บทที่ 21 : ค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศ!

"อ๊ากกกก!!! , โอ๊ยยยย!!! , ขาข้า! , ขาของข้า! , อ๊าาากกก!!!"

กุมหน้าแข้งตัวงอเป็นกุ้งสลับกับร้องทุรนทุรายเจ็บปวด หักจริงหนักจริงแม่งแตกเข้าไปยันสนับแข้งอ่ะคิดดู

.

ทุกอย่างเป็นไปตามที่จางอี้เฟิงคิดไว้มิมีผิด ทันทีที่เขาสปริงตัวลุกขึ้นยืนได้จึงมิต้องมีสปิริตในเกมกีฬาใด ๆ ไม่มีในกติกาแต่มีอยู่ในแข้งขาพวกเทียนซิ่งจงทุกคน บางทีสโลแกนบนขวดเครื่องดื่มสปอร์นเซอร์ก็ควรจะวางลงไว้ก่อน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอะไรควรมิควรก็เลยกระโดดเหยียบขาคู่แม่งอีกสักรอบ!

.

"ตายซะเถอะมึง! , ฮึบ!!!"

.

"กร๊อบบบบ!!!"

ขาหักก็เท่ากับเรียบร้อย ไม่มีขาก็เปรียบเสมือนไม่มีชีวิต วิชาใด ๆ ที่ได้รับมาก็เป็นอันยุติพลังปราณสูญสิ้นสลายไป

.

มิหนำซ้ำพอเห็นจางอี้เฟิงทำแล้วสัมฤทธิ์ผล ขวัญกำลังใจของทหารสวรรค์ (天门守卫) ทั้ง 50 คน ที่ต้วมเตี้ยมวิ่งตามมาด้านหลังก็ลุกโชติช่วงชัชวาลขึ้นมาเลย การเล็งที่ขาหรือฝ่าเท้ามิได้สูงเกินขั้นวรยุทธ ผนวกรวมกับความขุ่นแค้นที่โดนอวัยวะเบื้องต่ำนี้ศิโรราบปราชัย บ้านเมืองลุกเป็นไฟก็เพราะลูกเตะบอลไฟดั่งขีปนาวุธข้ามทวีป ICBM (Intercontinental Ballistic Missile) นี่มิใช่เหรอ

.

"ปกป้องโหย่ฮวาเซียนโจว! หักขาข้าศึกให้สิ้น! เทียนถิงปี้เซิ่ง! (天庭必胜!) สวรรค์ต้องชนะ!!!"

.

"ผลั๊วะ! , ผลั๊วะ! , เผล๊ะ! , เผล๊ะ! "

.

"กร๊อบ! , กร๊อบ! , กร๊อบ! , แกร๊บ!"

เสียงกระดูกหักโครมครามสั่นพ้องไปทั่วทั้งสมรภูมิ 

.

งานนี้ต่อให้เป็นการสู้แบบ 10 ต่อหนึ่ง เหล่าทหารองครักษ์ประตูเทวาก็รับมือได้โดยมิจำเป็นต้องสำแดงพลังทั้งหมดออกมา พวกเขาเพิ่งจะมีโอกาสได้ใช้ศาตราสวรรค์ในมือก็หนนี้ สำทับด้วยการล่วงรู้จุดตายศัตรูจากกระบวนท่าพิศดารของจางอี้เฟิงอีก ฉันใดฉันนั้นจากที่ไร้ซึ่งความหวังไป ๆ มา ๆ กองทหารเดนตายที่ถูกทิ้ง อาจจะปกปักพิทักษ์ดินแดนเซียนแสงจันทร์โหย่ฮวาเซียนโจวอันล่อแล่นี้ไว้ได้เลยทีเดียว

.

"ดีมากทุกคนล่อที่ขาแม่งเลย! อย่าให้มันยืนขึ้นได้! กระทืบมัน! บดกระดูกให้แม่งเป็นปุ๋ยบำรุงดินไปเล๊ยยย!!! , ฮึบ! , ย๊าาากกกก!!!"

เสียงจางอี้เฟิงตะโกนปลุกใจ เขาแหกปากไปก็วิ่งกระโจนหงายปุ่มอัดใส่ข้อเท้าพวกเทียนซิ่งจงไปด้วย

.

ร่วงกราวเป็นดอกท้อพ่อไม่รัก จนเกิดเป็นภาพของการทำยุทธหัตถีที่วิตถารที่สุดตั้งแต่เกิดภพภูมิสวรรค์มา เมื่อครั้งฉีเทียนต้าเซิ่งซุนหงอคง (孙悟空) ขึ้นมาป่วนนภาเหนือเมฆ คราวนั้นก็สูญเสียทหารสวรรค์กับเทพสงครามอู่เสิ่น (武神) เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งต้องอันเชิญพระยูไลลงมาปราบ และสุดท้ายพระองค์ก็จับซุนหงอคงลงไปจองจำไว้ที่ใต้ภูเขาอู่สิงซาน (五行山) เป็นเวลายาวนานถึง 500 ปี กว่าที่พระธังซัมจั๋งจะธุดงค์ผ่านมาพบเข้า

.

แต่ทว่ากับตอนนี้ที่เป็นอยู่ภาพเหตุการณ์ดันมิสง่างามเฉกเช่นนั้นเลย พระยูไลคงหันหัตถ์ห้ามญาติเข้าใส่ องค์ดาไลลามะก็คงจะส่ายหัว หลังทั้งดาบทั้งกระบี่อีกพระแสงของ้าวศาตราวุธเนื้อดีแห่งมาตุภูมิเทพ แทนที่จะเขย่งฟันในองศาที่โค้งสวย พวกเขากลับง้างลงต่ำแล้วฟันใส่ช่วงล่าง ในท่วงท่าที่มิต่างจากลูกจ้างเทศบาลถางหญ้าบนเกาะกลางถนน!

.

"ฉึบ!" หนึ่งทีขาขาดไปหนึ่งข้าง ฉึบ! สองทีข้าศึกในชุดผ้ายืดแนบเรือนร่างลงไปกลิ้งกระเสือกกระสน เตะตัดขาหงายท้องหงายไส้ กระทืบซ้ำตัดเอ็นเข่าไขว้ให้ฉีกแยกไปแปดส่วน และแม้จะมิได้ครองเกมไว้ทั้งหมด แต่ทัพสวรรค์เดนตายก็เหมือนจะพลิกความได้เปรียบกลับคืนมาได้แล้ว จวบจนกระทั่งไอ้พวกนั้นงัดเอาลูกฟุตบอลออกมา!

.

หลังกระแสสายฟ้าสีม่วงอินทนิลผ่าเปรี้ยง ลงมาใส่กลางสมรภูมิอีกหน! 

.

"เปรี๊ยงงง!!!"

.

"แฉก..ก..ก..ก..! , ซ่าาาา..า..า..า..า! , แฉก..ก..ก..ก..!"

ประกายไฟแตกเป็นเส้นสายสีม่วง แผ่กระจายเป็นรากไม้ชอนไชสยายปกคลุมทุกสรรพสิ่ง

.

"บั๊วะ! , บั๊วะ! , บั๊วะ! , บั๊วะ! "

พลันก่อต่อขึ้นเป็นรูปร่างทรงกลมขนาดเท่าลูกบอลในพรีเมียร์ลีก พวกมันนับร้อยนับพันโผล่บั๊วะออกมาบนหลังเท้าของเทียนซิ่งจงแต่ละคน พร้อมกับแฉกสายฟ้ายึกยือที่สปาร์คมิยอมหยุด

.

ซึ่งถ้าหากเหล่าองครักษ์ประตูเทวา (天门守卫) มีศาตราวุธที่ใช้ในระยะประชิดล่ะก็ บางทีพวกเทียนซิ่งจง (天行种) เองก็คงจะมีสิ่งนี้เช่นกัน

.

จางอี้เฟิงถึงกับหน้าถอดสี เขาที่เพิ่งสะบัดขาหลังเตะตัดล่างพวกมันคนหนึ่งเสร็จ จึงรีบตะโกนเตือนพี่ ๆ ทหารสวรรค์ทันทีว่าให้ระวังสิ่งนี้ให้ดี ขืนโดนลูกบอลที่ฉาบสายฟ้าระดับนี้เข้า มีหวังได้เปลี่ยนสถานะจากเทพกลายเป็นผีเฝ้าสุสานแน่ ซึ่งดูเหมือนจะช้าเกินไป

.

"เต๊าะ! , เต๊าะ! , เต๊าะ!"

เพียงครู่สั้นเทียนซิ่งจงนายหนึ่งก็ได้เดาะบอลด้วยหลังเท้าขึ้นมา

.

เขาเขี่ยบอลออกขวาหลบการฟันฉับลงมาของดาบเหล็กยักษ์ได้หวุดหวิด ต่อด้วยการก้มลงต่ำอีกขยักเพื่อหลบท่อนขาที่เตะผ่าแนวขวางเข้ามาใส่ เหมือนความเร็วของเทียนซิ่งจงจะเร็วขึ้นเมื่อได้เล่นกับลูกบอล กระบวนท่าสุดท้ายชายคนดังกล่าวก็ได้แปบอลลอดหว่างขานายทหารผู้นั้น

.

ลูกบอลกลิ้งหลุน ๆ ลากสายฟ้าสีม่วงข่วนครูดไปกับพื้น ประหนึ่งเป็นการส่งบอลไปยังพื้นที่ว่าง แล้วเพียงหนึ่งจิบน้ำชาต่อมาเทียนซิ่งจงอีกคนในมุมอับสายตา ก็ปรี่เข้ามาตะบันลูกบอลลูกนี้ด้วยหลังเท้าที่โคตรจะเต็มแรง!

.

"ตูมมมมมม!!!!!"

.

ฟุตบอลเล่นเป็นทีมฉันใดบอลของเทียนซิ่งจงก็คล้ายกับสิ่งนั้น มีกระบวนท่าประสานลักษณะนี้เกิดขึ้นทุกหย่อมหญ้าบนสมรภูมิ ศัพท์ฟุตบอลเรียกว่า "ลิงชิงบอล" แต่ศัพท์สวรรค์มันคือ "ค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศ" บนพื้นโลกใช้ลิงหนึ่งคนแต่บนสวรรค์องครักษ์ประตูเทวาทั้ง 50 คน ก็คือลิงของเทียนซิ่งจงทั้งหมด! 

.

จางอี้เฟิงกับพรรคพวกถูกล่อให้ตกอยู่ภายใต้กลศึกของศัตรูเสียแล้ว เมื่อฟุตบอลพุ่งแหวกอากาศราวกับตอปิโด มันแรงซะจนความกลมกลายเป็นบิดเบี้ยว ก่อนจะพุ่งเข้าไปอัดเต็มลิ้นปี้ของนายทหารผู้เป็นเหยื่อ จุดตันเถียน (丹田) สูญรวมลมปราณของเขาดับสิ้น! เส้นลมปราณจากจุดฝู่เส่อ (府舍) ไล่ไปถึงหลิงไถ (灵台) ขาดสะบั้น! เพราะโดนอัสนีสีม่วงแผ่ซ่านลงไปแผดเผา บอลปั่นเร็วขึ้นและแรงเข้ามันคาอยู่ตรงกลางท้อง ก่อนจะฉีกขยี้เกราะเหล็กที่เคยสะท้อนความภูมิใจราวกับฉีกเยื่อกระดาษสา

.

"เพล๊งงงง!" 

.

"เอือกกกก! , อั๊ก! , อั๊ก!"

กระอักเลือดแต่มิเหลือเลือดสักหยด เศษซากอวัยวะภายในแห้งผากมอดไหม้ เกิดปากแผลสีม่วงกลางลำตัวรูเบ้อเร่อ

.

ทหารสวรรค์นายนี้สิ้นชีพคว้ำหน้าลงบนพื้น ท่ามกลางซากชิ้นส่วนเกราะเหล็กเป็นเศษเสี้ยว และรูโบ๋กลางตัวที่ขนาดเท่ากับลูกฟุตบอล