พยศรัก บอดี้การ์ดที่ร้าย

[Reinist’s part]

สนามบินสุวรรณภูมิ

บริเวณประตูทางออกหมายเลข 10 มีความวุ่นวายเกิดขึ้นเล็กน้อย ผู้คนต่างพากันป้องปากซุบซิบแล้วมองมายังจุดนี้เป็นตาเดียว บ้างก็นินทา บ้างก็ชื่นชม บ้างก็เดาไปต่างๆ นาๆ ว่ายัยคนสวยขายาวสวมเ‍ด‍ร‍สสีแดงสดและรองเท้าส้นเข็มสูงปรี๊ดซ้ำยังมีชายชุดดำเดินตามถึงสองคนคนนี้คือใคร

ฉันเริ่มจะชินซะแล้วล่ะกับสายตาพวกนี้ที่มองมา ในฐานะของคุณหนู รุ‍ณ‍น‍สา เอ‍ก‍เด‍ชา‍พิ‍พั‍ฒ‍น์ ทายาทรุ่นต่อไปของ AC-Groups ชื่อบริษัทที่ครอบครองธุรกิจหลากหลายประเภทจนคนชินตา การถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนี้เป็นเรื่องปกติมากๆ

แต่ผู้คนที่นี่อาจไม่ได้มองเพราะชื่อเสียงของฉัน เพราะผู้หญิงชุดแดงหาที่ไหนก็หาได้ แต่คนที่หุ่นดีขาเรียวยาวซ้ำยังรูปร่างเข้ากับการดีไซน์ของชุด แล้วยังมีผิวขาวที่โดดเด่นรับกับชุดสีทับทิมนี่เป็นอย่างดี จะมีสักกี่คนกัน

แต่ว่านะ...ใต้ความสวยชีวิตฉันก็มีเรื่องน่ายกนิ้วกลางให้อยู่ ทั้งชีวิตของการรับบทคุณหนูมีแต่เรื่องที่ทำให้ฉันต้องหมดความศรัทธาในสถาบันครอบครัวมากขึ้นเรื่อยๆ

พ่อแต่งงานกับแม่เพื่อใช้นามสกุลของคุณตา ทิ้งแม่ที่ป่วยให้ตายโดยไม่ยอมพยายามรักษาอย่างเต็มที่ ส่งลูกสาวอย่างฉันไปเรียนต่อฮ่องกงทั้งที่คุณตาเองก็ป่วยเป็นโรคเดียวกัน แล้วจากนั้นไม่นาน คุณตาก็เสีย...

ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไทยซ้ำยังมีบอดี้การ์ดมาตามคุมตัวตลอดเวลา ถูกแฮกมือถือปิดกั้นข่าวของครอบครัวจากประเทศไทย แต่สุดท้ายฉันก็ได้รู้...เขาเปิดตัวเมียน้อยที่มีลูกด้วยกันวัย 2 ขวบ ทั้งที่แม่ฉันเพิ่งตายได้แค่ไม่กี่เดือน และตาฉันก็เพิ่งเสียเถ้ากระดูกยังไม่ทันเย็นด้วยซ้ำ

น่าเจ็บใจตรงที่กว่าฉันจะรู้ ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้วถึง 5 ปี วันที่ฉันได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน เป็นวันเดียวกับวันเกิดครบรอบ 7 ขวบของลูกชายเขา

ลูกชายที่ฉันไม่เคยนับว่าเป็นน้อง...

คิดว่าจากเรื่องที่ฉันเล่ามา มันทำให้ชีวิตฉันดูแย่พอแล้วใช่ไหม เปล่าเลย ไอ้ที่รอฉันอยู่จากนี้ต่างหากคือของจริง

“ไปได้แล้ว จากนี้บอดี้การ์ดของคุณหนูมีแค่ฉันเท่านั้น” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสวมอินเอียร์เช่นเดียวกับบอดี้การ์ดสองคนที่เดินตามฉันมาได้ออกคำสั่ง ขณะที่ดวงตาคู่คมมองมาที่ฉันด้วยอารมณ์นิ่งเฉย

เขาคือ ไนธ์ ผู้ชายที่ฉันเกลียดเข้ากระดูกดำ!

ผู้ชายที่โตมากับฉันในฐานะของพี่ชาย เพื่อนเล่น พี่เลี้ยง ครูคนแรก และอะไรหลายๆ อย่าง ฉันเคยให้ความไว้เนื้อเชื่อใจเขาในฐานะพิเศษกว่าคนอื่นๆ จนกระทั่งวันที่รู้ความจริง จึงได้รู้ว่าที่เขาเข้ามาสนิทด้วยเมื่อก่อน เพราะพ่อจงใจให้เขามาจับตาดูฉันแค่นั้นเอง

แม้แต่ตอนนี้ที่ฉันอยู่ในจุดต่ำสุดของชีวิตอย่างที่พ่อต้องการ ก็ยังเป็นเขาที่กลับมาอยู่ข้างกายฉันอีกครั้ง แต่เป็นในฐานะหมารับใช้ของพ่อน่ะนะ

“เงินเดือนที่พ่อให้มันคงไม่พอสินะ ถึงได้มารับจ๊อบเป็นบอดี้การ์ดเพิ่ม”

ฉันกอดอกมองเขาหัวจรดเท้าแล้วยกยิ้มมุมปากนิดๆ ใจอยากจะพุ่งไปกระชากผมทรงรากไทรนั่นให้หลุดติดมือมาสักกระจุก แต่ไม่อยากเป็นเป้าสายตาคนทั้งสนามบินแล้วกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

“ผมจะคิดว่านั่นเป็นคำว่า สวัสดี จากคุณก็แล้วกัน” เขาตอบกลับมาหน้าตาย ยิ่งทำให้ฉันอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม

“อย่ามากวนฉันนะ ถอยไป ถ้าพ่อให้นายมารับฉันก็จะขับรถเอง ฉันไม่ไว้ใจอะไรที่มาจากเขาทั้งนั้น”

พูดจบฉันก็ทำท่าจะเดินขึ้นรถที่เขาขับมาจอดก่อนหน้านี้ แต่กลับถูกมือหนารั้งต้นแขนเอาไว้

“หยุดดื้อได้แล้ว คุณไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ”

หยุดดื้อ? เขาคิดว่าฉันยังเป็นเด็กหญิงคนนั้นเมื่อ 10 ปีก่อนหรือยังไง ตื่นเนอะ เมื่อก่อนฉันอาจจะมองเขาเป็นเหมือนพี่ชายเลยเชื่อฟังเขาทุกอย่าง แต่ตอนนี้สถานะของเราเปลี่ยนไปแล้ว

เขาคือคนของพ่อ เป็นศัตรูของฉัน

“ฉันรู้ตัวก่อนนายอีกว่าตัวเองไม่เด็กแล้ว ไม่ต้องมาสอน”

แขนที่ถูกจับอยู่ได้สะบัดน้อยๆ เพื่อให้เขาปล่อยให้เป็นอิสระ ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ตามมาด้วยการถอนหายใจราวกับกำลังเหนื่อยใจกับสิ่งที่ฉันทำอยู่

ฉันต่างหากที่ต้องทำอย่างนั้นไม่ใช่เขา

เอาเถอะ ในเมื่อเขาอยากขับรถนักฉันเองก็ไม่คิดเอาตัวเองไปเหนื่อยฟรีๆ ห‍ร‍อ‍ก ไว้กลับถึงบ้านค่อยจัดการเอาเขาออกจากตำแหน่งบอดี้การ์ดนี่ก็ไม่สาย ยังไงตลอดเวลาที่ฉันอยู่ฮ่องกงฉันก็ทำให้คนตกงานมานับสิบคนแล้วนี่ มีเพิ่มมาอีกคนจะเป็นไรไป

“กลับบ้านให้เร็วที่สุด ฉันอยากไปให้ทันงานวันเกิดน้องชายสุดที่รัก” พอเข้ามาในรถได้ฉันก็รีบคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วสั่งเขาที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับ ทว่าชายหนุ่มกลับมองฉันผ่านกระจกมองหลังแล้วพูดเสียงเรียบ

“ท่านประธานสั่งให้ผมไปส่งคุณที่คอนโด”

“ว่าไงนะ?”

ไอ้พ่อบ้านั่น...มันกล้าดียังไง นั่นมันบ้านของฉัน บ้านของคุณตาที่ท่านสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ซ้ำท่านยังเสียชีวิตไปโดยที่ฉันไม่มีโอกาสได้เคารพศพด้วยซ้ำ เขาจะมีเมียใหม่กี่คนก็ช่างเขาสิ แต่จะมาทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้

“นั่นบ้านฉัน บ้านของคุณตา ของแม่ฉัน เขาไม่มีสิทธิ์ห้ามฉันเข้าไป” ฉันเริ่มจะโกรธจนปากสั่นพูดไม่รู้เรื่อง ทั้งที่พยายามเก็บความโกรธเอาไว้ในใจตั้งแต่รู้เรื่องจนถึงตอนนี้ แต่ไม่คิดว่าจะถูกสะกิดต่อมเอาได้ง่ายๆ เพราะคำพูดไม่กี่คำ

ไอ้บ้านั่น...มันไม่สมควรถูกเรียกว่าพ่อ

“ผมต้องทำตามหน้าที่” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเฉยชาแบบสุดๆ แทบจะไม่สนใจเลยว่าฉันกำลังโมโหแค่ไหน

“งั้นลงไปจากรถ ฉันจะขับเอง” ฉันทำท่าจะปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วสลับไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ แต่เขากลับเถียงอีกครั้ง

“ผมขับรถคันนี้มา ถ้าคุณอยากไปที่อื่นคนที่ลงจากรถต้องไม่ใช่ผม”

“ไอ้...ไอ้...” ยิ่งได้ยินคำพูดของคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า อารมณ์ของฉันมันก็ยิ่งพุ่งปรี๊ด “รู้ห‍ร‍อ‍กว่านายมันเลียเจ้านายเก่ง แต่บางเรื่องมีศีลธรรมบ้างก็ได้ปะ”

“ผมรู้คุณจะพูดอะไร”

“ตาฉันก็เลี้ยงนายมาอย่างดี ดูแลเหมือนกับหลานแท้ๆ ของท่าน ฉันได้อะไรนายก็ได้ด้วย แล้วดูที่นายทำสิ ทรยศคนในครอบครัวฉันแล้วไปเข้าพวกกับ...”

พวกสารเลวนั่น...ฉันอยากจะพูดอย่างนี้ออกไปเหลือเกิน แต่คำว่าพ่อมันก็ยังค้ำคอทำให้ฉันยั้งใจได้อยู่บ้าง

ฉันไม่เหมือนพวกนั้น...แม้จะแค้นจนอยากฆ่าให้ตาย แต่ฉันเป็นคนดีเกินกว่าจะลดตัวลงไปทำเรื่องต่ำช้าเหมือนพวกเขา

"ฉันจะไม่พูดอะไรที่มันซ้ำซาก ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ไปส่งฉันที่บ้านเดี๋ยวนี้!"