บทที่ 37 : สนามซ้อมร้อนชิบเป๋ง!

"วิงค์~!"

ครู่สั้นต่อมาเทพโอสถเพลิงผู้สถาปนาตนเป็นอาจารย์ ก็วาร์ปร่างมาปรากฏตัวอยู่ด้านข้างจางอี้เฟิง

.

"ศิษย์เอ๋ยเป็นเช่นไรบ้าง? ท่าทางเยี่ยงนี้แปลว่าเจ้าพร้อมจะดำเนินการฝึกแล้วใช่หรือไม่? อันที่จริงข้าพร้อมยิ่งกว่าเจ้าเสียอีกนะ ข้าไปตามพรรคพวกเซียนที่ข้ารู้จักมาร่วมอีกเพียบเลย อ๊อ! แม้แต่สหายเฟินอวิ๋นที่ใช้ฝ่ามืออัคคีรักษาเจ้าก็จะมาเช่นกัน เรือนถ้ำของเขาอยู่บนเขาฝั่งตรงข้ามนี้เองอีกมินานก็น่าจะมาถึง!"

.

"อุ๊ย! ข้านี่ตื่นเต้นเสียจริง! นานทีปีหนบางทีอาจจะเกินร้อยปีแล้วกระมังที่ขาข้ามิได้ใช้งานเลย สิ่งที่เจ้าจะสอนเขาเรียกว่าอะไรนะ "ฟุตบอล" รึ? วรยุทธพิสดารที่ใช้เท้าควบวัตถุทรงกลม รุกรับพร้อมกันและหากทำได้ถูกจังหวะตามลำดับขั้น ก็จะใช้โจมตีศัตรูได้ราวกับการปล่อยเวทย์ , อื้อหือ! หากได้ใช้ร่วมกับปราณวิญญาณธาตุไฟของข้าล่ะก็ พวกเทียนซิ่งจงมีหรือจะกล้ากำแหง , ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

.

จบประโยคบอกเล่าอันยืดยาวด้วยการหัวเราะอย่างกับพวกคนชั่วอีกเช่นเดิม อาจารย์สายเพลิงผู้มัดมือชกรายนี้มีนามว่า "หยานเซิง" ที่หากจะแปลก็น่าจะแปลว่า "ไฟแห่งชีวิต" เพราะแกเป็นเทพแห่งการรักษาอาคมที่ใช้จึงมิได้มีไว้ทำลาย แต่มีไว้เผาเชื้อร้ายฟื้นคืนชีวิตใหม่ให้แก่ผู้คน คอนเซ็ปต์ดีมากทว่านิสัยกลับพูดมาก ช่างจ้อช่างเจรจามากกว่าที่คิด

.

หลายชั่วยามก่อนหยานเซิงแค่ลอบได้ยินป้ายหยกของจางอี้เฟิงเปล่งเสียง เขาก็จัดแจงเหาะเหินออกไปตามเหล่าสหายเทพที่รู้จัก กึ่งบังคับให้มาร่วมงานวิจารณ์ฝีเท้าแทบจะทันที และหนึ่งในนั้นก็คือเทพโอสถเพลิงเฟินอวิ๋นสหายรักคนสนิทด้วย

.

"วิงค์~!"

.

"เอ้า! , สหายเฟิน! , มาแล้ว ๆ ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที! พวกเรากำลังรอเจ้าอยู่เลยเตรียมกายเตรียมใจพร้อมแล้วใช่หรือไม่? ซอยเท้ายุกยิก ๆ ๆ เช่นนี้นะ แล้วก็วิ่งมาหวดเต็มแรง.. เปรี๊ยงงงง!!!"

.

"แกร๊บบบ!"

(โอ๊ย..ย..ย..ย เข่าข้า..อูย..ย..ย..ย!)

.

กระดูกแทบสะบั้นจางอี้เฟิงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อดขำในท่วงท่าของอาจารย์แทบมิได้ เพราะโดยทั่วไปฟุตบอลจะต้องฝึกกันตั้งแต่เยาว์วัยเคล็ดการขับเคลื่อนถึงจะพริ้วไหว ไอ้ครั้นจะมาฝึกพื้นฐานกันตอนอายุ 100 กว่าปีทุกอย่างจึงดูยากไปหมด

.

"เหอะ ๆ สหายเอ๊ยข้ามิรู้จะกล่าวเช่นไรกับเจ้าแล้ว! เอาเป็นว่าที่ข้ามาก็เพราะยันต์ฝากเสียงแผ่นนี้ของเจ้า ก่อนหน้านี้ข้าได้ตระเตรียมสถานที่แบบที่เจ้าต้องการไว้พร้อมสรรพ อีกทั้งบรรดาทวยเทพที่รักษาตัวอยู่ที่หอเทียนอีกรณีผู้ที่หายดีแล้ว ข้าก็ได้แจ้งพิกัดสถานที่ดังกล่าวไว้ให้โดยพรั่งพร้อม ประเดี๋ยวก็น่าจะทยอยตามกันมา"

.

"หลังจากไปส่งพวกเจ้า เสร็จธุระแล้วข้าก็จะกลับไปทำหน้าที่เดิมของข้า พูดโดยมิหมกเม็ดว่าข้าหาได้สนใจวรยุทธฟุตบอลอะไรนี่เลย! ข้ามิใคร่จะลงไปในสนามรบ! ความสำราญของข้าคือการรักษาผู้คนในสำนักแพทย์เทวะมากกว่า สหายโปรดให้อภัยข้าด้วย"

.

เจอประโยคเปิดใจสุดดราม่านี้เข้าไปก็ทำเอาอาจารย์หยานเซิงถึงกับช็อค แผ่นยันต์ฝากเสียงยังคงกำแน่นอยู่ในมือสหาย พลันคิดขึ้นได้ว่ามิใช่แค่มนุษย์แม้แต่เซียนเองก็มีหัวใจ การจะรั้งใจใครคงเป็นสิ่งเห็นแก่ตัว เพราะลึก ๆ แล้วหยานเซิงเองก็มิได้อยากลงไปในสนามรบสักเท่าไหร่ เขาเพียงแค่ประทับใจในสิ่งที่มิเคยเห็น เขาแค่อยากเรียนรู้ว่าพวกเทียนซิ่งจงเป็นใคร และวรยุทธที่กำราบพวกมันได้ก็คือฟุตบอลที่เขากำลังจะได้ประจักษ์แก่สายตา

.

คิดได้เช่นนั้นหยานเซิงจึงมิถือสาหาความกับสหายเฟินอีก กลับกลายเป็นเขาที่เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนและฉวยเอายันต์ฝากเสียงออกจากมือไป พลันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันหล่อเหลาว่า

.

"มิเป็นไรเลยสหายรัก! เจ้าคิดการณ์เช่นไรล้วนเป็นสิทธิของเจ้า หากข้าพลาดพลั้งบาดเจ็บเจ้าก็ช่วยรักษาข้าด้วยแล้วกัน หอเทียนอีของแคว้นใด ๆ ก็สู้แคว้นตะวันเพลิงของเรามิได้นี่นา! , ป่ะ! , ไปเถอะ! , ไปส่งพวกเราที!"

.

สามชีวิตพลันเปลี่ยนรูปร่างเป็นดวงปฐมจิต ก่อเกิดเป็นดวงไฟวิญญาณสามลูกอันประกอบด้วยสีแดงสองและสีโปร่งใสหนึ่ง การเคลื่อนที่ในลักษณะนี้ดูจะปลอดภัยกว่าการเหาะเหินธรรมดามาก แม้ต้องแลกกับการคลื่นไส้เพราะยังมิชินของจางอี้เฟิง ส่วนการที่เขาลอยเป็นดวงไฟอยู่ได้ก็เพราะได้อาจารย์หยานช่วยประคองไว้ ช่วงเวลาดังกล่าวจึงทำให้ชายหนุ่มได้เห็นถึงธารเพลิงเบื้องล่าง ที่ว่ากันว่าสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกตและเปลี่ยนรูปร่างแทบจะทุกนาที

.

ซึ่งก็จริงอย่างที่ตำนานบอกนักบอลหนุ่มมิมีทางกลับถ้ำถูกแน่ เพราะแค่เหาะเหินมาเล็กน้อยม่านเพลิงโลกัณฑ์ก็หลอมเส้นทางเบื้องล่างจนเปลี่ยนโฉมหน้าไปหมดสิ้น เอาแล้วไง! ถึงตอนนี้กลับชักจะหวั่นใจนิด ๆ จางอี้เฟิงในรูปปฐมจิตกำลังครุ่นคิดว่ามันจะมีอยู่จริง ๆ เหรอ สำหรับสถานที่ ๆ จะให้เขาได้ใช้เปิดสอนฟุตบอลให้แก่บรรดาเทพเซียน

.

"วิงค์~!"

.

"ฟุบ! , ฟุบ! , ฟุบ!"

ในทิศหรดีห่างจากหน้าผาต้นทางมาราวหนึ่งร้อยลี้ กายหยาบของทั้งสามก็จุติลงมาบนแผ่นหินสีดำแผ่นหนึ่ง!

.

ด้วยความสัตย์จริงว่ามีหินลักษณะนี้กระจายตัวอยู่รอบ ๆ หลายแผ่นทีเดียว หากแต่พวกมันกลับมิได้เชื่อมติดกันเป็นแพ ทั้งยังลอยตุ๊บป่อง ๆ อยู่บนบึงเพลิงขนาดมหึมากว้างใหญ่ไพศาล ร้อนราวกับนรกเผาฟ้าเมฆหมอกจางหายกลายเป็นหมอกไอ ทว่าไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าบริเวณน่าตายเช่นนี้กลับยังอุตส่าห์มีพืชถือกำเนิดได้อยู่ มันงอกขึ้นมาจากบึงไฟแถมยังเบ่งบานแจ่มใสคล้ายกับดอกไม้ที่สวยสะพรั่ง

.

"ประหลาดใจล่ะสิเจ้าคนแซ่จาง! เจ้านั่นคือดอกหั่วเหลียนฮวา (火莲花) หรือ "ปทุมมาสุริยัน" วัสดุหลอมโอสถชั้นเลิศที่ร้อยปีจะมีสักครั้ง รากของมันหยั่งลึกลงไปถึงใต้บึงเพลิง และเชื่อมต่อกับหุบเขาเพลิงสุริยันโดยตรง กลีบทั้งเก้าซ้อนเรียงกันเป็นชั้นเมื่อยามต้องแสงจะเปล่งประกายราวกับมีดวงตะวันน้อย ๆ ซ่อนอยู่ภายใน กลิ่นหอมแต่มิฉุน หากบดเป็นโอสถรวมกับวัสดุธาตุหยางอื่น ๆ ของที่นี่ จะทำให้ปราณวิญญาณฟื้นกลับคืนมาและกลายเป็นยาอายุวัฒนะ"

เฟินอวิ๋นอธิบายพลางผายมือชี้ให้ดู เขาดูเป็นการเป็นงานมากกว่าสหายหยานเยอะ และสาเหตุที่กระทำเช่นนี้ก็เพราะต้องการจะประวิงเวลา เพื่อรอให้เทพองค์อื่น ๆ ที่นัดแนะกันไว้มาถึงที่นี่กันอย่างพร้อมเพรียง เขาจึงพูดต่อ

.

"การที่ปทุมมาสุริยันจำนวนมากผุดขึ้นที่บึงเพลิงนี้ ก็แปลว่าบริเวณนี้มีปราณวิญญาณเอิบอิ่ม เหมาะมากสำหรับการทำภารกิจของเจ้า แคว้นตะวันเพลิงน่ะมิมีลานกว้างเนื้อดินแข็ง ๆ ให้เจ้าได้วิ่งหรอกนะ มีแต่ข้าที่จะต้องสร้างมันขึ้นมาเอง! และข้าก็จะแสดงให้เจ้าดูหลังจากที่เทพทุกองค์มากันครบแล้ว!"

.

"บะ..บ้า!..น่ะ! ข้างล่างนั่นมีแต่เปลวไฟ! ท่านจะทำได้ยังไง? อาจารย์หยานเซิงเรื่องแบบนี้ทำได้จริง ๆ เหรอครับ?!"

จางอี้เฟิงทำตาโตหันมาถาม แต่หารู้ไม่ว่าอาจารย์น่ะใส่ผ้าคลุมกันไฟแล้วเหาะเหินไปใช้มุทรากระบี่ตัดเอาปทุมมาสุริยันทั้งหมดมาเก็บไว้แล้ว

.

เขาก็ยังเป็นเขาทีอย่างงี้กลับเป็นที่พึ่งให้ลูกศิษย์มิได้เลย จวบจนกระทั่งผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปดวงปฐมจิตหลากสีสันจำนวนราวยี่สิบดวง ก็ได้วาร์ปลงมาจุติบนแผ่นหินแต่ละแผ่น พวกเขามาจริงตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้ และในบรรดาเทพเซียนเหล่านั้นก็ยังมีสหายร่วมรบอย่างคุณลุงองครักษ์ประตูเทวา กับ เทพสงครามอู่เสิ่นแห่งแคว้นตะวันเพลิงรวมอยู่ด้วย แม้ร่างกายจะต้องใช้สมบัติเวทย์คุ้มกายพยุงช่วย แต่ดูเหมือนว่าพวกเขายังอยากจะหวนคืนกลับมารบกับจางอี้เฟิงอยู่

.

หนุ่มนักบอลตาใสแจ๋วราวกับกุมารที่เห็นน้ำแดง สวนทางกับเทพทุกองค์ที่รีบตวัดมุทรากระบี่เร่งเอาเสื้อคลุมกันไฟหานอวี้เผา (寒玉袍) ขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ!

.

ถึงคราวที่เทพโอสถเพลิงเฟินอวิ๋นจะได้ออกโรงบ้าง แกทำอย่างที่โม้กับจางอี้เฟิงไว้จริง ๆ ด้วยการกระโดดเหาะเหินขึ้นไปอยู่กลางฟากฟ้าเหนือบึงเพลิง แกลอยอยู่เหนือเทพเซียนทุกองค์ ก่อนจะตวัดมุทรากระบี่ด้วยท่วงท่าที่มิเคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่การตวัดจากซ้ายไปขวาหรือบนลงล่าง หากแต่เป็นการกรีดปลายนิ้วที่ส่องสว่างสลับกันขึ้นลงอย่างรวดเร็ว! , ฉึบ! , ฉึบ!

.

ได้ออกมาเป็นแผ่นโลหะกลไกแบน ๆ ที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สีทองอร่ามลอยขึ้นมาเหนือมือ ขนาดมันเท่ากับจานใส่สำรับขนาดใหญ่หนึ่งใบ แต่กลับมีอักขระจีนสลักยึกยืออยู่ด้านบนเต็มไปหมด เทพทุกองค์ในที่นี้รู้ว่ามันคืออะไร และรู้ด้วยว่าเฟินอวิ๋นจะทำอะไรต่อไป จะมีก็แต่จางอี้เฟิงนั่นแหละที่ยังมิรู้ตอนนี้ แต่ตอนหน้าเดี๋ยวเขาก็รู้