จัดการกับคนถือหางไก่เป็นดาบอาญาสิทธิ์

จ้าวเยี่ยนเจียวมองท่านป้าของนางแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ในดวงตาของนางกลับเปล่งประกายแวววาว นางไม่เชื่อว่าจะมีใครว่างมากพอที่จะมาคุยเรื่องไร้สาระพวกนี้นอกลานเรือนเล็กๆ แห่งนี้ เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจจะให้ท่านป้าของนางรู้ ในใจก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

จ้าวเยี่ยนเจียวสามารถใช้ชีวิตได้ตามใจอย่างที่นางต้องการ แต่ก็ต้องยอมรับว่าท่านป้าเป็นจุดอ่อนของนาง

หยินจื่อที่อายุน้อยที่สุด สิ่งที่นางคิดอยู่ในใจจึงแสดงออกมาบนใบหน้าทั้งหมด นางทำหน้าไม่พอใจ “หัวหน้าจูคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ สามวันดีสี่วันไข้ ถือหางไก่เป็นดาบอาญาสิทธิ์[1] ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสป่วย ใครจะไปสนใจเขา”

แม้ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะไม่กลัวการล่วงเกินคนอื่น แต่สถานการณ์ตอนนี้ นางไม่อยากเพิ่มเรื่องวุ่นวาย “เรื่องนี้เราคุยกันแค่ในสวนก็พอ ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสหรือหัวหน้าจู ก็เป็นคนของคุณชายสามเยว่ทั้งนั้น คุณชายสามเยว่ต้องการให้ใครดูแลโรงงิ้วก็ให้คนนั้นดูแล ไม่ใช่เรื่องที่เราจะวิพากษ์วิจารณ์ได้”

คังหมัวมัวเดิมเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลคุณชายสามเยว่ ต่อมาก็ช่วยคุณชายสามเยว่ดูแลคณะงิ้วแห่งหนึ่งในหยางโจว ที่หยางโจวภูเขาดี น้ำดีให้กำเนิดคุณชายคุณหนูที่งดงามขึ้นมามากมาย ตราบใดที่มีพรสวรรค์ ฝึกฝนสักสองสามปี ก็มีโอกาสที่จะได้เข้าเมืองหลวง ไปยังโรงงิ้วหลี่เจิ้งที่คุณชายสามเยว่ดูแลด้วยตัวเอง

นักแสดงที่สามารถเข้าไปในโรงงิ้วหลี่เจิ้งได้ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์จากทั่วทุกสารทิศ ผู้ชมที่มาชมงิ้วล้วนเป็นขุนนางและผู้มีอิทธิพลทั้งนั้น หากมีเล่ห์เหลี่ยมบ้าง ก็อาจได้อำนาจและความร่ำรวยกลับมา เหมือนกับเหยียนหรง แต่ในจำนวนนั้นก็มีคนตาบอดที่ไม่รู้เรื่องอีกมากมาย เมื่อเข้าไปในโรงงิ้วหลี่เจิ้งแล้วก็ตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เรื่องเหล่านี้จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินมาไม่น้อยจากการอยู่กับคังหมัวมัว ดังนั้นนางจึงไม่เคยใฝ่ฝันที่จะไปเมืองหลวง คนที่ฉลาดต้องรู้จักประมาณตน แม้ว่าตอนนี้นางจะมีฝีมือที่ได้รับการสั่งสอนจากคังหมัวมัว จนสามารถยืนหยัดได้ในทุกที่ แต่นางก็ไม่เคยโลภอยากได้อะไรเกินตัว แค่ปรารถนาที่จะดูแลท่านป้าและใช้ชีวิตอย่างอิสระ

ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดลง ฉินเยว่รีบลุกขึ้นเพราะกลัวว่าอากาศจะเปลี่ยน “พวกเจ้ากินกันเถอะ ป้าจะไปเก็บสมุนไพรที่ตากไว้ตอนเช้าก่อน”

จ้าวเยี่ยนเจียวใช้สายตาบอกให้สาวใช้ทั้งสองคนปล่อยให้ฉินเยว่ไป อย่าขัดขวาง

“คุณหนูเจ้าคะ ป้าฉินใจดีเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” จินจื่อลดเสียงลงซ่อนความกังวลไว้บนใบหน้าไม่ได้ “ตอนนี้ผู้อาวุโสไม่สบาย หัวหน้าจูอยากได้เครื่องสำอางดีๆ ก็ต้องมาอ้อนวอนคุณหนู ดังนั้นเขาเลยไม่กล้าทำอะไรป้าฉินมากนัก แต่ถ้าคุณหนูไม่อยู่ เกรงว่าเขาจะหาทางกลั่นแกล้งป้าฉินแน่ๆ เลยเจ้าค่ะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวเข้าใจเหตุผลนี้ดี นิสัยท่านป้าของนางนั้นอ่อนโยนจนเกือบจะอ่อนแอ จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้ลงนามในสัญญาขายตัวใดๆ กับโรงงิ้ว แต่ฉินเยว่ไม่เหมือนกัน พูดง่ายๆ ก็คือป้าของนางโง่

เพราะปานบนหน้าผาก ตั้งแต่เด็กก็รู้สึกต่ำต้อย ซึ่งแตกต่างจากมารดาของนางที่มีนิสัยห้าวหาญอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นมารดาของนางตกหลุมรักบิดาของนางตั้งแต่แรกเห็น ท่านยายที่เสียชีวิตไปแล้วเป็นหญิงหม้าย ไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ก็เป็นคนใจเด็ด ยืนกรานว่าเป็นฮูหยินใหญ่ดีกว่าเป็นอนุ เลยทุบตีบุตรสาวคนรองที่รีบเร่งจะไปเป็นอนุและดูถูกตัวเอง แต่มารดาของนางก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สุดท้ายก็ยินยอมให้คนหามเข้าไปในจวนสกุลจ้าว

เมื่อเสียบุตรสาวไปคนหนึ่งแล้ว ท่านยายจึงกังวลเรื่องบุตรสาวอีกคน ฉินเยว่มีนิสัยอ่อนโยน ท่านยายกลัวว่านางจะถูกรังแก จึงรีบหาคู่ครองให้นาง หาผู้ชายที่จะแต่งเข้ามาในบ้าน

แต่สถานะของครอบครัวฉินก็เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว ครอบครัวที่ดีก็ไม่สนใจเพราะให้ไปเป็นอนุ ส่วนครอบครัวที่ไม่ดี ท่านยายก็กลัวว่าบุตรสาวจะลำบาก สุดท้ายก็บอกให้รอไปอีกพักหนึ่ง ต่อมาท่านยายล้มป่วยลง ครอบครัวยากจน แทบจะไม่มีข้าวกิน ในที่สุดก็จำใจรับผู้ชายที่ไม่มีบิดามารดาคนหนึ่งเข้ามาในบ้าน เขามีเงินติดตัวอยู่บ้าง แม้จะไม่มาก แต่ก็ยินดีที่จะเอาออกมาช่วยให้ครอบครัวฉินได้ผ่านพ้นความยากลำบาก ผู้ชายคนนี้หน้าตาดี พูดจาไพเราะ แต่มีข้อเสียอยู่อย่างเดียวคือเขาตาบอด

ท่านป้าไม่รังเกียจ นางไม่คิดว่าวันหนึ่งตนเองจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่หน้าตาดีขนาดนี้ หลังจากแต่งงานแล้วก็ปฏิบัติต่อสามีด้วยความจริงใจ

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ว่าท่านป้าไม่ได้ใฝ่ฝันที่จะใช้ชีวิตอย่างร่ำรวยตั้งแต่แรก เป็นแค่คนหัวทื่อที่เชื่อว่าถึงแม้ชีวิตจะลำบาก ตราบใดที่สามีภรรยาสามัคคีกัน ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปจนแก่จนเฒ่า ก็คือความสุข แต่ชีวิตที่มีความสุขกลับไม่ยืนยาว หลังจากแต่งงานได้เพียงปีเดียว ท่านยายก็เสียชีวิต ต่อมาไม่นาน สามีของนางก็หายตัวไปอย่างลึกลับอีกคน

เดิมทีท่านป้าของนางคิดว่าชีวิตนี้จะอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ตลอดไป แต่เพื่อตามหาสามี จึงต้องออกจากบ้าน แต่เงินติดตัวมีไม่มากนัก หลังจากเงินหมด ร่างกายก็อ่อนแอลง ป่วยไปครั้งหนึ่ง โชคดีที่คังหมัวมัวมาพบเข้า จึงถูกพาตัวกลับมาที่หงเสีย

สุดท้ายท่านป้าก็ฟังคำแนะนำของคังหมัวมัว ยอมอยู่ที่นี่เพื่อดูแลสวนสมุนไพร จากนั้นก็กลับไปขายที่ดินและบ้านในหมู่บ้าน ฝากบอกชาวบ้านว่าถ้าเห็นสามีกลับมาก็ให้เขาไปที่หงเสีย ส่วนเงินที่ได้มาทั้งหมด นางมอบให้คังหมัวมัวเพื่อช่วยตามหาคน

สองปีผ่านไป นางยังรู้สึกว่าไม่พอ จึงยอมเซ็นสัญญาขายตัว เงินที่ได้มาก็ยังคงใช้ในการตามหาคนอยู่ดี

แต่หลายปีผ่านไป ท่านป้าใช้เงินไปไม่น้อย ก็ยังไม่มีข่าวคราวสามีที่ตาบอดคนนั้น

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกเกลียดชังลุงเขยที่นางไม่เคยเจอหน้าคนนี้มาก ถ้าคนคนนี้ตายไปแล้วก็แล้วไป แต่ถ้ายังมีชีวิตอยู่แล้วหายไปหลายปีโดยไม่มีข่าวคราว ในสายตาของนาง เขาถือว่าเป็นคนที่ไม่มีความรับผิดชอบ

เมื่อเห็นท่านป้าตามหาคน เงินที่หามาได้เหมือนถูกโยนทิ้งลงน้ำ นางจึงเริ่มพูดกับท่านป้าว่าตัวเองโตแล้ว อีกไม่นานจะต้องแต่งงาน ต้องมีสินสอดติดตัวบ้าง เพื่อไม่ให้ครอบครัวของสามีดูถูก ท่านป้าที่แสนซื่อของนางจึงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เริ่มเก็บเงินไว้บ้าง ไม่ได้ใช้เงินทั้งหมดเพื่อตามหาคนอีกแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกแค้นใจ ไม่ว่าคังหมัวมัวจะดีกับพวกนางแค่ไหน สุดท้ายแล้วท่านป้าก็เป็นแค่บ่าวรับใช้ของหงเสีย

เรื่องนี้จึงกลายเป็นจุดอ่อนของจ้าวเยี่ยนเจียวหากต้องการจะควบคุมนาง ก็แค่จัดการกับฉินเยว่เท่านั้น

[1] หมายถึง การนำเรื่องเล็กน้อยหรือไม่สำคัญมาอ้างเป็นคำสั่งสำคัญหรือเป็นอำนาจที่ยิ่งใหญ่ เพื่อสั่งการผู้อื่น