9~ NC**เซียวลู่หลาน 1

9~ NC**เซียวลู่หล่น 1

ภายในห้องสีแดงอีกห้อง เซียวลู่หลานกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ ขยับซ้ายขวา บ้างลุกเดินกลับไปกลับมาจนชินอ๋องมองตามเคลือบสงสัย มือแกร่งถือจอกสุรายกดื่ม

โคมแดงเจิดจ้าส่องประกายสีฉานสาดกระทบใบหน้างดงามเจ้าของหอคณิกาชื่อดัง รูปร่างอรชรสวมใส่ชุดบางเบาโปร่งใสมองเห็นผิวเนื้อนุ่มหัวไหล่และเนินนมพ้นป้านปี้เสื้อตัวใน

“เจ้าเป็นกระไรหลานเอ๋อร์”

“ข้า ข้าเพียงร้อนใจ นางเข้าไปนานแล้ว”

“เจ้าอาจไม่ทราบว่ากว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกระทำการปลดเปลื้องอารมณ์จนสำเร็จเสร็จหนึ่งคราว อาจใช้เวลาชั่วครู่”

“แต่ว่า ..”

“เจ้านั่งลงแล้วดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าดีกว่าหลานเอ๋อร์”

เซียวลู่หลานผินหน้ากลับไปมองชินอ๋อง นั่งสง่าผ่อนอารมณ์โต๊ะกลมกลางห้อง ด้านหน้าคือสุราชั้นเลิศและกับแกล้มชาววัง

“เหตุใดชินอ๋องถึงยังทำใจร่มสงบนิ่งเช่นนี้ได้ ซูหนี่เข้าไปนานแล้วจนข้ากระวนกระวาย เป็นห่วงนาง”

ร่างระหงหย่อนกายลงเก้าอี้ถัดไปรับจอกสุราจากมือสีเข้มชินอ๋องขึ้นยกดื่ม

“เจ้าเป็นห่วงกระไร หากมีสิ่งผิดปกติ เสียงหวีดร้อง คนของข้าต้องเข้าไปช่วยฉับพลัน แต่นี่ ข่าวจากคนสนิทว่ามีเพียงเสียงคราง”

“คราง!”

“ถูกต้องแล้วหลานเอ๋อร์ ครวญครางทั้งหญิงชาย”

แม้ว่านางร่วมพูดคุยลักษณะนี้กับชินอ๋องมาหลายครา หากแต่มิใช่ที่รโหฐาน[1]เช่นนี้ ทั้งภายในห้องมืดทึมมีเพียงแสงสีแดงจากโคมไฟราวห้องหอแต่งงาน

“กระไรกันหลานเอ๋อร์ เจ้าอายหรือ”

“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเพียงร้อน”

ชินอ๋องจ้องพินิจใบหน้าเหงื่อผลุดซึมจมูกเม็ดอ่อนทั้งไรผม จึงเอื้อมมือออกไปลูบเช็ดพลันร่างเล็กสะดุ้งเฮือกตัวสั่นรีบเบี่ยงกายหลบ

“เจ้าตัวร้อน ไม่สบายหรือ”

“ปะ เปล่า อย่าแตะตัวข้า ข้าไม่เป็นอะไร”

เสียงเล็กสั่นผิดปกติจากทุกครั้ง มือเรียวสะท้านขณะยกสุราจิบก่อนกระดกคราวเดียวจนหมด

“แค่ก ๆ”

ไอร้อนสุราทำเอาเซียวลู่หลานสำลัก ชินอ๋องขยับไปใกล้ลูบหลังให้เพ่งมองดวงหน้าแดงเรื่อขึ้น

“เจ้าหน้าแดงหลานเอ๋อร์ ภายในห้องไม่ได้ร้อนกระไร ไยเจ้าถึงมีท่าทางเช่นนี้”

เซียวลู่หลานไอโขลกกระทั่งสังเกตว่าชินอ๋องเงียบเสียงลงจึงเอี้ยวหน้างามไปมอง สบสายตาจ้องจับผิดที่ยังกวาดมองทั่วใบหน้าและร่างกายของนาง จึงรีบแสร้งขยับตัวออกห่างอีกคืบ

“เจ้าโดนยากำหนัด หลานเอ๋อร์! เจ้าดื่มสุราจอกนั้น!”

“ไม่ ไม่ใช่ ชินอ๋องเข้าใจผิดไป ข้ามิได้เป็นกระไร ปล่อยข้า ปล่อย อย่าถูกตัวข้า อื้อ อย่า”

กายสาวร้อนผ่าวเพียงต้องมือชายอุ่นพลันวาบวูบไหลรวมลงท้องน้อยให้หน่วงหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใจต้องการเอนกายงดงามนี้ซบลงอกแกร่งถูไถราวแมวน้อย หากแต่ยับยั้งใจไว้

ชินอ๋องวางมือบนหน้าผากสัมผัสไล่ลงข้างแก้มร้อนผ่าว พลันผุดลุกจากเก้าอี้

“ลู่จิ่น!”

“ขอรับ”

องครักษ์คนสนิทขานรับนอกประตู

“ให้คนนำน้ำเย็นแช่น้ำแข็งเข้ามา”

“ขอรับ”

“ปล่อยข้าท่านอ๋อง”

“อย่าดื้อนักเลย เจ้าโดนยาแต่คงไม่มากเท่าไร ดูจากภายนอกแล้วเจ้ายังพอต้านยาได้ เช็ดตัวด้วยผ้าเย็นสักหน่อยจะช่วยคลายอาการร้อนรุ่ม”

“ดูท่านอ๋องเชี่ยวชาญยิ่งนักในเรื่องนี้”

“แน่นอน ในเมื่อข้าต้องใช้มันบ่อย โดยเฉพาะช่วงสองสามปีที่ผ่านมา”

ร่างอรชรถูกดึงลากขึ้นจากเก้าอี้ดันจนกระทั่งเข้าไปในฉากกั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงมือถอดเสื้อตัวยาวออก มือเล็กเรียวพยายามรั้งเสื้อไว้แต่ยังสู้แรงไม่ได้ ชินอ๋องพาดตัวเสื้อกับฉากกั้น

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา เอามาวางไว้ตรงนี้”

สาวรับใช้หน้าตาหมดจดนางหนึ่งอุ้มถังไม้ขนาดย่อมบรรจุน้ำและน้ำแข็ง เข้ามาในห้องวางลงบนโต๊ะด้านหลังฉากกั้น

“ออกไปได้”

“เจ้าค่ะ”

ชินอ๋องรอกระทั่งสาวรับใช้ออกจากห้องไปจึงลงมือเปลื้องผ้าของนางต่อ

“ข้าทำเอง!”

“เจ้าจะอายกระไร เมื่อวันก่อนข้าเห็นเจ้าจนหมดไม่เหลือแม้สักที่”

“มันไม่เหมือนกัน ปล่อยข้านะ นอกเสียจากใจท่านคิดไม่ซื่อ คิดจะหลอกกินเต้าหู้ข้าเสียมากกว่า”

“เจ้ารู้ทันข้าขนาดนี้ ข้าชื่นชมเจ้ายิ่งนักหลานเอ๋อร์ ถอดออก!”

น้ำเสียงรู้ทันเปลี่ยนเป็นเสียงคำสั่งดังจนร่างงามไม่อาจต้านได้ จำใจปลดเสื้อตัวในแขนสั้นสีแดงออก หันหลังให้ชินอ๋องแล้วยื่นส่งให้

มือเลื่อนลงยังกระโปรงจีบรอบปลดเชือกรัดแล้วคลายออกถอดส่งให้คนด้านหลังเช่นเดิม ทั้งร่างจึงเหลือเพียงตู้โตวชิ้นเล็กสองชิ้นแทบปกปิดสิ่งใดไม่ได้

สะโพกงามงอนเด้ง เรียวขายาวเพรียวขาวผ่อง เอวเล็กนวลคอดกิ่ว แผ่นหลังเนียนนวลมีเพียงเชือกตู้โตวที่ยังรัดระเกะระกะ

“อื้อ เย็น”

เซียวลู่หลานสะท้านขึ้นเมื่อผ้าเย็นลูบผ่านไหล่บางเลื่อนลงลำแขนเชื่องช้า ชินอ๋องเช็ดเนื้อนวลอ่อนนุ่มเบามือยิ่ง เคลื่อนไหวลูบผ่านเอวเล็กสู่แผ่นหลังแล้วเลื่อนขึ้นลำคอ

เซียวลู่หลานแอ่นร่างโค้งสะดุ้งทุกครายามผ้าเย็นเลื่อนผ่าน ชินอ๋องลูบเช็ดลงสะโพกงามขยับจนผ้าเย็นหลุบเข้าแก้มก้นผ่านต้นขาด้านใน

“อ่า ท่านอ๋อง”

กายสาวอ่อนไหวทุกสัมผัส แว่วเสียงชินอ๋องคุกเข่าด้านหลังพร้อมผ้าเย็นชุบน้ำใหม่พรมลงตามท่อนขาสู่ข้อเท้าแล้วเลื่อนขึ้นอีกข้างกระทั่งหยุดลงก่อนถึงเนินสาวเพียงนิด

“เจ้ายกขาขึ้นหลานเอ๋อร์ วางไว้บนเก้าอี้”

หญิงคณิกาทำตามสั่งอย่างว่าง่ายราวต้องมนต์ ขยับเท้าขึ้นวางเก้าอี้ตรงหน้า มือแกร่งร้อนผ่าวทาบผ้าเย็นลงต้นขาด้านในยกสะบัดตู้โตวชิ้นล่างเหน็บเชือกผูกเอว

“ดีขึ้นหรือไม่หลานเอ๋อร์”

“จะ เจ้าค่ะชินอ๋อง เพียงแต่”

“แต่อะไร”

ชินอ๋องตวัดผ้าเย็นลงกลางร่องเนินสาว เพียงเท่านั้นกายสาวสะดุ้งเฮือกส่งเสียงหวานใส

“อ่า อ๊า ชินอ๋อง”

มือชั่วร้ายหุ้มด้วยผ้าเย็นลูบเนินสวาทคลึงเคล้นลงแรงโน้มลงกลางร่องก้นสะโพกมนผาย ลากลิ้นลงส่วนโค้งตวัดขึ้นแล้วลากลง

“นั่น นั่น ชินอ๋อง”

“เจ้าจะรู้สึกดียิ่ง เจ้าจะไม่เสียพรหมจรรย์ เชื่อข้า โน้มไปด้านหน้าหลานเอ๋อร์ จับเก้าอี้ไว้”

เซียวลู่หลานโน้มด้านหน้าลงเอื้อมมือจับเก้าอี้ตัวเล็กจนแผ่นหลังแอ่นโค้ง สะโพกผายกระดกขึ้นจนคนด้านล่างมองเห็นกลีบสวาทชัดเจน

“ไม่รู้ว่าข้าจะอดใจไหวหรือไม่ เจ้าสวยงามขนาดนี้หลานเอ๋อร์”

ชินอ๋องวางผ้าในอ่างน้ำเย็น ชุบมือลงอ่างจนฝ่ามือเย็นเยียบนำไปคลึงเนื้ออูมเลื่อนนิ้วแหวกออกกดปลายนิ้วลงติ่งเล็ก ความเย็นฝ่ามือส่งให้หญิงคณิกาคลายความร้อนรุ่มลงได้บ้าง นิ้วขยับเคลื่อนคลึงจนน้ำหวานไหลอาบเอ่อล้น

[1] เฉพาะส่วนตัว มิดชิด