ログインเนตรดาว ดาราสาวที่อยู่ในช่วงประสบความสำเร็จสูงสุดของอาชีพนักแสดง แต่แล้วอุบัติเหตุก็พาให้เธอต้องกลายมาเป็นสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพ ฮวาอิงหลง บุตรสาวของขุนนางต้องโทษ จากคุณหนูสูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็นสาวใช้ แผนพิชิตใจท่านแม่ทัพจึงเริ่มต้นขึ้น.... “ท่านแม่ทัพเคี่ยวกรำข้า จนแข้งขาข้าล้าไปหมดเจ้าค่ะ”
もっと見るAlexander Wolf stared at the trembling man in front of him. He was genuinely annoyed that instead of spending his time drinking and gambling at the bar, he had to deal with this pathetic old man.
Fucking James Brooks. He was about his father’s age, but this mumbling idiot did not deserve his pity, nor his respect. He was like a bug that needed to be squashed beneath his feet.
“Please, Alexander, I just need a few more days, that’s all!” he cried. Tears were streaming down his face. Why didn’t he think about the consequences before borrowing all that money from him?
Alex shoved the barrel of his gun in his mouth. “You had exactly 155 days to pay off this debt. Today is day 157, which means I was more than generous since I granted you two extra days. And now you are telling me you have no money? Tell me why I should let you live?”
James stared at him wide-eyed as he waited for his answer. Oh right, he can’t speak since his mouth was full. Alex took the barrel out and placed it on James’s temple. There, now he can speak.
“Well?” Alex asked and looked at him intently
“Look, I have some money. Just not all of it. I have about 300 thousand dollars in my bank. I will give you all of it!” James swore.
“See, there is a tiny problem. You are about 400 thousand short on this debt. But since you offered your entire savings, I will grant you the privilege of choosing your death. Would you like me to shoot you in the head or your heart?” Alex said in a cold and harsh tone.
“Alexander, please don’t kill me. There must be another way. I will do anything if you give me more time. I will pay off the debt, I promise!” he pleaded.
This old man was acting like a pathetic loser, and it was pissing Alex off. He was tempted to pull the trigger and end it once and for all, but it was kind of fun to toy with him. He did not have anything else to do on his agenda, so this is going to be his entertainment for the day.
He got up and started to look around the house while James sobbed on the floor. It was a big house with expensive furniture. This fucker was living well with the money he borrowed and had the audacity to refuse him when he asked for it back. Why didn’t he sell the house if his debt was this bad? Some people have no brain.
He picked up a framed picture that looked like a family portrait. It was a picture of younger James with his wife and a little blonde girl who looked about five years old. Hmm…maybe he could threaten to kill his wife and kid to mess with him even more, Alex thought. Not like he would actually do it but sometimes threatening the family gets the job done. At this point, Alex was willing to do anything to make this old man cry.
“Who’s this?” Alex asked and pointed at the picture.
“Ma…my family,” James said.
“Bring them out,” Alex ordered.
“My wife passed away,” James said. His face was as pale as a ghost when he realized Alex was about to target his family.
“Then bring the other one, shithead,” Alex barked. “Your daughter, bring your daughter.” His patience was wearing thin.
“Pp..please..leave my daughter out of it. She has nothing to do with this. She is innocent!” James cried.
“Did I fucking stutter? Bring the girl out, or I will drag her out myself,” He glared at James, which brought him up to his feet.
“No, please, I will call her. I told her to stay upstairs,” he said.
“I didn’t ask you to describe your daily routine. Call her down right now!” Alex said.
“Saoirse! Would you come downstairs for a minute?” James called. No one responded for a minute.
“Saoirse, honey, please…daddy needs you!” James called her again. His voice trembled like he was about to cry again.
What the hell kind of name was that? How do you even pronounce it? Alex thought irritably.
“Daddy? You told me to stay in my room?” A sweet, melodic voice answered from upstairs.
“It’s okay, sweetheart, there is someone who would like to meet you,” James said.
Alex looked up as he heard light footsteps coming down the stairs.
Something ignited inside of him as he stared at the girl in front of him. This was no five-year-old child. This was a full-grown young woman who looked about nineteen to twenty. And she was the most beautiful little thing he had ever seen.
She was no taller than 5 feet two with a petite figure. Not exactly voluptuous but not fully flat chested either. She had big green eyes and a head full of blonde wavy hair, like a little fairy. She had full lips that looked soft and kissable. She seemed really shy and uncomfortable around him, which turned him on even more somehow.
“What’s going on, Daddy?” she asked after hesitating for a moment. “Did they hurt you?”
“I am fine, sweetheart, don’t worry about me,” James groaned.
Alex walked over to her and picked up a lock of her hair with his finger, then twirled it around playfully. She flinched as his fingers brushed against her neck.
“Tell me your name again,” Alex ordered her.
“Um…Saoirse…but my dad calls me Suri,” she said.
“Suri…you are a slight little thing, aren’t you?” he whispered. “How old are you?” he asked.
“Um…nineteen,” she said. Her voice was trembling like she was scared. I guess he could not blame her since he just assaulted her father right in front of her.
Ah, young and sweet. Alex wasn’t usually into girls that were that young, but he will have to make an exception for this one. She was just too beautiful and perfect. For some reason, he felt extremely drawn to her.
“I like you, Suri, I like you a lot,” Alex declared.
บทที่ 72 เริ่มต้นวันใหม่ค่ำคืนอันเงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างที่เปิดออกเล็กน้อย ลมพัดเบาๆ พาเอากลิ่นหอมของดอกเหมยที่บานสะพรั่งอยู่รอบจวนลอยมาแตะจมูก ภายในห้องนอนใหญ่ท่ามกลางแสงสลัวนั้น ฟางซินเย่นอนมองหน้าฮวาอิงหลงนอนคุดคู้อยู่บนเตียง นางดูน่าหลงใหลยิ่งขึ้นเมื่อแสงจันทร์ตกกระทบบนใบหน้าที่ผุดผาดฮวาอิงหลงยิ้มยั่วยวนเมื่อเห็นสายตาของฟางซินเย่ที่มองมาด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อนที่ไม่อาจซ่อนเร้น“อิงเอ๋อร์...” ฟางซินเย่ยื่นมือขึ้นลูบไล้ไปตามลำแขนขาวก่อนจะไล่ลงมาตามลำตัวจนกระทั่งถึงหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมา “พ่อเจ้าต้องการแม่เจ้าเหลือเกิน เจ้าอนุญาตหรือไม่” ฟางซินเย่เพ้อออกมาด้วยเสียงกระเส่า เขาพูดไปพลางปรายตามองฮวาอิงหลงด้วยสายตากรุ้มกริ่มฮวาอิงหลงยิ้มเขินออกมาอย่างรู้ทัน นางโน้มตัวขึ้นเกยบนร่างหนาของฟางซินเย่ในทันที สองมือของฟางซินเย่ช้อนร่างบางขึ้นคร่อมตัวเขาอย่างระมัดระวังด้วยเกรงจะกระทบถึงบุตรในท้องฟางซินเย่หยัดกายขึ้นเล็กน้อยพร้อมสองมือที่ยังคงลูบไล้ไปตามหน้าอกอิ่มนูนของฮวาอิงหลงอย่างหลงใหล ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นมาพร้อมกับปากที่เป่าลมร้อนออกอย่างต้องการสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ฮว
บทที่ 71 อำลาเมืองหลวงเสียงกลองและแตรสัญญาณดังกึกก้องไปทั่วบริเวณลานวังหลวง ขันทียกราชโองการขึ้นประกาศ “ฮ่องเต้มีราชโองการ ด้วยบุญบารมีของราชวงศ์โจวทำให้เชื้อพระวงศ์กลับคืนสู่ราชวงศ์ ข้าขอแต่งตั้งฟางซินเย่เป็นองค์ชายโจวซินเย่ แต่งตั้งฮวาอิงหลงเป็นพระชายาอ๋อง และแต่งตั้งเฉินเม่าเป็นองค์หญิงโจวเหยาหยาง จบราชโองการ” ฟางซินเย่โน้มรับราชโองการด้วยใบหน้าเรียบสงบ เผยให้เห็นความสง่าผ่าเผยอยู่ในที ในขณะที่ฮวาอิงหลงและเฉินเม่ากลับแสดงสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งเกร็งด้วยความตื่นเต้นกังวลกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ จากสาวใช้ในจวนแม่ทัพคนหนึ่งได้เป็นองค์หญิง ส่วนอีกคนได้เป็นพระชายาอ๋องช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ยิ่งนักหลังเสร็จสิ้นการประกาศแต่งตั้งเฉินเม่าก็ได้ย้ายไปอยู่ที่จวนโจวหนานเอ๋อร์ ผู้เป็นมารดาของนาง ทว่าสำหรับฟางซินเย่นั้นกลับเลือกที่จะขอพำนักที่จวนแม่ทัพตามเดิมโจวหนานเอ๋อร์แม้จะรู้สึกไม่ค่อยพอใจมากนัก แต่ก็ไม่ต้องการหักหาญน้ำใจของบุตรชาย นางจึงเพียงกำชับฮวาอิงหลงให้หมั่นไปเยี่ยมเยียนตนที่จวนให้บ่อยครั้งในช่วงบ่ายวันหนึ่ง ฟางซินเย่และฮวาอิงหลงเดินทางไปยังจวนฉางกงจู่ โจวหนานเอ๋อร์และเฉ
บทที่ 70 ลูกของข้าราชโองการถูกประกาศปล่อยตัวฟางซินเย่ในวันต่อมาโดยทันที ในที่สุดฟางซินเย่ก็ถูกปล่อยตัวหลังจากถูกคุมขังมาเป็นเวลาหลายวันเมื่อฟางซินเย่ได้รับอิสรภาพ เขาก้าวออกจากคุกด้วยความมุ่งมั่นและดวงตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงฮวาอิงหลง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความถวิลหานาง ดั่งว่านี่คือการเดินทางที่ยาวนานที่สุดของชีวิตเขา“อิงเอ๋อร์...ข้าไม่ยอมสูญเสียเจ้าไปเป็นอันขาด” ฟางซินเย่กล่าวกับตนเองขณะที่ก้าวขึ้นม้าด้วยความกระตือรือร้น ก่อนจะพุ่งตรงไปยังจวนอ๋องเมื่อฟางซินเย่ถึงจวนอ๋อง เขาปรี่ตรงเข้าไปหาโจวอี้เสวียนในทันที สองมือกุมคอเสื้อของโจวอี้เสวียนอย่างไม่นึกหวั่นเกรงสิ่งใดอีกต่อไป ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะที่มี พร้อมกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงกัดฟันกรอด “อิงเอ๋อร์...อยู่ที่ใด”โจวอี้เสวียนหันมามองเขาด้วยดวงตาเย็นชา ใบหน้าของชายหนุ่มที่พรากหัวใจของหญิงสาวคนรักของตนไปทำให้เขานึกครึ้มอย่างจะกลั่นแกล้งฟางซินเย่อีกสักหน่อย โจวอี้เสวียนยิ้มเยาะขึ้นมา “ท่านแม่ทัพ...เหตุใดข้าต้องตอบคำถามเจ้าด้วยเล่า”คำพูดยียวนทำเอาฟางซินเย่ถึงกับบันดาลโทสะ เขาง้างมือขึ้นเตรียมจะชกหน้าโจวอี้เสวียน แต่องครักษ์ข้างกายของโจวอ
บทที่ 69 ฝืนยอมรับในท้องพระโรงที่โอ่โถง บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน โจวจางเย่วประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้าเข้มขรึมและดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โจวอี้เสวียนที่ยืนหน้าเครียดอยู่ด้านข้าง ทั้งสองกำลังถกเถียงกันอย่างดุดัน“อี้เสวียน...เจ้าช่างบังอาจนัก เจ้ากล้าทำเรื่องเช่นนี้เพียงเพื่อสตรีนางเดียวอย่างนั้นหรือ” โจวจางเย่วชี้นิ้วไปยังโจวอี้เสวียนด้วยความเกรี้ยวกราดโจวอี้เสวียนยืนนิ่งเงียบแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ข้าไม่มีทางเลือก ในเมื่อเสด็จพ่อมิทรงทำสิ่งใด เช่นนั้นข้าก็จำเป็นต้องหาทางของข้าเอง”“เจ้านี่ช่างโง่เขลายิ่งนัก” โจวจางเย่วแค่นเสียงออกมาด้วยความขัดเคืองใจ “ความรักของเจ้าทำให้เจ้าลืมเลือนความเป็นบุตรหลานแห่งราชวงศ์แล้วหรือ เจ้าลืมแล้วหรือว่าเจ้ามีสถานะเช่นใด เจ้าลืมแล้วหรือว่าบัลลังก์แห่งนี้วันหน้าต้องเป็นของเจ้า เจ้ากลับผิดแผนชั่วเพื่อแย่งชิงภรรยาผู้อื่น เช่นนั้นต่อไปจะมีผู้ใดในแคว้นเคารพและนับถือเจ้า จะมีผู้ใดยอมรับใช้ถวายหัวให้กับเจ้า แม่ทัพฟางเป็นเสาหลักของแคว้น หากเจ้ากำจัดเขาทิ้ง เจ้าคิดหรือว่าบัลลังก์แห่งนี้จะมั่นคงอยู่ได้”โจวอี้เสวียนกัด
บทที่ 67 แผนร้ายภายในโถงใหญ่ในจวนอ๋อง โจวอี้เสวียนที่หน้าตาเคร่งเครียดยืนอยู่อย่างหัวเสีย ความหงุดหงิดก่อตัวภายในใจที่นึกไว้ใจคนที่ไม่ได้เรื่องเช่นเฉินเฉียวเหยา หากนางไม่ไร้ความสามารถเช่นนี้โอกาสที่เขาจะกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจอย่างฟางซินเย่ย่อมเห็นเป็นรูปร่างมากขึ้น ข้าวของถูกปาแตกกระจายด้วยโทสะที่คุกร
บทที่ 65 ข่าวดีภายในเรือนหนิงหลง เฉินเฉียวเหยากำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง มือบางทั้งสองข้างบวมขึ้นจนน่าตกใจ ผิวที่เคยขาวซีดของนางบัดนี้แดงก่ำจากการถูกน้ำร้อนลวก เฉินเฉียวเหยาเจ็บแสบจนแทบทนไม่ไหว นางนึกเคืองแค้นจนเผลอตัวกำหมัดแต่เพราะผิวที่เป่งตึงทำให้นางถึงกับร้องครางออกมา เฉินเฉียวเหยาได้แต่ขบฟันแน่น ใ
บทที่ 61 เฉินเฉียวเหยาภายในห้องเรือนนอนของจวนแม่ทัพ ฮวาอิงหลงนั่งลงอยู่ตรงโต๊ะกลางของห้อง ใบหน้าของนางซีดขาวเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าและความครุ่นคิดที่ไม่อาจปล่อยวางลงได้ สายตาของนางจ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย ดวงตาฉายแววความวิตกกังวลใจอย่างหนัก ฮวาอิงหลงเพิ่งกลับมาจากอารามได้ไม่นาน หลังจากที่
บทที่ 60 โจวหนานเอ๋อร์ในขณะเดียวกันที่ห้องพระภายในอาราม โจวหนานเอ๋อร์นั่งคุกเข่าต่อหน้าองค์พระพุทธรูป ดวงตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับดูเศร้าหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด บัดนี้มีแต่น้ำตาที่รินไหลอาบลงบนสองแก้มไม่หยุด "ข้าเพียงขอให้ได้พบลูกของข้าอีกครั้ง..." โจวหนานเอ๋อร์ภาวนาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปลายมือที












レビュー