้าห่มให้นางอย่างระมัดระวัง

จ้าวหว่านชิงเม้มริมฝีปากแน่นพยายามหันหน้าหนีแต่กลับยิ่งเห็นเงาสะท้อนของชายหนุ่มในแสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา หญิงสาวไม่อยากยอมรับแต่การกระทำเช่นนี้ของกู้ฮ่าวเทียนทำให้นางรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

“คุณชายกู้…ท่านไม่จำเป็นต้องลำบากถึงเพียงนี้ก็ได้ข้า....อยู่คนเดียวได้จริง ๆ เจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ

กู้ฮ่าวเทียนมองหญิงสาวนิ่งก่อนจะตอบช้า ๆ

“สำหรับเจ้า…ไม่มีสิ่งใดที่ข้าเรียกว่าลำบาก”

หัวใจของจ้าวหว่านชิงสะท้านแรง ร่างบางพลิกตัวนอนตะแคงหวังซ่อนสีหน้าที่แดงระเรื่อเพราะคำพูดตรงไปตรงมาของเขา นางแสร้งหลับตาลงเหมือนจะพักผ่อนแต่ความจริงแล้วหัวใจกลับเต้นแรงไม่ยอมสงบ

กู้ฮ่าวเทียนมองแผ่นหลังเล็กที่สั่นน้อย ๆ เขารู้ดีว่านางยังไม่หลับจึงเพียงยกยิ้มบางในเงียบ ก่อนเอื้อมมือดึงผ้าห่มให้คลุมไหล่นางมิดชิดจากนั้นเขาก็เลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้เตรียมเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง

สายลมพัดผ่านหน้าต่างผ้าม่านสีซีดไหวเบา ๆ ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันอยู่ใกล้ ๆ อบอุ่น นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความผูกพันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน...