MasukShare
บทที่ 40
Tanggal publikasi:
2026-09-18 00:36:27ช้อยแอบโทรศัพท์ไปหาวันวรุณ รออยู่พักใหญ่กว่าอีกฝ่ายจะยอมรับสาย
“มีอะไรหรือช้อย”
“ช้อยจะโทรมารายงานให้คุณทราบว่านักเขียนคนนั้นกลับมาที่อยู่ไร่แล้วนะคะ แถมยังพาเด็กมาด้วยอีกสองคนค่ะ พวกมันพูดจาฉอเลาะจนคุณพีทหลง ถึงขนาดสั่งให้น้อยไปคอยทำหน้าที่ดูแลเด็กพวกนั้น ช้อยเลยต้องทำงานทุกอย่างเพียงคนเดียว”
“แล้วพีทมีท่าทียังไงบ้าง”
“คุณพีทกับคุณพอลดูจะเอ็นดูเด็กทั้งสองมากเลยค่ะ เด็กพวกนี้มันฉลาดตามติดคุณพีทไม่ยอมห่างเลย คุณวันต้องรีบมาจัดการนะคะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่”
“รู้แล้ว ตอนนี้ฉันอยู่กรุงเทพฯ กลับเชียงใหม่เมื่อไรจะรีบไปจัดการเรื่องนี้เอง ส่วนแกก็จับตาดูพวกมันเอาไว้ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลล่ะก็ให้รีบโทรมาบอกฉันทันทีเข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะ คุณวันไม่ต้องห่วงนะคะช้อยจะจับตาดูพวกมันตามที่คุณวันสั่ง แล้วจะคอยโทรไปรายงานให้คุณวันทราบค่ะ”
“ถ้าทำสิ่งที่ฉันสั่งได้ดีฉันจะมีรางวัลให้”
“ช้อยจะไม่ยอมให้พวกมันคลาดสายตาเลยค่ะ” เมื่อคุยจบก็วางสาย
ธนวรรธน์และธนกฤตกลับดึกมากในคืนนั้น เพราะต้องช่วยกันแก้ไขปัญหาเรื่องเตรียมสินค้าใหม่แทนที่ของเดิมที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย เพื่อจัดส่งให้ลูกค้าทันตามกำหนดเดิม
ก่อนจะเข้านอนธนวรรธน์เดินเข้าไปดูเด็ก ๆ ในห้อง เขาจัดผ้าห่มให้ฑีฆายุที่นอนดิ้นจนผ้าห่มหลุดจากตัว จากนั้นก็เดินไปที่เตียงของญาณิศา เขานั่งลงข้างตัวเด็กน้อย จัดผ้าห่มให้ใหม่ จากนั้นก็เฝ้ามองอีกฝ่ายที่กำลังนอนหลับอย่างมีความสุข ก่อนจะโน้มตัวไปจูบหน้าผากแม่หนูน้อย ณชญาดาเดินเข้ามาเห็นภาพเหล่านั้นเข้าพอดี
“คุณเข้ามาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงของเธอห้วนสั้น
“ก็เข้ามาดูพวกเด็ก ๆ”
“ไม่จำเป็น ฉันดูแลพวกเขาเองได้ เชิญคุณออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว”
ธนวรรธน์เดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ แต่ณชญาดากลับรู้สึกว่าเขากำลังคุกคาม จึงรีบก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ
“สั่งใคร! อย่าลืมสิว่าผมเป็นเจ้าของไร่และเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ผมมีสิทธิ์ที่จะเข้านอกออกในห้องไหนเมื่อไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น ส่วนคุณเป็นผู้อาศัยมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม แล้วการที่ผมเข้ามาดูพวกเด็ก ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร ทำไมจะต้องทำเสียงไม่พอใจ และทำท่าหวงลูกราวกับจงอางหวงไข่ หรือกลัวว่าผมจะมาทำร้ายลูกคุณ”
“เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกหลานของฉันเป็นภาระใคร”
“ผมไม่ถือเป็นภาระ ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาอยู่ในการปกครองของผม ก็จะต้องได้รับการดูแลอย่างดี และมันก็รวมถึงตัวคุณและลูกหลานของคุณด้วย แล้วนี่ดึกแล้วทำไมยังไม่นอน”
“ตั้งใจว่าจะเข้ามาดูพวกเด็ก ๆ ก่อนแล้วก็จะไปนอน”
ธนวรรธน์พยักหน้ารับรู้แล้วก็เดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง ณชญาดาเดินไปนั่งลงข้างตัวลูกสาว เธอลูบไล้ผมและใบหน้าของลูกอย่างอ่อนโยน หญิงสาวยอมรับกับตัวเองว่ากลัว ขนาดยังไม่รู้ว่าญาณิศาคือเลือดเนื้อเชื้อไข เขายังเอ็นดูมากถึงเพียงนี้ ถ้าเขารู้ว่าญาณินเป็นลูกของเขาล่ะก็เขาจะต้องพรากลูกไปจากเธอแน่
ไม่ได้...จะให้เขารู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ทุกวันนี้เธอมีชีวิตอยู่เพื่อลูก ถ้าเขาพรากลูกไปจากอ้อมอกเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร หรืออยู่ไปเพื่อใคร ฉะนั้นเรื่องที่เขาเป็นพ่อของลูกจะไม่มีวันรู้ถึงหูเขาแน่นอน ความลับเรื่องนี้จะตายไปพร้อมกับตัวเธอ ณชญาดาจูบแก้มลูกสาว แล้วเดินไปจูบหน้าผากฑีฆายุก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
ตั้งแต่ณชญาดาพาลูกหลานก้าวเข้ามาพักอยู่ที่ไร่ธนวรรธน์ ทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไป เด็กน้อยทั้งสองทำให้ผู้คนในสถานที่แห่งนั้นมีชีวิตชีวา ความสดใสน่ารักและความอ่อนใสไร้เดียงสาของญาณิศาและฑีฆายุ ได้สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับผู้คนในไร่แห่งนี้ไม่น้อย
พวกเขาต่างก็หลงรักพี่ซันและน้องญาณิน ไม่เว้นแม้แต่เสือยิ้มยากอย่างธนวรรธน์ ทุกคนสังเกตเห็นว่าเจ้านายหนุ่มของเขายิ้มบ่อยขึ้น โดยเฉพาะเวลาที่เขาอยู่กับเด็กสองคนนี้ ธนวรรธน์รู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูเด็กน้อยทั้งสองมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะญาณิน ซึ่งบอกไม่ได้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น
และเป็นที่รู้กันว่าเด็ก ๆ จะวนเวียนอยู่ใกล้ตัวณชญาดาไม่ห่างไปไหน คอยติดตามไปทุกที่ ธนวรรธน์เองก็ยินยอมให้ทำเช่นนั้น เพราะพวกเขาไม่ได้มาสร้างปัญหาหรือก่อความวุ่นวายอะไร
Bab terbaru
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 109
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 108
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 107
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 106
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 105
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 104
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั
Anda juga akan menyukai
ไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.4K Dibacaหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.1K Dibacaภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว277.6K Dibacaบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn97.8K DibacaLUCIANO | ปรนเปรอรักคุณชายสารเลว
อยู่ในตะเกียงแก้ว1.5K Dibacaชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป | ONE MORE NIGHT
อยู่ในตะเกียงแก้ว3.3K Dibacaท่านอ๋องได้เวลาสะเดาะเคราะห์แล้วเพคะ
องค์หญิงโนเนม263 Dibacaคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม16 Dibaca
