Se connecterPartager
ข้าก็แค่ไร้วาสนา
Date de publication:
2026-07-21 22:45:29
Dernier chapitre
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน จะไม่ถามอะไรอีกแล้ว
จาซูวางหอกลงข้างประตู ก่อนมองตะกร้าของเนลีที่ตั้งอยู่ตรงชานเรือน“นางไปที่กระท่อมจริงหรือ” มูก้าที่กำลังกินอาหารอยู่พยักหน้าทันที“ไปจริง นางเรียกหาพี่ใหญ่ตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูเลย” จาซูหันไปมองนาลิน นางยังคงนั่งตักแกงใส่ถ้วยให้ปาโก้โดยไม่สนใจสีหน้าของเขา“นี่คือสิ่งที่เจ้าบอกว่ากำลังทดลองหรือ”“ใช่”“เหตุใดไม่บอกพี่ให้ชัดเจนว่าเจ้าจะใช้ชื่อพี่ล่อนางไปที่กระท่อม”“ถ้าข้าบอก ท่านจะยอมหรือ”“ไม่ยอม”“เช่นนั้นข้าจะบอกไปทำไม” จาซูขมวดคิ้ว ก่อนเดินเข้ามานั่งตรงข้ามนาง“เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพี่ เจ้าไม่ควรให้คนอื่นเข้าใจว่าพี่นัดเนลีไปพบตามลำพัง”“ข้าไม่ได้บอกว่าท่านนัดนาง ข้าพูดเพียงว่าท่านจะไปซ่อมกระท่อมคนเดียว นางเป็นฝ่ายทำอาหารแล้วตามไปเอง”“แต่เจ้าตั้งใจให้นางได้ยิน”“ใช่”“เจ้ากำลังทำให้นางอับอาย”มือของนาลินที่กำลังตักอาหารหยุดลง นางวางทัพพีแล้วเงยหน้ามองเขา“นางอับอายเพราะข้าพูดว่าท่านจะอยู่คนเดียว หรือเพราะนางรีบทำอาหารตามไปหาท่าน”“หากเจ้าไม่ปล่อยข่าว นางก็คงไม่ไป”“หากนางไม่ได้คิดอะไร ต่อให้ได้ยินก็คงไม่ต้องไปเหมือนกัน” จาซูนิ่งไปครู่หนึ่ง“นางอาจเพียงอยากตอบแทนที่พี่เคยช่วย
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ผัวฉันจ้า
ปาโก้มองตะกร้าในมือเนลี ก่อนถามขึ้น“เจ้ามาหาผู้ใดหรือ” เนลีถอยออกจากหน้าประตูหนึ่งก้าว สีหน้าที่เคยยิ้มเปลี่ยนไปทันที“ข้าไม่ได้มาหาผู้ใด ข้าเพียงผ่านมา” มูก้าเดินออกมายืนข้างปาโก้“เมื่อครู่เจ้าเรียกหาพี่ใหญ่”“ข้าคิดว่าเขาอยู่ข้างใน...” เนลีรีบตอบ“พอดีข้าเข้าป่ามาเก็บผักจึงทำอาหารเผื่อมาด้วย ไม่คิดว่าจะพบพวกเจ้าแทน” ปาโก้กวาดตามองตะกร้าที่นางถือ“อาหารสำหรับพวกเราทุกคนหรือ”“ใช่ หากผู้ใดอยู่ที่กระท่อมก็กินด้วยกันได้” มูก้าหันไปมองรอบบริเวณกระท่อม ก่อนถาม“แล้วผักที่เจ้ามาเก็บอยู่ตรงไหน”“อยู่แถวนี้”“ตรงนี้ไม่มีผักที่คนในหมู่บ้านเก็บกิน มีแต่เถาวัลย์กับต้นไม้ขม หากจะเก็บผักต้องเดินเลยลำธารไปอีกด้าน” เนลีเม้มปากแล้วขยับตะกร้าหนีสายตาของเขา“ข้าอาจจำทางผิด”“แต่เจ้ากลับเดินมาถึงกระท่อมได้ถูก”“ข้าเห็นทางเดินจึงลองตามมาเท่านั้น” ปาโก้มองไปทางที่เนลีเพิ่งเดินมา บนเส้นทางไม่มีรอยแยกที่ทำให้หลงไปอีกด้านได้ นางต้องตั้งใจเดินเข้ามาจึงจะถึงกระท่อมแห่งนี้“หากเจ้าทำอาหารเผื่อทุกคน เหตุใดจึงมีเพียงชุดเดียว” เนลีรีบเปิดผ้าที่คลุมตะกร้าออก ด้านในมีข้าวกับเนื้อปรุงสุกใส่อยู่ในภาชนะเดียว ปริมาณม
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ล่อเหยื่อ
นาลินวางห่ออาหารลงตรงหน้าจาซู ก่อนบอกให้เขานำติดตัวไปด้วย“วันนี้ท่านไปตรวจบ่วงทางด้านเหนือใช่หรือไม่”“ใช่ แต่พี่คิดว่าเจ้าจะให้ไปซ่อมกระท่อมล่าสัตว์เสียอีก”“ผู้ที่จะไปซ่อมกระท่อมไม่ใช่ท่าน” จาซูมองนาง ก่อนเหลือบไปทางปาโก้กับมูก้าที่กำลังเตรียมเชือกกับขวานอยู่ข้างชานเรือน“เจ้าคิดจะทำอะไร”“ทดลองเรื่องที่เราคุยกันเมื่อวาน”“เกี่ยวกับเนลีหรือ”“เกี่ยวกับท่าน” จาซูขมวดคิ้ว แต่นาลินไม่ได้อธิบายต่อ นางหันไปกำชับปาโก้กับมูก้าแทน“พวกเจ้าออกไปก่อน อย่าเดินทางเดียวกับจาซู หากมีคนถามก็บอกว่าจะไปดูรอยสัตว์”“แล้วให้พวกข้ารออยู่ในกระท่อมจนถึงเมื่อใด” มูก้าถาม“จนกว่าจะมีคนไปเรียกหาพี่ใหญ่ของเจ้า”“ถ้าไม่มีผู้ใดไปเล่า”“พวกเจ้าก็ซ่อมหลังคากระท่อมแล้วกลับบ้าน ถือว่าไม่เสียเที่ยว” ปาโก้สะพายขวานขึ้นบ่า“หากเนลีไปจริง พวกข้าต้องทำอย่างไร”“ยังไม่ต้องถามอะไร เพียงออกมาให้นางเห็นว่าจาซูไม่ได้อยู่ที่นั่น” มูก้าพยักหน้ารับ ก่อนเดินตามปาโก้ออกจากบ้านไป ทั้งสองแยกเข้าป่าทางด้านหลังไร่เพื่อไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น จาซูยังคงนั่งอยู่ที่เดิม“เหตุใดพี่จึงไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด”“เพราะหากท่านรู้ ท่านอาจเผลอทำ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน จะหาจนกว่าจะพบความจริง
จาซูหยิบเห็ดขอนขาวขึ้นมาจากตะกร้า ก่อนมองตามทางที่เนลีเพิ่งเดินจากไป“เจ้ากำลังสืบเรื่องการตายของทามอกกับบูรันจริงหรือ” นาลินยังคงแยกเห็ดใส่ตะกร้า ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา“ใช่”“ตั้งแต่เมื่อใด”“ตั้งแต่เรื่องที่นางเล่าเริ่มไม่ตรงกับสิ่งที่คนอื่นเห็น”“เรื่องใดบ้าง”“นางบอกว่าหลงป่า แต่บริเวณที่แม่เฒ่าพบนางอยู่ใกล้ทางเดินกลับหมู่บ้าน ทั้งยังมีอาหารกับมีดติดตัว นางบอกว่าแม่เฒ่าสอนเรื่องเห็ด แต่แม่เฒ่ากลับไม่เคยพูดเรื่องนั้นกับนาง” นาลินหยิบเห็ดดอกหนึ่งออกจากมือจาซูแล้วใส่กลับลงในตะกร้า“เรื่องมือที่บาดเจ็บก็เช่นกัน ตอนมาขอให้ท่านทำแผล นางยกของเองไม่ได้ แต่พอมูก้าจะเข้าไปช่วย นางกลับใช้มือข้างนั้นยกหม้อได้โดยไม่เจ็บ” จาซูนิ่งฟังโดยไม่ขัดขึ้นมาเหมือนทุกครั้ง“แล้วเรื่องทามอกกับบูรัน เจ้ารู้อะไรอีก”“ข้ารู้เพียงว่ามีคนนำอาหารที่ใส่เห็ดกวางขาวไปวางให้สองคนนั้นกิน ไม่มีผู้ใดเห็นว่าเป็นใคร และไม่มีหลักฐานเหลืออยู่แล้ว”“เจ้าจึงพาเลอต้าไปบริเวณถ้ำ”“ใช่ ข้าอยากรู้ว่าแถวนั้นมีเห็ดชนิดเดียวกับที่ฆ่าพวกเขาหรือไม่” จาซูหันไปมองเลอต้า“พวกเจ้าเจอหรือ”“เจออยู่ใกล้ถ้ำ” เลอต้าตอบ “ข้างกันมีรอยเก็บเก
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ให้นางพูดเอง
นาลินหยิบเห็ดดอกหนึ่งขึ้นมาวางแยกจากกอง ก่อนเรียกหญิงที่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านไว้“ท่านช่วยดูให้ข้าหน่อยสิ เห็ดพวกนี้กินได้ทั้งหมดหรือไม่” หญิงคนนั้นเดินเข้ามานั่งยองๆ แล้วเลือกดูเห็ดในตะกร้าทีละชนิด“เห็ดพวกนี้กินได้ ส่วนดอกสีขาวนี่เป็นเห็ดขอนขาว เจ้าพบมากถึงเพียงนี้เลยหรือ”“พบอยู่บนขอนไม้ใกล้น้ำตก ข้าเห็นสีมันขาวจึงไม่ค่อยแน่ใจ”“กินได้ ข้าเคยเก็บอยู่หลายครั้ง” นาลินพยักหน้าแล้วหยิบเห็ดขอนขาวกลับไปรวมกับเห็ดชนิดอื่น หลังหญิงคนนั้นเดินจากไป นางก็เรียกคนที่ผ่านไปมาอีกสองคนให้ช่วยดู ทุกคนตอบเหมือนกันว่าเห็ดขอนขาวกินได้ มูก้าที่นั่งคัดผลไม้อยู่ใกล้ๆ เริ่มมองนางอย่างสงสัย“พี่นาลินถามมาหลายคนแล้ว ยังจำไม่ได้อีกหรือ”“ข้าอยากแน่ใจ”“แต่พี่รองก็บอกแล้วว่ากินได้” นาลินหันไปมองเลอต้าที่กำลังซ่อมตะกร้าอยู่ใต้ชายคา“พี่รองของเจ้าเคยช่วยพี่ชายปิดบังเรื่องใหญ่จากข้า ข้าจะเชื่อเขาทุกเรื่องได้อย่างไร” มือของเลอต้าหยุดชั่วครู่ ก่อนทำงานต่อโดยไม่โต้เถียง มูก้ามองพี่ชายแล้วหุบปากทันทีไม่นานแม่เฒ่าที่เคยพบเนลีในป่าก็เดินผ่านมา นาลินจึงเรียกนางมาถามเรื่องเห็ดเช่นเดียวกับคนก่อนหน้า“เห็ดขอนขาวกินได้” แ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ลองเชิง
เลอต้าใช้มีดตัดกิ่งไม้ที่ขวางทางออก ก่อนหันกลับมารับตะกร้าจากมือนาลิน“เดินระวังหน่อย พื้นตรงนี้ลื่น”“ข้าไม่ได้อ่อนแอเหมือนใครบางคน ไม่ต้องคอยประคองหรอก” เลอต้าชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังยื่นมือไปรับตะกร้ามาถือไว้“ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธ”“ข้าไม่ได้โกรธ” นาลินเดินผ่านเขาไป“ข้าเพียงอยากเห็นว่าที่ซ่อนซึ่งพวกเจ้าเก็บเป็นความลับจากข้ามันดีเพียงใด” เลอต้าไม่ได้แก้ตัว เขาเดินนำต่อไปตามทางแคบข้างลำธาร ทั้งสองตั้งใจเก็บหัวมัน ผักป่ากับผลไม้ใส่ตะกร้าไปด้วย หากมีผู้ใดพบระหว่างทางจะได้คิดว่าพวกเขาเข้าป่ามาหาอาหารตามปกติไม่นานเสียงน้ำตกก็ดังขึ้นจากด้านหน้า เลอต้าแหวกพุ่มไม้ออก เผยให้เห็นทางเดินเล็กๆ ที่ทอดไปยังถ้ำหลังม่านน้ำ“ตรงนั้นหรือ” นาลินถาม“ใช่ พี่ใหญ่ให้นางหลบอยู่ในถ้ำนี้”“อยู่ใกล้หมู่บ้านถึงเพียงนี้ แต่พวกท่านกลับซ่อนกันได้ตั้งนาน”“ข้ารู้เรื่องหลังจากตอนที่ตามรอยพี่ใหญ่มาพบ ไม่ได้รู้ตั้งแต่แรก”“แต่พอรู้แล้ว เจ้าก็กลับบ้านไปเงียบๆ” เลอต้าหยุดเดิน ก่อนหันมามองนาง“ตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าควรบอกเจ้าอย่างไร”“จึงเลือกไม่บอกเลย ง่ายดี”“ข้าผิดเอง” นาลินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเลอต้าไม่คิดห
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ไม่เด็กแล้วล่ะ
“พูดแบบนี้หมายความว่าไง? พี่เชื่อมันงั้นรึ?” นาลินโวยขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อจาซูหันมาถามเธอแบบนั้น“ข้าพูดตามที่เห็น” จาซูตอบอ้อมแอ้ม“อ๋อ...ก็ใช่น่ะสิ พี่กับมันเคยรักกันมาก่อน จะเข้าข้างกันก็คงไม่แปลกหรอก” นาลินพูดประชดประชัน“อย่ามาพูดแบบนี้นะนาลิน ข้าเห็นแบบไหน ข้าก็พูดแบบนั้น ดูสภาพเจ้ากับสภาพเน
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน อริตัวเป้ง
แจมในร่างของนาลินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเพลียเล็กน้อย แต่ร่างกายกลับดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นกว่าวันแรกมาก วันนี้เธอตั้งใจจะออกไปเดินเล่นรอบ ๆ หมู่บ้านเพื่อสำรวจลู่ทางและดูสภาพแวดล้อมรอบตัวเสียหน่อย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอก็อยู่แต่ในกระท่อมบำเรอความสุขให้ผัวทั้งสองคนจนแทบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันห
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ผัวรอง
หลังจากคืนเข้าหอผ่านพ้นไปแล้ว แจมในร่างของนาลินก็เริ่มต้นใช้ชีวิตตามปกติในชนเผ่าโดยไม่มีท่าทีขัดขืนอีกเลย และเธอก็พบว่าชีวิตใหม่ในร่างนี้มันช่างสบายเสียจริงๆเพราะจารีตของตระกูลนี้กำหนดไว้ว่า สตรีที่เป็นเมียร่วมของสี่พี่น้อง ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่ต้องได้รับการดูแลเอาใจใสอย่างดีที่สุด ผัวทั้งสี่คนเ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ชีวิตใหม่ที่ใฝ่ฝัน
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก เพื่อตั้งสติแล้วเปลี่ยนท่าทาง เธอละทิ้งความเหวี่ยงวีนไปทันที ก่อนจะแสร้งทำเป็นยกมือกุมศีรษะพลางบีบน้ำตา แล้วมองชายตรงหน้าด้วยสายตาออดอ้อน“พี่...พี่จาซูเหรอจ๊ะ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้น จาซูชะงักไป คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพยายามมองท่าทางแปลกไปของเมีย“ใช่สิ! เจ้าเป็นอะไรไป เหตุ
Vous vous intéresseriez aussi à
ทะลุมิติมาเปลี่ยนยัยเต้าหู้...ให้เป็นคุณหนูสุดแซ่บ
RainyStarSea 4.2K Vuesหนิงอันดรุณีน้อยผู้พลิกชะตา
คุณแม่แฝดสาม2.9K Vuesทะลุยุคพร้อมมิติห้างระดับโลก ภาค 1
อตวสัตถา2.8K Vuesจ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ
primพริมโรส12.9K Vuesเกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี
ผ้ายับที่พับไว้1.0K Vuesชีวิตวุ่นวานของอาเหมย
นักเดินทางในโลกมายา589 Vuesทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม
กัญจารีย์2.3K Vuesพระชายาสารพัดพิษ
Myเหมยลี่308 Vues
