Masuk“อุ้มยังติดต่อมันอยู่อีกเหรอ” เปิดเปลือกตากว้างขึ้นแล้วมองโทรศัพท์ในมือคนรัก ถึงสีหราชจะรู้ว่าหัตถาไม่ใช่คนคิดแผนการทุกอย่างแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไว้ใจ ที่ปล่อยมันไปวันนั้นก็เพราะที่ผ่านมาหัตถาโดนพี่ชายเป่าหูให้เกลียดสีหราชก็แค่นั้น“ไม่ได้ติดต่อค่ะ อุ้มลองรับสายเขาก่อนนะคะ”เขาไม่พูดแต่พยักหน้าตอบแทน“ว่าไงหัต”“คิดว่าอุ้มจะไม่ยอมรับสายเราซะแล้ว”“หัตมีอะไรเหรอ”“เราโทรมาลาอุ้มน่ะ”“หัตจะไปไหน”“เราจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศถาวร ต่อไปนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีก” ฟังแล้วอชิรญาก็รู้สึกใจหาย ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนรักแต่ก็ยังเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี“แล้วกิจการ…”“เราขายให้นายหัวสิงห์ไปหมดแล้ว” ถ้าเขาฝืนบริหารเองทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า และคงมีพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตที่ต้องตกงานเพราะเขา อีกอย่างเขาอยู่ตัวคนเดียวไม่จำเป็นต้องทำงานเยอะขนาดนั้นก็ได้ ที่ผ่านมาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขากับพี่ชายจะอยากดีเด่นกว่าคนนั้นคนนี้ไปทำไม เพราะในที่สุดลมหายใจสุดท้ายของคนจนกับคนรวยมันก็มีค่าเท่ากัน ต่างคนต่างนำสิ่งใดติดตัวไปไม่ได้ ดูจากพี่ชายของเขาและยงยุทธเป็นตัวอย่างสุดท้ายก็นอนตายจมกองเลือดเหมือนกัน“อ้าวเหรอ ไม่เห็
เกือบชั่วโมงรถยนต์วิ่งมาตามทางเดินที่กว้างพอที่รถจะขับเข้ามาได้ ทั้งสองฝั่งมีแต่ต้นยางพารา แล้วหยุดที่หน้าบ้านปูนชั้นเดียวที่ถูกทำความสะอาดไว้เป็นอย่างดี คนตัวเล็กก้าวขาลงจากรถแล้วกวาดสายตาไปทั่ว สองตายายได้ยินเสียงรถจึงเดินออกมาจากบ้าน “คุณปู่คุณย่าสวัสดีค่ะ” ร้องเรียกปู่กับย่าเสียงใสและยิ้มให้จนแก้มปริ “อุ้มใช่ไหมลูก” สีหราชบอกท่านทั้งสองแล้วว่าจะพาหลานสาวมาหา ทั้งสองจึงอาบน้ำแต่งตัวตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความตื่นเต้น “ค่ะคุณปู่” อชิรญามองดูหน้าปู่ที่ทำท่าหรี่ตาเพราะมองเห็นไม่ค่อยชัดแล้วเดินเข้าไปใกล้ สวมกอดปู่ไว้หลวม ๆ คลายอ้อมกอดจากปู่แล้วก็ย้ายไปกอดย่าต่อ “หลานย่าสวยจริง ๆ” มือเหี่ยวย่นลูบคลำตามแขนและใบหน้าของหลานสาว ย่าของเธอดีใจที่หลานสาวได้เป็นถึงนายหญิง ถึงอชิรญาไม่ได้มาอยู่ด้วย แต่สีหราชก็จะไม่ยอมให้ท่านทั้งสองลำบากอย่างแน่นอน “คุณย่าก็ยังดูสวยอยู่เลยค่ะ” “ฮ่า ฮ่า ฮ่า รู้จักพูดเอาใจคนแก่เสียด้วย” ย่าของเธอพูดขึ้นพร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี จนมองเห็นฟันในปากที่ยังเหลือเพียงไม่กี่ซี่ อชิรญาก็พลอยมีค
“ฉันไม่กล้าไปสู้หน้าอุ้มมันหรอกพี่” ที่อรวีทำไว้กับอชิรญาเธอก็ละอายใจมากพอแล้ว จะให้เธอบากหน้าไปขอให้อชิรญาช่วยเหลือคนที่หลอกให้ตัวเองไปตาย เป็นใครเขาก็คงไม่ช่วยหรอก “งั้นเอ็งก็ต้องยอมเห็นยายอรตาย” อธิปกล่าว “ฉันไม่อยากให้ลูกตาย ฮือ ๆ” “ทางเลือกสุดท้ายแล้วนะผกา” ดรุณีเสียงอ่อนลงเห็นด้วยกับลูกชาย ดรุณีคิดว่าอย่างไรหลานสาวคนโตก็ไม่ใช่คนอาฆาตแค้นอะไร ผกาทำได้เพียงร้องไห้อย่างคนสิ้นหวัง เช้าวันหยุดสีหราชและอชิรญาเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน เมื่อบุญหลายขึ้นไปตามแล้วบอกว่ามีแขกมาขอพบ พอลงมาก็เห็นว่าเป็นพ่อกับแม่เธอที่มาหา อชิรญายิ้มให้ด้วยความดีใจแล้วพนมมือไหว้สีหราชยังคงวางหน้านิ่ง “สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่” ทั้งสองรับไหว้แล้วยิ้มแห้ง ๆ “ฮือ ๆ” อยู่ดี ๆ ผกาก็ร้องไห้ออกมาเป็นการใหญ่ เธอร้องไห้เพราะรู้สึกละอายใจที่อชิรญายังคงเรียกเธอว่าแม่ ทั้งที่เธอและลูกสาวทำอะไรไม่ดีกับอชิรญาตั้งมากมาย และเธอก็รู้สึกผิดจริง ๆ เพราะเธอสอนอรวีไม่ดีลูกสาวเธอถึงได้กลายเป็นคนขี้อิจฉาแบบนั้น “คุณแม่ร้องไห้ทำ
อชิรญานั่งยอง ๆ แล้วแยกขาเขาออก ใช้ลิ้นโลมเลียขาด้านในของเขา เรื่อยมายังส่วนที่ใกล้กับกึ่งกลางกาย ปลายลิ้นปัดผ่านความเป็นชายของเขาที่กำลังแข็งขึงขึ้นมาแล้วย้ายไปเลียขาอ่อนอีกข้าง สองมือขยำกล้ามก้นแน่นเครียดของเขาหนัก ๆ “อา” ความอ่อนนุ่มของลิ้นมันทำให้กายใหญ่สยิวไปทุกรูขุมขนวกกลับมาที่ท้องน้อยและสะดือของเขาใช้ลิ้นเดาะมันแผ่วเบา ๆ โดยไม่แยแสส่วนที่มันกำลังผงกหัวให้เธอเลยสักนิด ปล่อยให้มันทำหน้าเว้าวอน และร้องขอเธออยู่อย่างนั้น ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น ลิ้นอุ่น ๆ ลากไล้ขึ้นมาตามแผ่นท้องร่องอกและแผงอกทั้งสอง ดูดยอดอกและขบเม้มมันเบา ๆ เรื่อยมายังลำคอของเขา มือทั้งสองกอดร่างเขาไว้แล้วบดเบียดอกนุ่มหยุ่นเข้ากับกายแกร่ง ส่ายสะโพกบดวนเข้ากับกึ่งกลางกายของเขาอย่างยั่วเย้า “อืม อุ้ม” จับคางเธอเชยขึ้นแล้วใช้ลิ้นค่อย ๆ เลียไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา กายเขาร้อนจนไม่อาจรอให้เธอชิมเขาได้ทั้งตัว ดูดริมฝีปากเธอแรง ๆ มองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย จับร่างเล็กหันหน้าเข้าผนัง จับขาเธอแยกออกห่าง “อ๊ะ นายหัว” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนลิ้นเขาสอดเข้าในช่อง
“บ๊ะ!” พินิจเอาฝ่ามือตบต้นขาตัวเองแรงแล้วพูดขึ้นหน้าเครียด “มีเมียก็ไม่ยอมบอกพ่อกับแม่ เป็นลูกภาษาอะไร คุณอาชว์ก็เหมือนกันปิดบังช่วยกันดีจริง ๆ” อชิรญาหน้าถอดสี “อ้าว ซวยเลย” อาชว์ทำหน้างง ๆ “โอ๊ย! คุณพ่อจะเอายังไงกันแน่เนี่ย พี่สิงห์ไม่มีเมียก็บ่น พอพี่เขามีก็บ่น” พยัคฆ์ว่า “ก็พ่ออยากได้หลานเร็ว ๆ ถ้ามันบอกพ่อเร็วกว่านี้พ่อก็จะได้บังคับพี่แกให้ทำหลานให้พ่อสักคนไง” เสียงเขาเริ่มอ่อนลงจนเดาอารมณ์ไม่ถูก “เฮ้อ! เหนื่อยใจกับคนแก่สองคนนี้จริง ๆ ” พยัคฆ์พูดขึ้น ตามอารมณ์พ่อกับแม่ไม่ทันจริง ๆ โน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ถูกใจ “เดี๋ยวผมทำให้ครับคุณพ่อ” สีหราชพูดเสียงเนือย ๆ เขายังไม่เคยคุยเรื่องนี้กับคนข้าง ๆ เลยไม่รู้ว่าเธอจะพร้อมหรือเปล่า “ต้องอย่างนี้สิวะถึงจะเรียกว่าลูกพ่อ” คราวนี้คนเป็นพ่อก็ยิ้มหน้าบาน “แม่ขอสองเลยนะพ่อสิงห์” รพีพรรณกระซิบตามอีก “ได้คืบจะเอาศอก” พยัคฆ์ว่าแม่แล้วตะโกนหาสาวใช้ “บุญหลาย!” “มาแล้วค่า” บุญหลายกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาตามเสียงเรียก “ตั้งโต๊ะ ฉันหิวข้า
“ผมไม่อยากให้อุ้มไม่สบายใจ” “แต่อุ้ม…” “ไม่เอาเราจะไม่คุยเรื่องนี้อีก คุยเรื่องอื่นกันดีกว่า” เรื่องที่ผ่านไปแล้วสีหราชไม่อยากให้เธอเก็บมาคิดอีก ถึงอชิรญาจะทำเหมือนเข้มแข็งแต่ภายในใจเขาก็รู้ว่าเธอเสียใจและรู้สึกผิดที่ยงยุทธต้องมาตายจากไป และคงอีกนานกว่าภาพของพ่อที่ตายคาอกจะเลือนรางไปจากใจเธอ “แล้วนายหัวจะคุยเรื่องอะไรล่ะคะ” “คุยเรื่อง…นี้” เขาดึงสายตาไปที่กึ่งกลางกายของเขาที่เธอนั่งทับอยู่ “วันนี้เวรอุ้มขึ้นก่อน” เขาชอบที่สุดเวลาที่สัดส่วนสวยงามของเธอขึ้นมาโยกย้ายส่ายสะโพกบนตัวเขา ว่าแล้วเขาก็จับคนตัวเล็กให้หันก้นขาวงอนไปทางใบหน้าเขาในท่าหกเก้า ทั้งสองใช้ลิ้นปรนเปรอความสุขให้กันจนสุขสมไปหนึ่งครั้งก่อนที่เธอจะขึ้นไปขย่มกายบนตัวเขาอีก หลายวันต่อมา “นายหัวของแกไปไหน” พินิจถามสาวใช้เสียงดัง “เอ่อ…” บุญหลายไม่รู้จะบอกเรื่องไหนก่อนดี จึงได้แต่อ้ำอึ้ง “ชักช้าไม่ทันใจ อืดอาดเหมือนเจ้านายไม่มีผิด ผู้หญิงเขามาหาถึงบ้านยังมีหน้าไล่เขาออกจากบ้าน วันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่ยอมแต่งงานไม่ยอม
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของอชิรญาสั่นเตือนขณะที่เธอกำลังออกไปพบลูกค้ากับเจ้านายทั้งสอง สีหราชมองตามมือเล็กที่กำลังหยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาซื้อให้ใหม่ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ ‘ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่รัก พ่อแม่รังเกียจจนไม่กล้ารับไปเลี้ยงดู แต่กลับมาแย่งความรักจากครอบครัวคนอื่นแทน น่าสมเพชที่สุด’
“อรก็ช่วยคุณแม่ได้เหมือนกันนี่คะคุณคณย่า แล้วทำไมไม่ให้อรช่วยล่ะคะ” “ก็นายหัวเขาเลือกอุ้ม อรฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง” ดรุณีพูดออกมาด้วยความโกรธจัด “ใช่ว่าทางเราเป็นฝ่ายเสนอให้เขาเสียเมื่อไหร่” ดรุณียังพูดต่อ “พอเถอะค่ะคุณแม่ ตอนนี้ฉันอยากรู้มากกว่าว่าอีผู้หญิงคนนี้มันเป็น
คนตัวสูงยังยืนสูบบุหรี่อยู่ระเบียงห้อง เขายืนทอดน่องโน้มตัวไปข้างหน้าใช้แขนสองข้างยันราวระเบียงไว้ทอดสายตาออกไปมองบนท้องฟ้า วันนี้พระจันทร์เต็มดวง ยืนอยู่พักใหญ่เพราะไม่รู้ว่าอชิรญารออยู่ด้านในห้อง อีกอย่างเธอก็ไม่กล้าเรียกเขา เธอจึงนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนุ่มไปพลาง ๆ รอให้เขาเข้ามา
พอเดินออกมาถึงก็เห็นรถของเขาสตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่แล้วอชิรญาเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งออกแล้วก้าวขาขึ้นไปนั่งในรถแบบเก้ ๆ กัง ๆ หลายวันที่ผ่านมาเธอไม่เจอหน้าเขา และก็คิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกหลายวัน แต่เธอคิดผิดถนัดคนตัวสูงกวาดสายตามองผู้หญิงตัวเล็กที่สวมกางเกงผ้าสีดำเข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวด้วย







