เขาคือคุณชายรองคนนั้น?

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ใช่คนโง่ ดูจากท่าทางของเขา น่าจะมีฐานะที่ไม่ธรรมดา คนในตระกูลสูงส่งเช่นนี้ ในบ้านย่อมมีหมอประจำตระกูลอยู่แล้ว หากไม่จำเป็น คงไม่ยอมให้หมอที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางมาวินิจฉัยง่ายๆ ดังนั้นนางจึงไม่บังคับ

“คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ แต่เมื่อกี้ม้าตกใจ ถึงแม้จะไม่ได้ทำร้ายใคร แต่ก็พังร้านค้าไปไม่น้อย ข้าเห็นท่านเป็นคนมีเหตุผล คงจะรู้ว่าควรรับผิดชอบอย่างไร แต่ถ้าท่านไม่รู้ก็ไม่เป็นไร” นางกะพริบตาให้เขา มองด้วยความคาดหวัง “ข้าช่วยท่านได้นะเจ้าคะ”

วันนี้หลี่ต้าจ้วงวันนี้ถึงกับได้เปิดหูเปิดตา ไม่นึกเลยว่าสาวๆ เมือง

จะกล้าแสดงออกถึงเพียงนี้ ถึงกับแสดงความชอบต่อหน้าชายหนุ่มอย่างเปิดเผยไม่รู้จักอาย

สายตาที่อ่อนโยนของจางเจิ้งเหอจับจ้องไปที่จ้าวเยี่ยนเจียว “ช่วยข้าหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้ขี้อายเหมือนหญิงสาวทั่วไป นางจ้องมองเขากลับ ชื่นชมว่าคนผู้นี้หน้าตาดีจริงๆ ถือโอกาสมองอีกหน่อย มิฉะนั้นคงหาโอกาสเห็นคนหน้าตาดีเช่นนี้ได้ยาก “ใช่เจ้าค่ะ! ข้าชื่อเจียวเจียว ท่านชื่ออะไรหรือเจ้าคะ?”

“คนในบ้านเรียกข้าว่าคุณชายรอง”

“คุณชายรอง” จ้าวเยี่ยนเจียวเรียกเขาด้วยความตื่นเต้น

ได้ยินนางเรียกเขาว่าคุณชายรอง ทำให้เขารู้สึกยุบยิบขึ้นมาในใจอย่างประหลาด ตอนนี้ได้พบกับจ้าวเยี่ยนเจียวอีกครั้ง จางเจิ้งเหอรู้สึกตัวเองมีหลายอารมณ์ปะปนกัน เรื่องครานั้นในตระกูลจ้าว เขาจงใจยั่วยุลูกพี่ลูกน้องให้ผลักเขาตกลงไปในสระ เดิมทีตั้งใจจะให้ลูกพี่ลูกน้องถูกลงโทษ กลับไม่คิดว่านางจะทำลายแผนการของเขา

นางทำด้วยความหวังดี รีบวิ่งมาช่วย แต่แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าเพราะแรงของนางมากเกินไป เมื่อกระโดดลงไปในสระก็ชนกับเขาจนหมดสติ... พอฟื้นขึ้นมา ถึงได้รู้ว่านางเป็นคนรับผิดชอบแทนลูกพี่ลูกน้องของเขาไปแล้ว

บุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาเดิมทีก็ไม่เป็นที่โปรดปรานในตระกูลจ้าวอยู่แล้ว เรื่องคราวนี้ไม่มีใครเห็นใจนาง แม้กระทั่งตัวเขาเอง เพื่อรักษาชื่อเสียงของจวนโหว จำต้องยืนยันว่าเป็นความผิดของนาง

เขาจำได้ว่าตอนนั้นนางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ดวงตากลมโตแวววาว ไม่ร้องไห้ แต่แฝงไว้ด้วยความน้อยใจ

เขาคิดไม่ออกว่านี่เป็นโชคชะตาแบบไหน ตอนนั้นเขาตกลงไปในสระ เป็นนางที่ลงมือช่วย แต่เพราะแรงที่มากเกินไป ทำให้ชนเขาจนหมดสติ ส่วนการช่วยเหลือในครั้งนี้...

เขาสัมผัสแหวนที่นิ้วของตัวเอง แหวนที่ดูไม่สะดุดตา แต่มีกลไกที่ละเอียดอ่อน ภายในแหวนซ่อนเข็มเล็กๆ ไว้ถึงสิบสองเล่ม สามารถฆ่าคนได้โดยไม่มีใครเห็นในสถานการณ์ที่อันตราย

สถานการณ์เมื่อครู่อันตรายจริงๆ เขาได้ยิงเข็มใส่ม้าไปแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่านางจะกระโดดออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ใช้ไม้คานตีม้า ทำให้ตัวรถเอียงลงในทันที เขาจึงตั้งตัวไม่ทัน ตกลงไปจนหมดสติ

จางเจิ้งเหอมองใบหน้าที่น่ารักเหมือนซาลาเปาตรงหน้าอย่างหมดหนทาง ตอนนี้น่าจะอายุสิบเจ็ดหรือสิบแปดแล้ว ทำไมใบหน้ายังดูนุ่มนิ่มน่ารักเหมือนเด็กเล็กๆ อยู่เลยเล่า?

“รับผิดชอบเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวสายลมในฤดูใบไม้ผลิ “แต่เพราะแม่นาง ม้าของข้า เจ้าจะชดใช้ให้อย่างไร?”

แววตาตื่นเต้นชื่นชมค่อยๆ เลือนหาย จ้าวเยี่ยนเจียวสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป “อะไรนะ?!”

“ม้าของข้า... ต้าจ้วง” จางเจิ้งเหอมองไปยังหลี่ต้าจ้วงที่ยืนรออยู่ข้างๆ “ตอนนี้มันอยู่ไหน?”

หลี่ต้าจ้วงรีบตอบทันที “ม้าของคุณชายตอนนี้ ตายแล้วขอรับ”

ร่างกายของจ้าวเยี่ยนเจียวแข็งทื่อ นางจำม้าที่ถูกนางตีล้มลงได้ในทันที และไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสามารถขนาดที่จะตีม้าตายได้ในครั้งเดียว แต่ม้าตัวนั้นก็ตายแล้วจริงๆ...

“ม้าตายแล้ว” จางเจิ้งเหอมองนาง “เจ้าจะชดใช้อย่างไร?”

“ชดใช้?! ทำไมต้องชดใช้ด้วย? ข้าช่วยท่านขัดขวางไม่ให้ม้าวิ่งเข้าไปในตลาด” นางแก้ตัวให้ตัวเองอย่างมีเหตุผล “ข้าทำด้วยความหวังดี”

“แม่นางช่างเป็นคนจิตใจดีจริงๆ” จางเจิ้งเหอพยักหน้าเห็นด้วย แต่คำพูดของเขากลับวกมาเรื่องเดิม “แล้วเจ้าจะชดใช้อย่างไร?”

จ้าวเยี่ยนเจียวถึงกับอึ้งงัน ควรจะเป็นนางที่ได้รางวัลจากการช่วยเขาไม่ใช่หรือ เหตุใดกลับเป็นนางที่ต้องเสียเงิน... นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ไร้สาระสิ้นดี!

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของนาง จางเจิ้งเหอก็ยิ้มกว้าง “ยายเด็กอ้วน ข้าจำได้ เคยบอกเจ้าไปแล้วว่าจะช่วยใครก็ต้องดูความสามารถของตัวเอง อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นใช่หรือไม่?” เขายื่นมือออกไปบีบแก้มซาลาเปาของนาง “ทำไมเจ้าไม่เชื่อฟัง?”

คำพูดง่ายๆ คำเดียวทำให้สมองของจ้าวเยี่ยนเจียวว่างเปล่า เพราะหลายปีมานี้ใช้ชีวิตอย่างอิสระสบายใจ แม้จะใช้ชีวิตอย่างมีอิสระและมีความสุข แต่กว่าจะหลุดพ้นจากฝันร้ายที่เผชิญก็ใช้เวลาอยู่นานหลายปี ตอนนี้กลับถูกคำพูดเบาๆ ของเขาดึงกลับ

นางมองหน้าตาและคิ้วที่ดูดีของเขาอย่างมึนงง ใบหน้า ดวงตา และคิ้วเหล่านี้ ค่อยๆ ซ้อนทับกับบุตรชายคนรองของจวนโหวที่ใส่ร้ายนางในตอนนั้น... คุณชายรอง?!

นางจำได้แล้ว บ่าวรับใช้ในจวนโหวทุกคนเรียกเขาว่าคุณชายรอง

คนสารเลว! ชาติชั่ว! นางด่าเขาในใจซ้ำๆ ทั้งตกใจและโกรธแค้น นางแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือดแล้ว หลังจากที่ผ่านไปหลายปี นางกลับมาช่วยไอ้คนอกตัญญูคนนี้อีกแล้ว!