บทที่ 39 : ฟุตบอลของแท้

"เอาล่ะข้าได้ทำกิจของข้าแล้วเสร็จแล้ว สหายหยานเซิงหลังพ้นยามเว่ย (未时) ค่ายกลนี้จะเสียสมดุล ถึงตอนนั้นท่านก็นำผังค่ายกลกลับไปคืนข้าที่ถ้ำเซียนด้วยแล้วกัน ข้าขอตัวไปที่หอเทียนอี (天医殿) ก่อนยังมีผู้ป่วยที่ข้าต้องดูแลต่ออีกมาก"

เทพโอสถเพลิงเฟินอวิ๋นสั่งเสียราวกับแถลงการณ์

.

"โห.. ท่านพูดซะทำให้ข้าดูแย่ไปเลย~!"

สวนทางกับอาจารย์หยานเซิงที่บ่นอุบด้วยคีย์เสียงเดียวกับพี่ยัต เฟดเฟ่ที่ออกรายการโหนกระแส

.

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ดวงไฟปฐมจิตของเฟินอวิ๋นพุ่งโค้งแหวกอากาศเป็นสีแดงและหายวับลับขอบฟ้าไป เหลือไว้แต่ทวยเทพด้านล่างราว 20 องค์กับจางอี้เฟิงที่เป็นมนุษย์เพียงคนเดียว ฉะนั้นจากนี้ไปอำนาจเต็มก็น่าจะตกอยู่ที่เขา เหลือจะเชื่อแต่ก็จริงที่จู่ ๆ จางอี้เฟิงก็เป็นใหญ่กว่าเทพเซียนบนสวรรค์ไปเสียแล้ว

.

ภายในโดมอาคมของค่ายกลชีวาตาลปัตร

.

อากาศในนี้นับว่าปลอดโปร่งเย็นสบายอย่างเหลือเชื่อ แม้ว่าตัวผืนหญ้าจะมีความอุ่นร้อนอยู่สักหน่อย แต่ก็มิได้เป็นปัญหาในการลงน้ำหนักเท้าแต่อย่างใด ยังคงเหยียบย่ำได้และคอนโทรลได้ทั้งยังสปรินท์ใส่สปีดได้เต็มที่อีกต่างหาก จางอี้เฟิงสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดพลันเดินออกมายืนในตำแหน่งหน้าสุดต่อหน้าทวยเทพทุกองค์ ระดับความประหม่านั้นเรียกได้ว่าเข้าขั้นมหันตภัย น้ำเสียงของเขาจึงเต็มไปด้วยความสั่นเครือที่คล้ายกับคนที่กำลังเหน็บหนาว

.

"ต้าเจียห่าว (大家好) สวัสดีครับทุกท่านผมชื่อจางอี้เฟิง วันนี้ผมจะมานำเสนอกติกาการเล่นฟุตบอลและวิธีการเตะบอลขั้นพื้นฐานนะครับ รากฐานของตึกคืออิฐ รากฐานชีวิตคือการศึกษา ส่วนรากฐานกีฬาคือสนามหญ้าที่เราเหยียบอยู่นี้.."

พิษความตื่นเต้นกำเริบ ปกติเคยแต่เอาของไหว้ไปบูชาตามเทศกาลแต่ครั้งนี้กลับต้องมายืนพูดต่อหน้าทวยเทพที่ตนเคารพ

.

"สนามฟุตบอลพื้นฐานมีขนาดกว้างคูณยาวอยู่ที่ 105 x 68 เมตร ประกอบด้วยเสาเหล็กที่มีตาข่ายกั้นอยู่ด้านหลัง 2 อัน สิ่งนี้เรียกว่ากรอบประตู ส่วนอุปกรณ์ที่ใช้มีอยู่อย่างเดียวคือลูกหนังทรงกลมที่มีลมอยู่ข้างใน.. "

.

จนกระทั่งเริ่มเห็นแล้วว่าเหล่าเซียนเองก็ออกจะเป็นมิตร นักบอลหนุ่มจึงลองออกคำสั่งดูบ้างโดยลงทุนเอาป้ายหยกที่ปู่ซืออี้ให้ไว้มาแขวนไว้ที่คอ แล้วสั่งจัดแถวหน้ากระดานเรียง 4 ! บอกให้ทุกคนนั่งเอาก้นสัมผัสกับผืนหญ้า!

.

การเตะฟุตบอลนั้นต้องซึมซับบรรยากาศ จะต้องมีการล้มกลิ้งล้มหงายบนพื้นผิว พวกเขาเป็นเซียนอาจจะมิรู้เรื่องเหล่านี้และหากมีใครรับไม่ได้ก็จะได้ถอนตัวออกไป อีกประการคือจางอี้เฟิงจำวิธีนี้มาจากผู้ฝึกสอนที่สำนักกีฬาลี่ฮือหลวง (李旭龙) เพราะไม่ใช่ว่าทุกสนามจะมีห้องพักนักกีฬาให้ เวลาจะแก้เกมตอนพักครึ่งโค้ชจึงมักจะมายืนข้างสนาม แล้วก็ให้นักฟุตบอลนั่งฟังกับพื้นหญ้าด้วยอิริยาบถดังกล่าว ซึ่งนี่แหละคือสิ่งที่ฟุตบอลจริง ๆ ควรจะเป็น

.

"อ๊อ! ผมขอเว้นท่านเทพสงครามอู่เซิ่นไว้องค์หนึ่งก็ได้ครับ ท่านมีสปิริตที่แรงกล้ามากแต่ด้วยอุปกรณ์เสริมของท่านที่สวมใส่มา ผมว่าท่านยืนต่อไปน่าจะเหมาะกว่านะครับ"

ไม่ได้แค่พูดแต่จางอี้เฟิงยังเดินเข้าไปสอบถามอาการของแกด้วย

.

ก่อนจะได้ความคร่าว ๆ ว่าสมบัติเวทย์คุ้มกายนี้เป็นผลงานของตำหนักเทียนอี (天医殿) อีกเช่นเคย มันคือกลไกลชุดขาเทียมที่ใช้ศิลาดาราเป็นแหล่งพลังงานขับเคลื่อน ประกอบด้วยชุดฟันเฟืองทองเหลือง โซ่ตรวนอัสนีสำหรับเชื่อมประสาน แล้วก็ใช้โลหะที่ตีขึ้นจากหุบเขาสุริยันสร้างบอดี้ทั้งหมด จนได้ออกเป็นชุดขากลพลังเวทย์ที่มีอานุภาพเหนือกว่าขาเดิมที่โดนตัดครึ่งท่อนไปเสียอีก

.

เขาประทับใจในสิ่งที่เห็นมาก เพราะแค่มองไปยังแววตาของเทพอู่เสิ่นผู้นี้ก็รู้แล้วว่าอยากจะถอนแค้นพวกเทียนซิ่งจงมากแค่ไหน หากแต่เพราะร่างกายที่ยังมิสมบูรณ์ดีนัก เลยได้แต่ขอร้องให้แกยืนดูคนอื่น ๆ ซ้อมไปพลางก่อน โอกาสของแกจะต้องมาถึงในสักวันหนึ่งซึ่งตัวเทพอู่เสิ่นเองก็เข้าใจดี

.

"แป๊ะ! , แป๊ะ! , แป๊ะ! , แป๊ะ!"

ตบมือเรียกพลังทำท่าเหมือนที่พวกโค้ชชอบทำกับลูกทีม

.

"เอาล่ะครับทุกคนเรามาเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า เมื่อครู่ผมได้อธิบายไปแล้วว่าองค์ประกอบของฟุตบอลมีอะไรบ้าง ต่อไปจะเป็นการลงรายละเอียดในเรื่องของตำแหน่งการยืน เพราะขึ้นชื่อว่านักฟุตบอลแล้วยังไงก็ต้องวัดกันด้วยฝีเท้าในสนาม อาจารย์หยานเซิงครับขอเชิญด้านหน้าด้วย! ผมอยากได้ไวท์บอร์ด!"

ทั้งกวักมือเรียกทั้งพยักหน้าให้ โดยมิได้สนใจเลยว่าสวรรค์เขาใช้ศัพท์แสงเช่นนี้กันหรือไม่

.

เสินเมอะ?! (那是什麼?) เจ้าคิดว่าข้ารู้รึ? ว่ามันคืออะไรเจ้าลูกศิษย์?"

.

จางอี้เฟิงก็เลยต้องก้มหน้าลงไปกระซิบซุบซิบ ๆ ๆ ที่ใบหู และหยานเซิงก็ถึงบางอ้อ! แน่นอนว่ามิมีใครเผากงเต๊กกระดานไวท์บอร์ดขึ้นมาบนสวรรค์หรอก แต่อาจารย์หยานเซิงกลับมีสติปัญญาพอ ทั้งยังดึงคุณสมบัติย้อนเวลาของค่ายกลชีวาตาลปัตรออกมามาใช้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

.

"วิ๊งค์~!"

สองดัชนีคู่ตวัดมุทรากระบี่แบบเฉียงทะแยงมุม จนได้ออกมาเป็นยันต์กระดาษแผ่นหนึ่ง

.

แผ่นยันต์นี้มิได้มีราคาค่างวดอะไรเป็นยันต์เก่า ๆ ที่ใช้ศิลาดาราไม่ถึงครึ่งก้อนก็แลกได้ หากแต่หยานเซิงกลับต้องการใช้คุณสมบัติการเป็นกระดาษของมันซะมากกว่า เพราะหลังจากนั้นเจ้าตัวก็ได้ทำการตวัดดัชนีป่ายปัดไปมาฟึบฟับ! เพื่อดึงเอาเศษเสี้ยวของพลังค่ายกลชีวาตาลปัตรด้านบน ให้ลงมาสถิตในกระดาษยันต์แผ่นเล็ก ๆ เบื้องล่าง

.

"พรึบ!!!"

.

โอ้แม่เจ้า! ประหนึ่งไฟฉายขยายส่วนของโดเรม่อนก็มิปาน! เมื่อจู่ ๆ กระดาษยันต์ก็ขยายใหญ่ขึ้นเท่ากับกระดานไวท์บอร์ดได้จริง ๆ ทั้งยังเป็นกระดาษขาวเปล่า ๆ ที่น่าเขียนน่าลูบไล้เสียด้วย ดูเหมือนว่าเบื้องหลังความอัศจรรย์จะมาจากอิทธิฤทธิ์ของค่ายกล เดิมทีมันมีหน้าที่ย้อนทุกสิ่งให้กลับไปเป็นของเมื่อครั้งอดีต! เพราะฉะนั้นแผ่นยันต์ดังกล่าวก็น่าจะถูกทำให้ย้อนกลับหลังจนกลับไปอยู่ในยุคเริ่มต้นของมัน เมื่อครั้งเป็นกระดาษแผ่นใหญ่ ๆ ที่ยังมิโดนตัด

.

แผ่นกระดาษนี้ลอยตั้งฉากให้เทพทั้ง 20 องค์เห็นอยู่ได้ ผ่านทางปราณเคลื่อนย้ายวัตถุของหยานเซิง มากไปกว่านั้นเขายังตวัดมุทรากระบี่ปล่อยแสงออกจากปลายนิ้ว เพื่อเรียกเอาพู่กันวิเศษอันหนึ่งออกมาส่งให้แก่จางอี้เฟิงด้วย

.

"วิ๊งค์~!"

.

"รับไปสิศิษย์รักของข้า ด้วยพู่กันหมึกทมิฬนี้ต่อให้เจ้าไม่จุ่มหมึกเลยสักครั้ง มันก็จะเขียนได้ต่อเนื่องแบบเป็นอนันต์ เหมาะมากสำหรับให้เจ้าใช้วาดเขียนบนกระดาษนี่เพื่อสั่งสอนเรา"