บทที่ 4 แฟนคนแรก

            หลักจากเบสโพล่งประโยคขอคบหากับเรรันต์ออกมา แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว  นอกจากมีปากกาที่หลุดจากง่ามนิ้วทั้งห้าแล้ว ยังมีปากที่อ้ากว้างค้างของเธอด้วยเธอถึงกับไปต่อไม่ถูกได้แต่นั่งอ้ำอึ้งอยู่อีกฝั่งของคนพูด เบสปั้นหน้าขอความเห็นใจสุดๆ เรียกคะแนนน่าสงสาร จากสายตาละห้อยนั้นของเขา

            เพราะไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธจากเธอเลย ในขณะหญิงสาวเหมือนจะใบ้กินไปแล้ว เธอเอาแต่หลบตา จนกระทั่งนานเกินไป ทำให้คนใจร้อนอย่างเบสทนรอไม่ไหว ต้องยื่นนิ้วชี้ตัวเองเข้าไปเกี่ยวนิ้วก้อยของเธอขึ้นมาเขย่า

            " นะ รันต์นะ เบสชอบรันต์จริงๆ อย่าใจร้ายกับเบสเลย  "

            " แต่ว่า .."

            " นะ ให้โอกาสเบสเถอะนะ "

            " คือ.."

            " นะ... "

            เบสขัดคอเธอทุกทาง ดักทางเธอซะตันแบบนี้ ทำเอาสาวน้อยตาหวานถึงกับช่างใจ ตอนนี้เบสไม่ต่างกับเด็กน้อยขี้อ้อนร้องขอขนมเลย  เธอมองหน้าเขาพร้อมครุ่นคิด สักพักนัยย์ต่ก็เกิดประกายขึ้นมา เสมือนนึกอะไรบางอย่างออก

          ...บางทีเบสอาจจะช่วยให้เธอลืมความรู้สึกดีๆที่มีต่อคิมหันต์ก็ได้ ...

          ก่อนเม้มปากแน่นตัดสินใจพยักหน้า

        " ก็ได้ "

        เบสถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ  ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้

          "จริงเหรอ จริงๆนะรันต์" เขย่ามือเธอรัวๆ  " ฮ่ะๆๆ ขอบคุณนะ ขอบคุณ  "

            เขาดีใจจนออกนอกหน้า เผลอดึงมือเธอขึ้นมาจูบ

          " เบส.. -///-"

           ก่อนคนตาหวานจะชักมือกลับด้วยความเคอะเขิน เบิกตาโตใส่แกมตำหนิทันที

          " เห้ย โทษที เบสดีใจมากไปหน่อย งั้นตอนกลับบ้านให้เบสไปส่งรันต์นะ "

         " เราเอารถมา ตะกี้บอกไปแล้วนี่  "

         " ทราบครับ เบสหมายถึงขับตามหลังรันต์ไปไง "

          จบประโยคนี้ เรรันต์ถึงกับขมวดคิ้วอีกระลอก

        "ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวนายแม่เห็นเราจะโดนเอ็ด "

        " เบสอยู่ในรถ นายแม่รันต์จะเห็นด้วยเหรอ เบสขับผ่านไปก็ได้นี่ ไม่จอดหรอก นะ "

        " เอ่อ.."

        " นะๆ ได้มั้ย "

       " อือ ก็ได้ "

        เหมือนเคย สุดท้ายก็กลายเป็นเรรันต์ที่ต้องเป็นฝ่ายยอมในลูกตื้อของเขา

        " งั้นไปยืมหนังสือเถอะ ก่อนที่ห้องสมุดจะปิด"

        " อื้ม ^^"

       

          ..บ้านจรัญทิพย์...

          ระหว่างเบสขับรถตามมา เรรันต์กังวลตลอดทาง เธอกลัวคุณนายอารีย์จะรู้และเห็น เลยเอาแต่ชำเลืองมองผ่านกระจกหลัง ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนกระทั่งถึงที่หมาย เบสทำตามอย่างที่เขาว่าจริงๆ พอเธอเปิดไฟเลี้ยว เขาก็ขับเลยไปเลย

           เรรันต์มาถึงฟ้าก็มืดค่ำแล้ว กิจวัตรประจำของเธอ ปกติเดินเข้าบ้านจะต้องแวะดื่มน้ำในครัวก่อนทุกครั้ง ถึงจะขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาทานข้าว ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนเป็นอันว่าคนใช้จะต้องเห็นเธอ และได้ทักทาย

           ทว่า..วันนี้ไม่เหมือนเช่นเคย  หญิงสาวกลับเลือกที่จะเดินผ่านห้องรับแขก ซึ่งในระหว่างเดินนั้น เธอไม่ทันสังเกต ว่าใครบางคนซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว กำลังมองเธอ

          และเหมือนจะเห็นตั้งแต่เธอเลี้ยวรถเข้ามาแล้ว แถมยังเห็นไปถึงรถที่ตามหลังเธอมาอีกด้วย! 

          รถคันทั่วไปหากผ่านหน้าบ้านจะไม่ชะลอ ไม่วกกลับมาเป็นรอบที่สอง ในระยะเวลาไล่เลี่ยกันเช่นนั้น

         หญิงสาวเดินอาดๆเข้ามา ตั้งใจจะขึ้นห้องไปเคลียร์รายงาน แต่แล้วจังหวะที่เธอกำลังจะเดินขึ้นบันได กลับต้องชะงัก เพราะประโยคเรียบทุ้มนี้

       " เรรันต์ "  ที่เรียกเธออยู่ข้างหลัง​

        มันคือเสียงของใครสักคน ที่สัญชาตญาณเธอคุ้นเคย แต่ไม่เหมือนเก่า เรรันต์ยืนชะงักค้างเพียงอึดใจเดียว ก่อนจะหมุนตัวกลับไปอย่างไว

        ไปเห็นร่างสูงเผยรอยยิ้มในวินาทีแรกให้เห็น แค่มุมปากเท่านั้น ด้วยท่วงท่านั่งชิลล์อยู่บนโซฟากับชุดดำทั้งชุด ทำเรรันต์ถึงกับอ้าปากค้าง วินิจฉัยหน้าของเขา กวาดมองไปทั่วทุกตารางนิ้ว เพื่อความมั่นใจ  ก่อนจะเบิกตาโตโพลง

      " สบายดีไหมคะ.."

        เขาเลิกคิ้วถาม ไม่ทันจะจบคำด้วยซ้ำ เรรันต์ลืมตัว ทิ้งสัมภาระที่กอดอยู่ทุกชิ้น เพื่อถลาเข้าไปหา ก่อนจะทุ่มน้ำหนักตัวใส่เขาเต็มๆ

      "พี่คิม!"

.