เป็นนาง?

ทันทีที่เข้ามาในโรงหมอหุยชุนถัง จ้าวเยี่ยนเจียวก็เอ่ยปากด้วยความร้อนใจ “ท่านหมอ เร็วเข้า”

หมอที่นั่งตรวจวันนี้คือหมออู๋ที่จ้าวเยี่ยนเจียวรู้จักดี เมื่อได้ยินเสียงของนาง ก็เดินออกมาจากห้องด้านใน “เกิดอะไรขึ้น?”

“ม้าของคุณชายคนนี้ไม่รู้เป็นอะไร บ้าคลั่งวิ่งวุ่นอยู่บนถนน ข้าตกใจ คว้าไม้มาตีม้า พอม้าหยุด รถม้าก็พลิกคว่ำไปด้วย คนที่อยู่ในรถม้าน่าจะหมดสติไปตอนที่ตกลงมา ท่านหมออู๋ รีบตรวจเขาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”

หมออู๋รีบให้จ้าวเยี่ยนเจียววางคนลงบนเตียง ปกติหมออู๋ชอบไปดูงิ้วที่หงเสียอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับจียวเจียวที่คังหมัวมัวรักเหมือนหลานสาวเป็นอย่างดี

เขารู้ว่าการที่เด็กสาวคนนี้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในวันนี้เป็นความหวังดี แต่หากเกิดเรื่องถึงชีวิตขึ้นมาจริงๆ ความหวังดีก็จะกลายเป็นเรื่องร้าย ยากที่จะแก้ไข

“เจ้ารีบหลีกไปก่อน” หมออู๋ยื่นมือออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ตั้งใจจะตรวจอาการให้ละเอียด แต่คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับขยับตัว

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นประกาย สามารถขยับได้ แสดงว่าคนไม่เป็นอะไรแล้ว! นางจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความคาดหวัง เห็นเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาดูสับสนอยู่ครู่หนึ่ง

“รู้สึกตัวแล้วหรือ?” จ้าวเยี่ยนเจียวขยับเข้าไปใกล้ จ้องมองเขาอย่างละเอียดลออ ตอนที่เขาหลับตาอยู่นางรู้ว่าเขาหน้าตาดี พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าคิ้วเข้มกับดวงตาที่เปล่งประกายดั่งดวงดาวนั้น ช่างดึงดูดสายตาผู้คน น้ำเสียงของนางอ่อนโยนเหมือนกลัวจะทำให้คนงามอย่างเขาตกใจ “มีตรงไหนไม่สบายหรือไม่?”

จางเจิ้งเหอลดสายตาลงมองหญิงสาวข้างตียง สายตาของนางเร่าร้อนอย่างโจ่งแจ้ง รู้สึกงงงวยเล็กน้อย สุดท้ายก็เลื่อนสายตาจ้องไปที่ริมฝีปากของนาง

เหนียวๆ แดงๆ นี่คือคราบน้ำตาลแดง?

“ท่านพูดสิ!” จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ทันสังเกตว่าตอนที่กินถังหูลู่เมื่อครู่ น้ำตาลติดอยู่ตรงริมฝีปาก เอาแต่ถามอย่างร้อนรนว่า “ท่านมีตรงไหนไม่สบายหรือไม่?”

จางเจิ้งเหอเห็นนางกระวนกระวายจนแทบจะทับตัวเขาอยู่แล้ว เขาไม่ได้หลบ แต่กะพริบตาแล้วย้ายสายตาจากริมฝีปากไปที่ดวงตาของนาง จ้องมองนางอย่างเงียบๆ เห็นความห่วงใยในดวงตาของนาง ทำให้เขานึกถึงตอนที่นางพยายามหยุดม้าที่กำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งบนถนน...

“เจียวเจียว เจ้าช่วยหลีกไปก่อนได้ไหม? ก็ช่างไม่ดูรูปร่างตัวเองบ้างเลย คุณชายท่านนี้เพิ่งฟื้น อย่าไปทับเขา เดี๋ยวจะหมดสติไปอีกรอบ” หมออู๋พูดด้วยความรู้สึกปวดหัว

จ้าวเยี่ยนเจียวหดคอลง ถอยเท้าออกมาอย่างอายๆ แต่ดวงตาของนางยังคงจับจ้องไปที่จางเจิ้งเหออย่างเป็นห่วง คนที่ถูกเหวี่ยงตกลงมาจากรถม้า ควรจะมีสภาพทุลักทุเลบ้าง แต่ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่มี กลับยังดูงดงามราวกับเทพบุตรในแดนเซียนอีกด้วย

เจียวเจียว? จางเจิ้งเหอมองกลับไปที่นาง ในความทรงจำดูเหมือนจะมีเด็กคนหนึ่งชื่อนี้ เกิดในวันเทศกาลชีซีชื่อเล่นว่าเจียวเจียว รูปร่างอ้วนกลม ชอบกินขนม มีเศษขนมติดเต็มปาก เมื่อเห็นเขาตกลงไปในสระ นางก็ใช้ขาอวบๆ ตันๆ วิ่งมาหาเขาอย่างเต็มที่ เด็กคนนั้นตัวสั้นขาสั้น เหมือนไหใบเล็กๆ เป็นเด็กที่น่าประทับใจ นอกจากจะชอบกินแล้ว ยังมีน้ำเสียงไพเราะนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์อีกด้วย

ใช่นางหรือ? เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองนางอย่างตั้งใจ ใบหน้ากลมๆ เหมือนซาลาเปา เมื่อเห็นน้ำตาลแดงที่มุมปากของนาง เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ ใช่นางจริงๆ! ยังเหมือนเดิม ไม่ว่าจะกินอะไรก็มีเศษเล็กเศษน้อยของของกินติดปากเต็มไปหมด

เมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวเห็นเขาหัวเราะ นางก็หัวเราะตามไปด้วยอย่างซื่อๆ

จางเจิ้งเหอปฏิเสธการรักษาของหมออู๋ พยายามลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก

จ้าวเยี่ยนเจียวยื่นมือออกไปเพื่อจะช่วยเขา แต่หลี่ต้าจ้วงที่อยู่ข้างๆ รีบเข้ามาขวางนางไว้

คุณหนูคนนี้ไม่รู้จักการระวังตัวกับผู้ชายเอาเสียเลย ตอนนี้คุณชายของเขาฟื้นแล้ว จะปล่อยให้เข้ามาแตะเนื้อต้องตัวได้อย่างไร จะปล่อยให้นางเอา ‘กรงเล็บหมาป่า’ เข้ามาแตะต้องคุณชายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้

จ้าวเยี่ยนเจียวมองหลี่ต้าจ้วงด้วยความไม่พอใจ หลี่ต้าจ้วงจงใจทำเป็นมองไม่เห็น แล้วถามว่า “คุณชาย ร่างกายยังสบายดีอยู่หรือไม่ขอรับ?”

จางเจิ้งเหอตอบเบาๆ ว่า “อื้ม”

“สีหน้าของท่านดูไม่ดีเลย” จ้าวเยี่ยนเจียวพูดแทรกขึ้นมา “ให้หมออู๋ตรวจดูสักหน่อยเถอะ”

“ขอบคุณเจ้ามาก แต่ร่างกายของข้าไม่ค่อยแข็งแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว เมื่อครู่แค่ตกใจเล็กน้อยจึงหมดสติไป ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”

น้ำเสียงของเขาเหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ให้ความรู้สึกอ่อนโยนฟังดูสบายหู