ช่วยคนกลางถนน

ม้าล้มลงอย่างเจ็บปวด รถม้าที่ลากอยู่ก็พลิกคว่ำไปด้วย ทำให้เกิดเสียงดังโครมคราม ก่อนที่ฝุ่นจะฟุ้งกระจายไปทั่ว ตอนที่เห็นภาพนี้ จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกมึนงง ยังมีคนอยู่ในรถด้วย นี่เป็นเพราะสายตาของคนคนนั้น ทำให้ในหัวของนางราวกับถูกปิศาจเข้าสิง ให้ลงมือช่วยเหลือ ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนก็เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้...

ภาพในอดีตตอนที่ออกจากจวนจ้าว ผุดขึ้นมาในหัว คำพูดที่ถูกเยาะเย้ยจากผู้คน ‘คุณหนูสี่ตระกูลจ้าว รูปร่างใหญ่โตเหมือนวัว พละกำลังมหาศาล’ หรือว่านางจะมีพละกำลังจากสวรรค์จริงๆ?

จู่ๆ หญิงชราคนหนึ่งก็ตบไหล่ของจ้าวเยี่ยนเจียว “ยายหนู เจ้าเก่งมาก แรงเยอะดีจริงๆ ตีม้าตัวหนึ่งตายได้เลย”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้นก็กลับมามีสติ ไม่รู้ว่าควรจะถือว่าเป็นคำชมหรือคำเสียดสี ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางฝึกฝนฝีมือการต่อสู้ภายใต้การจัดการของคังหมัวมัว ผู้อาวุโสตั้งใจจะให้นางมีรูปร่างที่งดงาม นางเรียนอย่างกระตือรือร้น เพียงแค่อยากมีฝีมือติดตัว หากเกิดความขัดแย้งกับผู้อื่นในอนาคต เวลาทะเลาะวิวาทจะได้ไม่แพ้ แต่ด้วยความสามารถเพียงเล็กน้อยของนาง ไม่มีทางที่จะฆ่าม้าได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“คนคนนี้ตกลงมาจากรถม้า ทำไมไม่ขยับเลยล่ะ? ตายแล้วหรือ?”

ตายแล้ว?! สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวซีดเผือด นางใช้มือและเท้าคลานขึ้นจากพื้น ขาสั่น หัวใจก็สั่นไปด้วย นางตั้งใจจะช่วยคน แต่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารถม้าจะคว่ำเยี่ยงนี้

เดินอ้อมซากรถม้าที่พังไม่มีชิ้นดี นางก็เห็นคนนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น

คนที่ยืนดูต่างพากันชี้นิ้วซุบซิบ แต่ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปช่วย เพราะคนตายเป็นสิ่งต้องห้าม สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวดูไม่ดีนัก นางพึมพำอธิษฐานในใจอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไปอย่างแน่วแน่ ย่อตัวลง ยื่นนิ้วออกไปสัมผัสลมหายใจของอีกฝ่าย

เมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่พัดผ่านนิ้ว นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คนยังไม่ตาย ตราบใดที่ยังไม่ตายแค่นี้ก็พอแล้ว

“คุณชาย?” นางขยับเข้าไปใกล้เขา ได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ เพราะคลุกคลีอยู่กับดอกไม้และเครื่องหอมมาตั้งแต่เด็ก นางจึงไวต่อกลิ่นมาก คนคนนี้น่าจะอยู่กับสมุนไพรมานาน

การเรียกของนางไม่ได้รับการตอบสนอง นางจึงยื่นมือออกไปอีกครั้ง แตะที่แก้มของเขาเบาๆ

จ้าวเยี่ยนเจียวมีรูปร่างเจ้าเนื้อ แต่ด้วยการดูแลและสั่งสอนของคังหมัวมัว ทำให้ผิวของนางขาวเนียนละเอียด สีผิวของคนตรงหน้าก็ขาวเนียนไม่แพ้นาง ชุดคลุมสีดำที่เขาสวมใส่ยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นไร้ที่ติ

เมื่อนึกถึงภาพนั้น แวบหนึ่ง จ้าวเยี่ยนเจียวก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย ในช่วงหลายปีมานี้นางเห็นคนที่หน้าตาดีที่สุดคือไป๋เสี่ยวหราน แต่ผู้ชายคนนี้กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียดก็มีคนเข้ามาขัดจังหวะ

มีคนคนหนึ่งเบียดฝูงชนพุ่งตรงเข้ามา “คุณชาย?! คุณชายเป็นอะไรไป? ท่านบาดเจ็บตรงไหน? คุณชาย ทำไมไม่ตอบข้าเลย คุณชาย”

“อย่าเอะอะ” จ้าวเยี่ยนเจียวมองค้อนคนที่เข้ามา คนคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นคนที่สุขุม แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเจอเรื่องก็เอาแต่ร้องโวยวาย จากน้ำเสียง น่าจะเป็นคนรับใช้ในบ้านของเขา “คุณชายของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ แค่ไม่รู้ว่าบาดเจ็บตรงไหน อย่าขยับเขาสุ่มสี่สุ่มห้า”

นางพูดจบก็ผลักคนนั้นออกไปอย่างไม่เกรงใจ ไม่สนใจสีหน้าตกใจของเขา มือทั้งสองข้างลูบไปตามตัวของผู้ชาย

หลี่ต้าจ้วงที่กำลังร้องไห้โวยวายอยู่ก็หยุดนิ่งทันที ต่อหน้าธารกำนัล ยายเด็กอ้วนคนนี้กลับกล้าเอามือลูบคลำคุณชายรองผู้สูงศักดิ์ของเขา...

“โชคดี กระดูกไม่เป็นอะไร” จ้าวเยี่ยนเจียวยกมุมปากขึ้น มองหลี่ต้าจ้วง “ข้าว่าคุณชายของเจ้าคงจะหมดสติไปตอนที่ตกลงมาจากม้า รออีกสักพักคงจะฟื้นแล้ว แต่อย่างไรก็ควรพาเขาไปโรงหมอให้หมอตรวจดู เพื่อความสบายใจ”

หลี่ต้าจ้วงกะพริบตาแล้วได้สติ เขามึนงงพยักหน้า กำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อจะอุ้มคนแต่จ้าวเยี่ยนเจียวกลับเร็วกว่า ยกเขาขึ้นมาในอ้อมแขนทันที

เมื่อหลี่ต้าจ้วงเห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง แข็งทื่อไปทันที

คุณชายผู้สูงศักดิ์ของเขา ถูกยายเด็กอ้วนล่วงเกินอีกครั้งแล้ว...

จ้าวเยี่ยนเจียวอุ้มคนไปโดยไม่ได้สนใจความสับสนบนใบหน้าของหลี่ต้าจ้วง นางอุ้มไว้โดยไม่รู้สึกเหนื่อยล้า เท้าของนางไม่ได้ลังเล เดินไปยังโรงหมอ พบว่าหลี่ต้าจ้วงไม่ได้ตามมา นางชะงักเท้า เอี้ยวตัวส่งสายตาตำหนิ เอ่ยปากเร่งเร้า “โรงหมออยู่ข้างหน้า อย่ามัวแต่ชักช้า เจ้าตามมาเร็วหน่อย”

หลี่ต้าจ้วงได้สติรีบตามไป มองดูคุณชายของตัวเองถูกเด็กสาวตัวอ้วนอุ้มวิ่งผ่านถนนใหญ่ เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป คุณชายของเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?