หยุดรถม้าด้วยไม้คาน

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ” หยินจื่อตอบด้วยรอยยิ้มสดใส

ฉินเยว่เดินเข้ามา มองดูของที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะก็ช่วยจัดเก็บให้จ้าวเยี่ยนเจียว

เห็นน้ำผึ้งที่ใช้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง นางก็ส่ายหน้า “ป้าจำได้ว่าเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ทำไมเหลือแค่นิดเดียวเอง หรือว่าเอาไปกินเล่นอีกแล้ว?”

“เปล่าเจ้าค่ะ แค่ลองสีใหม่หลายสี เลยใช้วัตถุดิบเยอะไปหน่อย”

จ้าวเยี่ยนเจียวพูดด้วยความจริงใจ ฉินเยว่รักนางเสมอ แม้จะสงสัยก็ยังเชื่อใจนาง

จินจื่อออกมาจากห้องของคังหมัวมัว พอเห็นคน จ้าวเยี่ยนเจียวก็รีบดึงมือของฉินเยว่ทันที “ท่านป้า ข้าต้องใช้ติงเซียง[1] ช่วยไปเก็บมาให้ข้ามากหน่อยนะเจ้าคะ”

ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าทันที “เดี๋ยวป้าไปเก็บให้เลย”

จ้าวเยี่ยนเจียวส่งสัญญาณให้จินจื่อเข้ามาในห้อง การที่ให้ท่านป้าออกไปก็เพราะไม่ต้องการให้ท่านป้ารู้เรื่องที่มีคนจากตระกูลจ้าวมาสอบถามเรื่องของนาง ถ้าท่านป้ารู้ว่ามีคนตระกูลจ้าวมาตามหา ด้วยนิสัยของนาง อาจจะกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

จินจื่อพูดเบาๆ ว่า “คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ ผู้อาวุโสบอกว่าจะส่งคนไปสืบเรื่องนี้ให้เอง ขอให้คุณหนูอย่าเพิ่งกังวลไป”

จินจื่อใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ มักจะถูกบิดาที่เมาเหล้าตีจนบาดเจ็บไปทั่วร่างกาย เมื่อมาถึงหงเสีย แม้จะเป็นบ่าวรับใช้ แต่ก็เหมือนได้ใช้ชีวิตเหมือนคนจริงๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจ้าวเยี่ยนเจียวดีกับพวกนางมากแค่ไหน คอยปกป้องนางและหยินจื่อเสมอ ไม่อย่างนั้นชีวิตของพี่น้องทั้งสองคนคงไม่ดีขนาดนี้

การอยู่กับคังหมัวมัวทำให้นางได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง นางรู้ว่าคุณหนูเป็นบุตรสาวจากตระกูลใหญ่ แต่เป็นบุตรสาวของอนุภรรยา ตระกูลใหญ่ให้ความสำคัญกับตำแหน่งภรรยาเอกมากว่าอนุภรรยา คุณหนูจึงไม่เป็นที่โปรดปรานและไม่ได้รับความสนใจ ดังนั้นนางจึงเข้าใจว่าคุณหนูไม่อยากกลับไป เหมือนกับที่นางเองก็ยอมเป็นบ่าวรับใช้แต่และไม่อยากกลับไปหาบิดาของนาง

โชคดีที่บิดาของนางเสียชีวิตแล้ว แม้จะดูอกตัญญู แต่เมื่อรู้ว่าเขาตายแล้ว นางก็ร้องห่มร้องไห้ด้วยความดีใจ

“คนที่มาสอบถามเรื่องของข้าไปทางไหน?”

“ดูจากทิศทางแล้วน่าจะเป็นประตูเมืองทางตะวันออกเจ้าค่ะ”

“ข้าให้ท่านป้าไปเก็บติงเซียงให้แล้ว เจ้าไปบอกท่านป้าว่าวันนี้มีตลาดกลางคืน ข้าจะไปซื้อไป๋ถังเกา[2] อาจจะกลับช้าหน่อย”

จินจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณหนูจะไปตามหาคนหรือเจ้าคะ? อย่าไปเลยเจ้าค่ะ ผู้อาวุโสบอกให้คุณหนู...”

“วางใจได้ ข้ารู้ว่าอะไรควรไม่ควร อย่างไรเสียข้าก็อยากกินไป๋ถังเกาจริงๆ” จ้าวเยี่ยนเจียวบีบมือจินจื่อแล้วรีบหันหลังเดินจากไปทันที

นางไม่รู้ว่าจะตามทันหรือไม่ ถ้าไปทางประตูเมืองทางตะวันออก คาดว่าคงจะรีบกลับไปยังอำเภอหลินในคืนนี้

แม้ว่าคังหมัวมัวจะดีกับนาง แต่ช่วงนี้ท่านไม่สบาย ถ้าเป็นเรื่องที่นางจัดการเองได้ ก็ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ไปถึงผู้อาวุโส

ในเมือง

มีตลาดกลางคืนที่คึกคักทุกคืน ตั้งแต่ท่าเรือยาวไปจนถึงในเมือง แม้ฟ้าจะมืดแล้วแต่คนบนถนนก็ยังเยอะอยู่ นางไม่ได้เดินเล่นอะไร พุ่งตรงไปทางประตูเมืองตะวันออก แต่ก็ยังตามคนไม่ทัน

นางทำได้แค่เดินกลับ เพื่อปลอบใจตัวเองที่เดินมาเสียเที่ยว นางซื้อหูถังลู่มาไม้หนึ่งเพื่อปลอบใจ

แต่เพิ่งจะเลียไปได้ไม่กี่ครั้ง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าที่วุ่นวายดังมาจากด้านหลัง จ้าวเยี่ยนเจียวหันกลับไปด้วยความอยากรู้ เห็นผู้คนบนถนนต่างพากันวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง รถม้าที่ไม่มีคนขับกำลังพุ่งตรงมา

บนถนนใหญ่มีผู้คนสัญจรไปมามากมาย หากรถม้ายังวิ่งต่อไปก็จะถึงท่าเรือที่คึกคักที่สุด หากไม่หยุดก็จะตกลงไปในแม่น้ำแน่นอน

จ้าวเยี่ยนเจียวขมวดคิ้ว เมื่อมองไปที่รถม้าก็เห็นผ้าม่านถูกดึงออก มีมือโผล่ออกมา

มีคนอยู่?! หัวใจของจ้าวเยี่ยนเจียวเต้นแรง คนในรถม้าไม่สนใจแรงกระเด้งกระดอน พยายามตะเกียกตะกายไปที่ด้านหน้าของรถ เพื่อจะดึงบังเหียน

แม้จะเป็นเพียงชั่วแวบเดียว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สมองของจ้าวเยี่ยนเจียวว่างเปล่า นางไม่คิดอะไรมาก โยนถังหูลู่ในมือทิ้งไป แล้วคว้าไม้คานหาบของของคนขายเต้าหู้ที่วางอยู่บนพื้นข้างๆ

เมื่อม้าพุ่งเข้ามา นางก็กัดฟัน ไม่หลบหลีก ใช้พละกำลังทั้งหมดฟาดไม้คานไปที่ม้า!

ในขณะที่ไม้คานกระทบขาของม้า มือของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ชาทันที นางเซถลาล้มลงไปนั่งกับพื้น ได้ยินเสียงม้าร้องด้วยความเจ็บปวด หัวใจของนางพลันหดลงด้วยความรู้สึกเดียวกัน

[1] ดอกไลแล็ค

[2] หรือขนมน้ำตาลทรายขาว เป็นขนมโบราณของจีน ทำจากแป้งสาลี น้ำตาลทรายขาว และผงยีสต์ นำมาหมัก จากนั้นเทลงถาดแล้วนำไปนึ่ง เนื้อขนมขาวฟู มีอยู่สองประเภทที่แตกต่างกัน ได้แก่ ไป๋ถังเกาแบบเจียงซีมีจุดเด่นที่ความหอม ความนุ่มหนึบ และสีขาวบริสุทธิ์ มีต้นกำเนิดในเมืองหนานชางช่วงราชวงศ์หมิงถึงราชวงศ์ชิง เมื่อถึงยุคสาธารณรัฐไป๋ถังเกาชนิดนี้ได้กลายเป็นของว่างที่ขาดไม่ได้ตามร้านน้ำชา และ ไป๋ถังเกาแบบกวางตุ้งมีรสหวานสดชื่น นุ่มเด้งหนึบหนับดูเรียบง่าย แต่ขั้นตอนการทำนั้นซับซ้อน คิดค้นขึ้นครั้งแรกในช่วงราชวงศ์หมิง ณ เมืองหลุนเจี้ยว ซุ่นเต๋อ มณฑลกวางตุ้ง