บทที่ 15

            ในช่วงจังหวะนั้นเองแทนไทและสามองครักษ์คนสนิทก็เดินเข้ามาในห้อง พวกเขาเห็นสองหนุ่มสาวกำลังยืนเผชิญหน้ากัน และดูเหมือนว่าทั้งคู่กำลังจะเปิดศึกกันอีกรอบ

            “วาคิมนายรีบมาจัดการดูแลข้อเท้าที่บาดเจ็บของพันไมล์เดี๋ยวนี้”

            ชีคอัมรานออกคำสั่งเมื่อเห็นเพื่อนและลูกน้องทั้งสามคนของตนเดินเข้ามาในห้อง

            “ฉันบอกแล้วว่า...” พันไมล์ยังพูดไม่ทันจบประโยค

            “หุบปาก!” อัมรานตวาดเสียงดังใส่หน้าเธอ

            “ผมไม่ได้บอกให้คุณออกความเห็น เพราะฉะนั้นปิดปากของคุณให้สนิท แล้วก็ทำตามที่ผมสั่ง”

            พันไมล์เม้มปาก และจ้องมองคนบ้าอำนาจด้วยดวงตาวาวโรจน์

            วาคิมรีบไปจัดเตรียมอุปกรณ์และยาที่จำเป็นต้องใช้ เพื่อนำมาประคบข้อเท้าข้างที่ได้รับบาดเจ็บของพันไมล์ ตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม เขาดูแลและทำแผลให้หญิงสาวด้วยความชำนาญ ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อย

            “ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ”

            “ไม่ต้องเกรงใจครับ...เพราะมันเป็นหน้าที่ของผม”

            “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วพวกผมขอตัวก่อนนะครับท่านชีค คุณพายจะได้พักผ่อน” วาคิมเอ่ย

            “จะรีบร้อนไปไหน เรายังพูดไม่จบ”

            ทุกคนจำต้องหยุดแล้วหันไปมองชีคหนุ่ม

            “ผมขอสั่งให้คุณไปฝึกร้อยดอกไม้เป็นเวลาสามวัน เดี๋ยวผมจะสั่งให้คนของผมนำทางคุณไป แทนนายฝืนกฎนายก็ต้องถูกลงโทษด้วยเหมือนกัน และพวกนายสามคนก็อย่าคิดนะว่าจะรอดตัว พวกนายหย่อนยานในการใช้กฎข้อบังคับ เพราะฉะนั้นก็ให้ไปขัดอาวุธที่ห้องเก็บสรรพาวุธพร้อมกับแทน”

            เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งที่ท่านชีคพูด ต่างคนก็ต่างมองหน้ากันไปมองหน้ากันไปมา

            “กฎไม่ได้มีไว้ให้ละเมิด ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลของการกระทำนั้น"

            อัมรานพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักของตนเอง

             “คนบ้าอำนาจ! ดีแต่สั่ง สั่ง สั่ง” พันไมล์โวยวายขึ้นอย่างเหลืออด

            “"หยุดเลยแม่ตัวยุ่ง ยังจะปากดีอีก ที่พวกพี่ต้องถูกทำโทษไปด้วยก็เป็นเพราะเรา"

            "แล้วใครใช้ให้พี่แทนเดินเข้ามาในสนามฝึก"

            "ยังจะมาเถียงอีก ไปฝึกร้อยดอกไม้ให้สนุกเถอะ" แทนไทบอกน้ำเสียงสะใจปนสงสาร

            จากนั้นทั้งหมดต่างก็แยกย้ายกันไปรับชะตากรรม ตามคำสั่งของท่านชีคโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

            เช้าวันต่อมา...หลังจากตื่นมาตอนเช้าแต่งตัวไปประชุมกลับมา อัมรานก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาพันไมล์ เขาเดินไปเปิดประตูห้องที่เชื่อมติดกัน พร้อมกับยืนพิงประตูมองหญิงสาวอยู่ครู่ใหญ่ แต่พันไมล์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว เธอยังคงนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่ภายในห้องนั้น

            ชีคหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปยืนและมองใบหน้าเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น

            เมื่อเห็นว่าหญิงสาวบนเตียงไม่มีทีท่าว่าจะตื่น อัมรานจึงเดินไปคว้าแจกันใส่ดอกไม้ที่ตั้งอยู่ใกล้หัวเตียงขึ้นมา ก่อนจะดึงดอกไม้ช่อใหญ่ออกมาจากเหยือกแล้วพรมลงไปที่หน้าของพันไมล์ หญิงสาวสะดุ้งตกใจตื่น

            "เฮ้ย...อะไรนี่" พันไมล์โวยวาย แต่พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็เบ้ปากพึมพำว่า “ชีสเน่า...นี่เอง”

            “มันจะมากเกินไปแล้วนะ...แล้วเข้ามาทำไมในห้องนี้ ไม่มีมารยาท" พันไมล์โจมตีไม่ไว้หน้า

            อัมรานไม่สนใจคำต่อว่านั้น “คุณผิดสัญญา...”

            พันไมล์เม้มปาก "ตื่นสาย...ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ทำตามที่พูด"

            "ถ้าอย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นมาปฏิบัติหน้าที่ได้แล้ว..."

            พันไมล์กวาดสายตามองชีคหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า เช้านี้เขาใส่ชุดคลุมสีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กตัวยาวขลิบทองที่ชาวอาหรับนิยมใส่กัน ซึ่งก็ดูภูมิฐานไม่มีจุดบกพร่องอะไร

            "คุณก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วนี่...จะให้ฉันทำอะไรอีก" เธอบอกพร้อมกับลุกขึ้นมาพับผ้าห่มและเก็บเตียงนอน อันเป็นกิจวัตรที่เคยทำอยู่เป็นประจำ

            "ฉันขอบอกก่อนนะว่าไม่ใช่คนใช้มืออาชีพ...อาจจะปฏิบัติหน้าที่ขาดๆ เกินๆ ไปบ้าง คุณจะเอามาเป็นข้ออ้างทำโทษฉันไมได้นะ"

            อัมรานยืนมองหญิงสาว พลันสายตาก็ไปสะดุดกับปลายนิ้วเรียว ที่มีพลาสเตอร์ปิดแผลพันไว้แทบจะครบทุกนิ้ว เท้าไว้กว่าความคิด ชายหนุ่มเดินไปคว้ามือเรียวบางขึ้นมาดูพร้อมกับถาม

            "ไปโดนอะไรมา..."

            พันไมล์ชะงัก กระชากมือกลับ แต่ยิ่งดึงอัมรานกลับยิ่งยึดไว้แน่น

            "ยังจะมาถาม...คุณเจตนาแกล้งฉัน ส่งฉันไปทำงานที่คุณย่อมรู้ว่าไม่ถนัด"

            "ให้ไปฝึกร้อยดอกไม้ ไม่ได้ให้เอานิ้วไปให้เข็มทิ่มเล่น...ซุ่มซ่ามจริง" อัมรานดุน้ำเสียงหงุดหงิด

            คราวนี้พันไมล์กระชากจนหลุด "ใครซุ่มซ่าม...เก่งนักก็ลองไปนั่งร้อยดอกไม้ดูบ้างสิ แล้วจะรู้"

            พันไมล์ว่าอย่างเจ็บใจ ยิ่งนึกก็ยิ่งแค้น ที่เขาทำโทษให้เธอไปฝึกร้อยดอกไม้ทั้งวัน ปวดขาก็ปวด ตะคริวก็เล่นงาน เข็มบ้าๆ พวกนั้นก็ไม่ได้ดั่งใจ แทนที่จะทิ่มไปบนดอกไม้กลับมาทิ่มนิ้วเธอซะนี่

            "ใส่ยาหรือยัง..." กังวานเสียงดุดันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

            "เรียบร้อย...คุณไม่ต้องห่วง"

            "ใครเป็นห่วงคุณ...ผมแค่กลัว..."

            "ว่าจะไม่มีคนคอยปรนนิบัติรับใช้" พันไมล์พูดแทรกขึ้นอย่างคนใจร้อน

            เมื่อเห็นชีคหนุ่มไม่ปฏิเสธ จึงพูดต่อว่า "นี่...ท่านชีคผู้ยิ่งใหญ่ ฉันต้องรับหน้าที่นี้ไปถึงเมื่อไร น่าจะมีกำหนดเวลานะ เพราะฉันไม่อยากติดแหงกอยู่กับคุณแบบนี้ไปตลอดชีวิต"

            เมื่อวานเธอตกหลุมพรางเขา จนต้องตกเป็นเบี้ยล่างคอยฟังคำสั่งเขาแบบนี้ หลังจากมาคิดทบทวนดูแล้ว สัญญาอะไรก็ตามก็ควรจะต้องมีกำหนดเวลาที่แน่ชัด

            "จนกว่าผมจะพอใจ"

            “แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อไรคุณถึงจะพอใจ”

            "เมื่อถึงเวลานั้น คุณก็จะรู้เอง"

            "ฉันติดตามพี่แทนมาเที่ยวที่นี่ ไม่ได้มาเป็นนางทาส อย่างนี้ฉันไม่ต้องตัวติดอยู่กับคุณตลอดเวลาหรือ"

            "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง...ว่างเมื่อไรผมจะพาคุณไปเอง รับรองว่าคุณจะได้สัมผัสการใช้ชีวิต ในดินแดนทะเลทรายอันมีมนตร์ขลังของบารัซอย่างที่เคยตั้งใจไว้แน่"

            "ขอบคุณมากค่ะ แต่ไม่รบกวนดีกว่า...ถ้าจะกรุณาแค่คุณจาบรินก็พอค่ะ"

            อัมรานหน้าตึง ดวงตาคมหรี่เล็กเป็นประกายวาบ

            "จาบรินอย่างนั้นหรือ"

            “ค่ะ...คุณจาบรินทั้งเก่งทั้งใจดี แถมยังคุยสนุก เมื่อคืนก็แวะนำยาประจำตระกูลมาให้ แล้วยังช่วยประคบให้ด้วย ดูสิคะ...ได้ผลชะงัดนัก เช้านี้ตื่นมาไม่ปวดเลย"

            ว่าแล้วก็สาธิตให้เขาดู แต่ด้วยความรีบร้อน พันไมล์จึงสะดุดเท้าตัวเอง และเผลอทิ้งน้ำหนักไปยังข้อเท้าเจ้าปัญหาก็เลยเจ็บแปลบ ทำให้เซเสียการทรงตัวจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น ดีแต่ว่าชายหนุ่มอาศัยความไวคว้าร่างเล็กบางของพันไมล์ช่วยไม่ให้เธอล้มได้ทันเวลา

            พันไมล์ยืนตะลึง แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มจำต้องเกาะเกี่ยวร่างสูงของเขาไว้เป็นหลัก ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทำให้เธอสามารถสัมผัสได้ถึงเรือนร่างแข็งแกร่งของชายหนุ่ม

            ไอร้อนพวยพุ่งสู่แก้มนวล

            "คุณ...ฉันไม่เป็นไรแล้ว...ปล่อยตัวฉันได้ละ" เธอบอกพร้อมกับหลบสายตา

            แต่พอเงยหน้าขึ้นประสานเข้ากับสายตาคมกล้าคู่นั้นของเขาอีกครั้ง หัวใจที่เคยสงบนิ่งก็เริ่มเต้นแรง อย่างไม่อาจจะควบคุมได้

            "แน่ใจนะ..." เขาถามย้ำ

            พันไมล์ได้แต่พยักหน้า ไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ

            เมื่ออัมรานเห็นว่าหญิงสาวทรงตัวยืนได้แล้ว เขาจึงปล่อยมือจากร่างบางของเธอ

            "ถ้าอย่างนั้นก็ไปเตรียมตัว และไปเจอกันที่ห้องอาหาร"

            อัมรานยกมือขึ้นดูเวลา "คุณมีเวลายี่สิบนาที สำหรับการทำธุระส่วนตัว"

            พันไมล์ฉุน "นี่คุณฉันมีสิทธิ์จะรู้นะว่าฉันจะต้องไปทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร"

            "สิบเก้า..." เขาบอกโดยไม่สนใจข้อโต้แย้งของหญิงสาว และยังคงนับไปเรื่อยๆ

            พันไมล์เห็นชายหนุ่มเริ่มจับเวลา แม้ใจอยากจะต่อต้านตามวิสัยไม่ยอมคน แต่มาคิดๆ ดูดื้อไปก็มีแต่เจ็บตัว ยกนี้ยอมให้เขาไปก่อน จะได้ไม่มากล่าวหาว่าเธอเบี้ยวสัญญาอีก

            "หยุดนับได้แล้ว” พันไมล์ยกมือยอมแพ้ “ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จเมื่อไรจะรีบตามไป"

            "อย่าช้านักล่ะ ผมไม่ชอบพวกไม่รักษาเวลา"

            "เจ้าค่ะ...ท่านชีค" พันไมล์ย่อตัวทำความเคารพชีคอัมรานผู้ยิ่งใหญ่ และมองตามจนเขาลับประตูไป