บทที่ 36 : ถ้ำเซียนแห่งเปลวไฟ

ลักษณะการพุ่งประหนึ่งกลุ่มควันของจรวด Space X ของ อีลอน มัสก์ ผสมกับบั้งไฟล้านแห่งเมืองยโสธร สาบานได้ว่าจางอี้เฟิงมิเคยเห็นการผายลมครั้งใดจะสะเทือนตับไตได้เท่ากับครั้งนี้ และครู่สั้นที่เขาชำเลืองมาทางท่านเซียนโอสถเพลิงผู้เป็นเจ้าของรูตูด เขาก็รู้ได้โดยพลันว่าเจ้าตัวเองก็มิได้ปลาบปลื้มไปกับกิริยาล่วงละเมิดทางทวารนี้สักเท่าไหร่

.

"ปู้ห่าว! (不好!) เสว่เบงยู่วปู้วเฮา! (這樣做不好!)"

"แหกหัวข้าเป็นสองซีกก็หนหนึ่งแล้ว! นี่ยังมาแหกรูตูดข้าแล้วขับตัวหนีไปอีก! ท่านเห็นข้าเป็นก้อนริดสีดวงหรือเยี่ยงไรปู่ซืออี้จะรังแกกันเกินไปแล้ว! , ฮึ่ยยย!"

แช่งชักหักกระดูกสบถคำด่าผรุสวาทไล่หลังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ดูท่าความอับอายนี้จะยากเกินพรรณนา ใครเห็นเข้าก็มีแต่จะขบขันมีอย่างที่ไหนทางไปดี ๆ มีตั้งมากมายแต่กลับเลือกที่จะทำให้ผู้อื่นเกิดความลำบากใจ

.

เดือดร้อนไปถึงสหายเทพโอสถเพลิงองค์ที่ถือถาดน้ำชาที่ต้องเร่งเข้ามาปลอบ

.

"เรื่องผ่านไปแล้วเจ้าก็อย่าได้ถือสาหาความเลย ผู้อาวุโสซืออี้แกก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร การที่เจ้าถูกทำอาคมแฝงร่างใส่ก็เพราะปู่แกอ่อนแอเป็นทุนเดิม ผลจากการฝึกวิชากับอ่างคันฉ่องเนตรธาราพลั้งพลาดทำให้หน่อปราณทิพย์เสียหาย! เส้นชีพจรแตกซ่านวุ่นวาย! จากเซียนหนุ่มรูปงามก็เลยกลายเป็นตาเฒ่าขี้โรค ปราณร้อนของแคว้นตะวันเพลิงเผากายเนื้อแกได้ตั้งแต่สัมผัสแรกด้วยซ้ำ ฉะนั้นกายาเจ้าจึงถูกใช้เป็นภาชนะ"

.

"ข้ารู้! เห็นข้าเถียงเจ้าสักคำรึยังเล่า! แต่ไยต้องเป็นข้าด้วยคนอื่นก็มีเยอะแยะ?!"

ตวัดมุทรากระบี่เปล่งแสงออกจากปลายนิ้ว พลางดึงเอากาน้ำชาบนถาดรองในมือสหายขึ้นมากระดกดื่มอึก ๆ ๆ

.

"อ่า..า..า..! เจ้าว่าข้ากล่าวเกินจริงรึ!?"

.

"นั่นสินะ..อาจจะเป็นเพราะเจ้ามีบั้นท้ายที่ใหญ่โตกระมัง ผู้อาวุโสแกมิมีทางใช้วิชาเหาะเหินหรือเคลื่อนย้ายปฐมจิตใด ๆ ในแคว้นแห่งนี้ได้อยู่แล้ว ทางเดียวที่จะออกไปได้โดยปลอดภัยก็คงมีแต่การเร้นกายแฝงไปกับกลุ่มควันในตัวเจ้า ข้าเสียใจด้วยแต่จบแล้วก็ให้มันจบไปเสียเถอะ!"

.

"เหอะ! , หนี่ปู๋ซื่อหว่อสั่วอี่หนี่เข่อ! (Z你不是我!) (เจ้ามิใช่ข้าเจ้าก็ทำเป็นพูดดีได้น่ะสิ!)

ร่างหนาในอาภรณ์สีชาดยังคงงุ่นง่านอย่างมิสบอารมณ์

.

มิหนำซ้ำเสียงขบขันนินทาก็ยังดังระงมมาเป็นระยะ จางอี้เฟิงที่นั่งหย่อนขาฟังอยู่บนเตียงหยกจึงคิดอยากจะถามคำถามที่เจ้าตัวอยากทราบขึ้นมาเพื่อหวังเปลี่ยนบรรยากาศ

.

"คะ..คือ..ขออนุญาตท่านเซียนทั้งสองนะครับ งั้นหรือว่าที่ท่านปู่ซืออี้แกให้ป้ายหยกอันนี้แก่ผมไว้ก็เพราะจริง ๆ แล้วแกมีข้อจำกัดในการเดินทางมาที่แห่งนี้ แกกลัวไฟ! แกโดนไฟไม่ได้! ใช่แบบนี้รึเปล่าครับ?"

.

"บร๊ะ! เจ้าคนแซ่จางเจ้านี่ฉลาดเฉียบแหลมต่อหน้าข้าเป็นหนที่สองแล้วนะ! ถูกต้องดังเจ้าว่าทุกประการ! การเห็นคนหัวไวเช่นเจ้านี่ทำข้าอารมณ์ดีขึ้นมาเชียว! ฮั่ว! ฮ่า ๆ ๆ เอาล่ะข้าจะแสร้งลืมมันไปเสียก็ได้"

.

"ว่าแต่เจ้าอยากเข้าเป็นศิษย์สายตรงของข้าไหมเล่า ถึงข้าจะเป็นเซียนระดับต่ำแต่วิชาธาตุหยางของข้าล้วนนำพาให้เจ้ารอดได้.. ที่นี่มีเทพหลากหลายบางองค์ก็ไว้ใจไม่ได้.. มิสู้อยู่กับข้ารับรองปลอดภัยหายห่วง ศักยภาพเจ้าเองก็มิด้อยทั้งยังมีศักดิ์เป็นถึงวีรบุรุษที่ช่วยแคว้นเซียนแสงจันทร์เอาไว้.. โอ๊ย..ย..ย..ย ข้านี่แสนจะตื่นเต้น~! มาอยู่กับข้าเถอะนะฮ่า! ๆ ๆ ๆ"

.

ประโยคแรกพูดดังสะใจแต่ประโยคหลังนี่ต้องใช้มือป้องปาก แล้วแกก็พูดไวเป็นต่อยหอยพูดแบบไม่เอาคนฟังใด ๆ ทั้งสิ้น พูดจนลิงหลับจนน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งเต็มคลอง อันเป็นนิสัยประจำกายของเทพแห่งไฟผู้นี้ไปแล้ว ฝั่งจางอี้เฟิงเองก็ได้แต่ยิ้มสู้มนุษย์ผู้มีความรู้บนโลกเซียนแห่งนี้น้อยเท่าหางอึ่งจะกล้าแย้งอะไร เจ้าตัวก็เลยได้แต่พยักหน้ารับไปแบบส่ง ๆ จนกระทั่งภาพตัดไปเองด้วยความรำคาญ

.

.

หลายวันต่อมาจางอี้เฟิงในชุดคลุมกันไฟหานอวี้เผา (寒玉袍) ก็มายืนเหยียดยืดกายอยู่หน้าโถงถ้ำ เคหะสถานแห่งนี้อยู่สูงจากระดับธารเพลิงเบื้องล่างราวสามร้อยจั้ง หรือเทียบได้กับความสูงของดอยสุเทพที่สูงจากระดับน้ำทะเล นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ปราณโลกัณฑ์มิอาจกัดกร่อนผู้ที่อยู่อาศัยบนนี้มากเท่าใดนัก ทั้งยังเป็นแหล่งพำนักส่วนตัวของนักบำเพ็ญสายเพลิงโอสถคนเมื่อครู่ด้วย จะด้วยความถูกชะตาหรือวาสนาอะไรก็ตามแต่ ทว่าทำไปทำมาแกก็มัดมือชกจนกลายเป็นอาจารย์คนแรกของจางอี้เฟิงไปจนได้

.

"อ่าาา..อากาศโคตรไม่ดีเลย แต่เช้า ๆ แบบนี้ก็ต้องเหยียดแขนท่านี้ล่ะนะ! , ฮึบ!"

เถ้าภูเขาไฟเต็มโพรงจมูกสูดเข้าไปเถอะก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ล้วน ๆ

.

ซึ่งพอมองย้อนไปด้านหลังจากหน้าผาที่จางอี้เฟิงยืนอยู่ เขาก็พบว่าแท้ที่จริงถ้ำเซียนแห่งนี้ก็ล้วนแต่เป็นส่วนหนึ่งของแนวเขาสันหลังมังกรแทบทั้งสิ้น! สีดำทมิฬน่าตายของมันดูกี่ทีก็ชวนขนลุก ที่นี่ไม่มีความน่าอยู่เลยสักนิด แม้จะดีมีความปลอดภัยแต่ก็ไม่ใช่ที่ ๆ ควรจะรั้งอยู่นาน ตัวถ้ำภายในมีลักษณะเหมือนโพรงที่โดนอาคมเวทย์เจาะทะลวงคว้าน มันดูคล้ายกับรูหนูหรือไม่ก็โพรงกระต่าย หากแต่ภายในกลับถูกตกแต่งด้วยวัสดุที่พอจะหาได้ มิได้ดูอนาถาจนเหมือนกับพวกยาจก

.

ความกว้างขวางเทียบได้กับคอนโดดี ๆ หนึ่งห้อง โต๊ะตู้เตียงมีพร้อมทั้งยังเป็นแบบที่มีลวดลายแกะสลักวิจิตรบรรจง ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาสร้างมันขึ้นได้ด้วยวิธีไหน ในเมื่อที่นี่มีแต่เปลวเพลิงกับเปลวไฟ บริเวณหน้าสุดถึงเป็นบานประตูกลขนาดยักษ์สำหรับเข้าออก จางอี้เฟิงคิดว่ามันน่าจะทำขึ้นจากศิลากันไฟเช่นเดียวกับที่เห็นในหอเทียนอี (天医殿) เวลาที่พักอยู่ในนี้อุณหภูมิถึงเย็นลงราวกับอยู่คนละโลก และเวลาจะเข้าจะออกทีก็ต้องใช้อาคมเคลื่อนย้ายเพื่อถ่างพวกมันสองบานออกด้านข้าง ฉะนั้นด้วยแรงทางกายภาพเยี่ยงมนุษย์จึงเป็นไปมิได้เลยที่จะเข้าออกถ้ำแห่งนี้ได้โดยอัธยาศรัย

.

แล้วก็เป็นจุดนี้นี่แหละที่ทำให้จางอี้เฟิงรู้สึกตะขิดใจอยู่หน่อย ๆ เขากำลังคิดว่าตัวเองเหมือนโดนขังอยู่ในคุกก็มิปาน

.

"อืมนั่นสินะ! เราคิดว่าวันนี้ก็น่าจะได้ลงมือทำในสิ่งที่ปู่ซืออี้ฝากเสียงมากับแผ่นหยกนี้แล้วล่ะ ถึงเวลาที่เราจะต้องถ่ายทอดเคล็ดฟุตบอลให้กับพวกท่านเซียนเขาสักที"

จางอี้เฟิงควักเอาแผ่นหยกขึ้นมาถือไว้ในมือ เขาทำท่าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง

.

"แรกเริ่มเราก็ไม่ได้ขึ้นสวรรค์มาเพื่อจะเสพสุขอะไรอยู่แล้วนี่ มันคือสงคราม! คือการรบราฆ่าฟัน! เจ็บจริงตายจริง! อยู่แบบนี้ก็ดีกว่าตายล่ะเน๊อะแล้วจะทำเป็นบ่นเพื่อ?!"

กำป้ายหยกไว้แน่นพลันนึกย้อนกลับไปถึงข้อความ ขององค์เทพหออักษรเมื่อหลายชั่วยามก่อนที่ว่า

.

องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ได้มีบรรชาแต่งตั้งจางอี้เฟิงให้เข้ารับตำแหน่งแล้ว โดยเบื้องต้นเขาจะกลายเป็นครูฝึกแบบในนาม มีอำนาจเต็มในการเรียกใช้เหล่าทหารสวรรค์ , เทพสงครามอู่เสิ่น , ทวยเทพประจำแคว้น หรือแม้กระทั่งชาวสวรรค์ที่มีคุณสมบัติเหมาะจะเป็นผู้ใช้เพลงแข้งฝึกวรยุทธบาทาขย่มฟ้าอันมีนามว่า "ฟุตบอล" เป้าประสงค์หลักคือเทพทุกองค์จะต้องใช้เท้าเป็น! ต่อให้โจมตีมิได้แต่อย่างน้อยต้องใช้เท้ารับการโจมตีของพวกเทียนซิ่งจงได้! กำหนดเวลามิแน่นอนแต่จางอีเฟิงต้องมีทีมระดับพระกาฬที่พรั่งพร้อม หากเทียนซิ่งจงบุกมาพวกเขาจะเป็นหน่วยแรกที่เข้าประจัญบานทันที!

.

นึกถึงตรงนี้ป้ายหยกในมือก็ถึงกับร้อนฉ่าขึ้นมาเลย นักบอลหนุ่มตำแหน่งปีกขวาแห่งสำนักกีฬาลี่ฮือหลวง (李旭龙) กำลังจะได้ทำในสิ่งที่ถนัดที่สุดในชีวิตแล้ว! ใจแม่งร้อนกว่าไฟ! แคว้นตะวันเพลิงนี่แหละเหมาะกับคนมีไฟเช่นนี้เป็นที่สุด!