บทที่ 26 : ไหนดูซิ?!

ความรกร้างว่างเปล่าปรากฏแก่สายตา เต็นท์พลับพลากลับกลายเป็นตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวประหนึ่งทุ่งหมาหลง เป็นเคราะห์ดีหรือจะว่าเป็นเพราะบารมีที่บำเพ็ญตบะมาอย่างถึงพร้อมขององค์เง็กเซียนก็ว่าได้ ที่ทำให้ห้วงเวลาในการวาร์ปหนนี้เป็นจังหวะที่เทียนซิ่งจงพากันถอยทัพหนีกันหมดแล้ว พวกเขาไม่เหลืออะไรไว้เลย นอกจากร่องรอยความเสียหายที่พอจะตบหน้าชาวสวรรค์ได้บ้าง!

.

อย่างที่บอกว่าศพของเทียนซิ่งจงถูกเก็บกลับไปหมดสิ้นผ่านทางหลุมมิติพิศวงสีม่วง หากแต่รอยเลือดทุกหยดยังคงอยู่! รอยพื้นดินถูกฝานเป็นริ้ว ๆ แยกออกจากกันราวกับถูกผ่ายังอยู่! ร่องรอยของผาหินที่แหกเป็นสองซีกจากฤทธาของอาวุธเวทย์ที่มิเคยพบ! แม้แต่บนพื้นดินที่เหยียบอยู่ตอนนี้ก็ยังเต็มไปด้วยรอยไหม้ของสายอัสนีบาต! หลักฐานทุกสิ่งล้วนบ่งชี้ว่าการทำยุทธหัตถีบนแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) นั้นหนักหน่วงขนาดไหน แล้วใครกันที่เลือกที่จะหลบอยู่หลังเต็นท์พลับพลา?

.

"ขายหน้าแล้ว! พวกเราช่างผิดต่อพวกเขายิ่งนัก!"

ท่านเง็กเซียนถึงกับเปรยออกมาอย่างละอายใจ แกเดินออกมาสำรวจความเสียหายด้วยตนเอง พร้อมกับกลุ่มเทพสงครามอู่เสิ่นที่ก็ละอายต่อสหายร่วมรบมิต่างกัน

.

ร่องรอยความเสียหายยังมีอีกมาก และยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งสัมผัสถึงความสามารถอันเอกอุของมนุษย์ปริศนาผู้มีนามว่าจางอี้เฟิง! เขาผู้นี้คือผู้สร้างปรากฏการณ์ เพราะเทพทุกองค์ในกลุ่มต่างดูออกว่าอาวุธเวทย์ที่ทหารสวรรค์ใช้มิมีทางสร้างการทำลายล้างในลักษณะนี้ได้เป็นแน่ สอดคล้องกันกับที่เทพสงครามอู่เสิ่นผู้หนึ่งแทรกคำขึ้น

.

"ข้าแต่ฝ่าบาท! ข้าคิดว่านี่คือศาตราวุธที่ขับไล่ทัพเทียนซิ่งจงกลับไปได้ขอรับ! ข้ากับสหายพบสิ่งนี้อยู่ในทุกที่รอบบริเวณนี้เลย! มิรู้ว่าเขาทำได้เช่นไร? เทียบกับฝั่งเราแล้วเมื่อเจอกับวัตถุทรงกลมนี้ก็มิต่างจากโดนเปลวไฟเมฆาอัคคี! เหมือนมนุษย์ผู้นั้นจะมีทักษะยุทธที่เหนือกว่าพวกเราไปหลายขั้นเลยขอรับ!"

รายงานเสร็จก็ยื่นลูกบอลเหี่ยว ๆ ลูกหนึ่งมาให้องค์จักรพรรดิดู มันเป็นลูกหนังที่ดูหมดพิษสงไปแล้ว แต่ก็เป็นบอลลูกนี้แหละที่ฝานศรีษะกุนซือนำทัพของฝั่งโน้นจนขาดแหว่งเป็นเศษเสี้ยว

.

เง็กเซียนฮ่องเต้จึงใช้ปราณเคลื่อนย้ายวัตถุดึงมันให้ลอยเท้งเต้งอยู่ตรงระดับสายตา พลันขยับนิ้วหมุนวนไปมาเพื่อบังคับให้มันหมุนคว้างแบบ 360 องศาจะได้เห็นทุกรายละเอียด

.

"ท่านคิดเห็นเช่นไรปู่ซืออี้? น่าสนใจ.. น่าสนใจจริง ๆ มนุษย์ผู้นี้ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก! ก็แค่ลูกหนังเหี่ยวแฟบราวกับผลพุทธทราพันปีที่ปลิดร่วงจากกิ่งต้น เขาใช้อาคมอะไรถึงทำให้มันคมดั่งใบมีด! เขาทำวิธีไหนถึงเพิ่มอานุภาพให้ลูกหนังที่ดูไร้พิษภัยนี้ปลิดชีพกองทัพศัตรูได้? สวรรค์ของเราติดหนี้คนผู้นี้ก้อนโตเสียแล้ว ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่ท่านปู่?"

.

"ขอรับท่านเง็กเซียน! ข้าเองก็เห็นพ้องต้องกัน! หากแต่ต้องขออภัยที่ทำให้เสียบรรยากาศ แต่ข้ามีสิ่งหนึ่งที่จะต้องเพ็ดทูลขอรับ!"

.

"หืม.. ไหนลองว่ามาซิ?"

.

จริงอย่างที่ท่านผู้อาวุโสพูดเพราะบรรยากาศที่ดี ๆ อยู่หลังชนะศึกโดยมิเสียเหงื่อสักหยด กลับตาลปัตรในทันใดหลังได้ฟังคำเตือนของบัณฑิตเฒ่าแห่งหออักษร

.

"คือข้าจะบอกว่าพวกเทียนซิ่งจงยังมิได้พ่ายแพ้! พวกมันแค่ถอยทัพกลับไป! และตอนนี้มันก็รู้แล้วว่าสวรรค์เรามีเครื่องมือที่จะใช้ต่อกรกับวรยุทธจากฝีเท้าของพวกมันได้ ข้าว่าในมิช้าศึกใหญ่จะต้องมาแน่! นี่มิใช่เวลาที่จะมาย่ามใจขอรับ ทางที่ดีเราควรจะไปหามนุษย์ผู้นั้นให้เร็วที่สุด สอบถามเขา ปรึกษาหาความจริง เราจะได้เตรียมการรับมือได้ทันขอรับ!"

น้ำเสียงปู่ดุดันจริงจังพลางกวักมือเรียกเทพอู่เสิ่นทุกองค์ให้กลับมารวมตัวกัน เพื่อกดดันให้องค์เง็กเซียนเรียกใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายอีกครั้ง

.

ประมุขสวรรค์จึงตอบกลับไปว่า

.

"อืม! ข้าเข้าใจแล้วข้าเองก็เห็นด้วยกับเจ้าทุกประการ! ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผลลำพังเพียงแค่ข้าเห็นแผ่นหินด้านหลังเจ้าข้าก็รู้แล้วว่าควรทำเช่นไรต่อไป เจ้ามิจำเป็นต้องทำเป็นสอนข้าขนาดนั้นก็ได้!"

.

"ข้าน้อยมิบังอาจ! ข้าน้อยไร้ความสามารถ! ขอท่านเง็กเซียนลงทัณฑ์ด้วยขอรับ!"

ประสานมือเป็นก้อนกลมโค้งคำนับหยอง ๆ ดูเหมือนปู่ซืออี้จะเพลินพาทีจนเกินงาม

.

หินก้อนดังกล่าวน่าจะเป็นเศษซากที่ข้าศึกเก็บกลับไปมิหมด มันน่าจะโดนอิทธิพลของค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศเล่นงานแบบเต็ม ๆ ตัวหินถึงเต็มไปด้วยรอยตะปุ่มตะป่ำราวกับหนังคางคก! ด้วยความสูงใหญ่ที่เทียบได้กับตัวคนผู้หนึ่ง เสี้ยวพริบตาที่ปู่ซืออี้หันไปมองและบังเอิญเอามือไปสัมผัสโดน หินยักษ์ทั้งก้อนก็ทลายแหลกสลายลงมาทั้งยวง! อันเป็นสัญญาณเตือนว่าหินก้อนนี้แปดเปื้อนปราณสังหารในระดับเข้มข้น! และพวกเขามิควรจะอยู่ที่นี่กันอีกต่อไป!

.

"จิ้ววว! , ฟุบ! , ฟุบ! , ฟุบ! , จิ้ววว!"

.

โดยมิต้องร่ายเวทย์เปิดค่ายกลบนพื้น แม้แต่เต็นท์พลับพลาหลังละหลายร้อยศิลาดาราก็มิสนใจ เหล่าเทพทั้งหลายต่างเปลี่ยนสสารตนเองเป็นดวงปฐมจิต! ก่อนจะพุ่งเป็นสายฉวัดเฉวียนไปบนท้องฟ้าราวกับหางของดาวตกกลุ่มใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่าทิศทางที่พวกเขามุ่งไปก็คือที่ ๆ จางอี้เฟิงกับเหล่าทหารสวรรค์เดนตายอยู่นั่นเอง

.

"ฟุบ! , ฟุบ! , ฟุบ! , ฟุบ! , ฟุบ!"

.

คราวนี้มิผิดฝั่งแน่ ด้วยระยะทางเพียงไม่กี่ลี้ใช้เวลาเพียงเสี้ยวก้านธูปพวกเขาก็มาถึง ก่อนจะผงะเข้ากับเหล่าทหารสวรรค์ (天门守卫) ฝั่งตนเองที่อยู่ในสภาพอนาถาสูงสุด! ศพเกลื่อนกลาดนอนตายทับถมกันเป็นทุ่งสังหาร! บ้างตัวขาดแขนขาดบ้างก็ไหม้ดำเป็นตอตะโกจนมิอาจพิสูจน์อัตลักษณ์ได้ พาลทำให้เทพทุกองค์ในคณะต่างคิดตรงกันว่า "นี่ตกลงสวรรค์เป็นฝ่ายชนะจริง ๆ เหรอ?"

.

ทำไปทำมาการที่เง็กเซียนฮ่องเต้ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายพาไปโผล่ผิดฝั่งดูจะเป็นคุณเสียกว่า เพราะอย่างน้อยพวกเทียนซิ่งจงก็ยังเก็บศพเพื่อนผ่านรูมิติกลับไปจนสะอาดเกลี้ยง ไม่เหมือนฝั่งสวรรค์ที่ทุกอย่างยังคงล่าช้าและเต็มไปด้วยภาพอันน่าเวทนาหม่นหมอง

.

"เฮ้อ..อ..อ..อ!"

ท่านเง็กเซียนถึงกับส่ายหน้าพูดมิออก

.

สมรภูมินั้นโหดร้ายแค่ไหนบัดนี้องค์ท่านคงได้เห็นกับตาตนเองแล้ว ซ้ำร้ายที่มนุษย์ผู้อยากเจอเป็นนักหนาบัดนี้กลับต้องเปลี่ยนบทบาทจากฮีโร่ กลายเป็นเจ้าหน้าที่มูลนิธิร่วมกตัญญูไปโดยปริยาย

.

ยันต์ฝากเสียงที่ปู่ซืออี้ได้รับมามิได้กล่าวความเท็จ ก็ในเมื่อเหลือผู้รอดชีวิตเพียงแค่ 20 ราย หากมิช่วยกันเก็บศพจะรอให้ใครมาทำ หน่วยทหารโอสถเองก็เพ่ิงลงมาถึงพื้นที่ พวกเขามาพร้อมกับสัตว์เทวะที่เชี่ยวชาญการดมกลิ่น อสูรกายเมฆาเหล่านี้ถนัดเรื่องกลืนกินปราณวิญญาณเป็นที่สุด และแม้จะทำให้การตามหาศพทำได้ง่ายดาย แต่พวกมันก็คือสัญลักษณ์แห่งความตายดี ๆ นี่เอง

.

จางอี้เฟิงกับพรรคพวกมีการจัดหมวดหมู่เทพผู้วายชนม์ แยกระดับชั้นยศไว้เป็นอย่างดี มีการหันหัวศพไปทางทิศตะวันตกเอาเท้ามาทางทิศตะวันออกถูกต้องตามฉันทลักษณ์เป๊ะ! แต่ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าเง็กเซียนฮ่องเต้ผู้อยู่บนหอคอยงาช้างจะเสด็จมาถึงที่นี่ด้วยพระองค์เอง ชั่วพริบตาที่ปฐมจิตของแกทอประกายเจิดจรัส งานทุกอย่างจึงต้องยุติลง! และทุกคนก็ต้องรีบคุกเข่า!

.

"พลั๊ก!"

สาบานได้ว่าในใจของจางอี้เฟิงยังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

.

คน ๆ นี้คือต้นตอของศพทุกศพ คือคนที่เจตนาปล่อยให้ทุกคนต้องตาย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเนื้อตัวอันหนักอึ้งราวกับมีแรงกดดันมหาศาลทับอยู่บนบ่า! รัศมีบารมีดังกล่าวแทบจะกดหัวเขาให้นาบลงกับพื้น!

.

"อั๊ก..ก..ก! , แม่งเอ๊ย! ถ้ามึงเก่งขนาดนี้ทำไมไม่มาให้เร็วกว่านี้วะ? เก่งแต่กดขี่ฝั่งตัวเองสิไม่ว่า!"

ชายหนุ่มกัดฟันคิดในใจ

.

ในระหว่างนั้นเทพอู่เสิ่นประจำแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) ที่ช่วงล่างขาดไปทั้งท่อน ก็พยายามจะกระเสือกกระสนกล่าวรายงานสรุปผลการรบด้วยความอนาถาอันน่าสงสาร

.

"ไอ้เหี้ย! แกเจ็บหนักขนาดนั้นแท้ ๆ ยังจะมาห่วงพิธีการอะไรอีก! นี่พวกคนใหญ่คนโตมันสันดานเดียวกันทั้งจักรวาลเลยหรือไงวะ? มันแยกแยะกันไม่ออกเลยรึไงว่าอะไรควรทำมิควรทำ! มึงไม่เอากรรไกรมาตัดริบบิ้นปล่อยขบวนเรือเหาะขนศพทหารด้วยเลยล่ะ!? ไอ้เย็ดแม่ง!"

.

เดชะบุญที่เหมือนคนที่อยู่เบื้องบนจะเชื่อมจิตกับจางอี้เฟิงอยู่ เทพกงกง LGBT หนึ่งเดียวแห่งสรวงสวรรค์ก็เลยตัดสินใจวาร์ปปฐมจิตลงมายังสมรภูมิ แกลงมือทำก่อนที่พ่อหนุ่มนักบอลในสังกัดผู้นี้จะหลุดปากพูดอะไรที่มิควรออกมาอีก ดวงไฟวิญญาณของแกเป็นสีชมพูแวววับและพุ่งลงมาจากก้อนเมฆด้านบนด้วยวิถีโค้งคล้ายรูปหัวใจ พลันลงมาจุติเป็นกายหยาบนั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ติดกับเทพอู่เสิ่นที่บาดเจ็บหนัก!

.

"ฟุบ~!"

.

ขออภัยอย่างสุดซึ้งเพราะโดยระดับบำเพ็ญ บรรดาทวยเทพย่อมรู้กันว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องเสียมารยาท แต่โดยเนื้อแท้แล้วกงกงมิได้ต้องการจะขัดจังหวะเพื่อเอาผลงาน แกก็แค่อยากให้เทพอู่เสิ่นประจำแคว้นได้พัก ส่วนความผิดทุกสิ่งอย่างแกจะเป็นคนแบกหน้ารับไว้แทนเอง! งานนี้ตายเป็นตาย! ศพนอนอยู่ตรงหน้ามากมายต่อให้การนำมนุษย์ขึ้นมาบนสวรรค์มีโทษทัณฑ์ถึงตัดคอ อย่างน้อยกงกงก็มีสหายหลายพันหลายร้อยรอคอยอยู่ในปรภพ!