บทที่ 35 : ฟอร์มทีมจากกองไฟ

สาเหตุที่เรียกตำหนักเทียนอี (天医殿) ว่าโรงถ้ำแทนที่จะเป็นโถงถ้ำ ก็เพราะว่าสถานที่แห่งนี้มิได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หากแต่ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าเซียนแห่งแคว้นตะวันเพลิงที่ใช้อาคมเวทย์สังเคราะห์ขึ้นมา ความกว้างใหญ่ไพศาลของสำนักแพทย์เทวะแห่งนี้เทียบได้กับความเมตตาของบรรพบุรุษ ผนังทุกด้านจวบจนเพดานสร้างขึ้นจากศิลากันไฟ ส่วนพื้นหินที่เหยียบอยู่เบื้องล่างก็หลอมขึ้นจากกองซากศพของเหล่าเซียนที่หมดอายุขัย ดวงวิญญาณดับสลายหากแต่ร่างกายกลับคืนเป็นฐานรากให้แก่เซียนรุ่นหลังที่ทุพพลภาพ

.

ด้วยเหตุนี้ตำหนักเทียนอี (天医殿) จึงเป็นสถานที่เดียวในแคว้นที่กักปราณโลกัณฑ์ได้ พวกเขาจะควบรวมไฟวิญญาณมิให้ผู้ที่รักษาได้รับผลกระทบเกินไป หรือหากต้องการจะเพิ่มพลังไฟก็ได้ แล้วแต่ว่าจะอยู่ในระดับไหนของการบาดเจ็บ หากธาตุหยางมากไปกายก็หลอมละลาย หากธาตุหยินเยอะไปจิตมารก็จะเข้าแทรกแล้วอาการก็จะทรุดหนัก

.

เหล่าเทพโอสถเพลิงที่ทำงานที่นี่จึงค่อนข้างสำคัญ จำนวนของพวกเขาน่าจะเทียบได้กับจำนวนของช่างหลอมอาวุธที่ตั้งสำนักอยู่ใกล้กับหุบเขาเพลิงสุริยัน หนำซ้ำยังแต่งตัวเหมือนกันด้วยการสวมใส่เสื้อคลุมกันไฟที่เรียกว่า "หานอวี้เผา (寒玉袍)" ไว้ตลอดเวลา ลักษณะของอาภรณ์ชนิดนี้จะคล้ายกับเสื้อกันฝน สยายแผ่คลุมทั่วร่างมีแม้กระทั่งหมวกทรงฮูดที่คลุมผมครบทุกเส้น ทั้งยังมีช่องลับสำหรับใส่ศิลาตรวจชีพจรและเข็มปราณโอสถอยู่รายรอบ สีแดงแกมโลหิตของชุดจะบอกได้ซึ่งระดับฐานันดรของเทพแต่ละองค์

.

แคว้นตะวันเพลิงอาจมิใช่แคว้นที่โดดเด่นเรื่องวิชาแพทย์มากกว่าใคร เพราะแดนสวรรค์แต่ละแห่งก็ล้วนแต่มีหอเทียนอี (天医殿) เป็นของตนเอง แต่ถ้าหากจะวัดเรื่องความพิสดารในยามรักษาล่ะก็! บอกเลยว่าที่นี่คือยืนหนึ่ง! ปัจจัยที่ว่าสถานที่น่าตายแห่งนี้อยู่ใกล้กับแคว้นเซียนแสงจันทร์ที่สุดก็ว่าใช่ แต่ปัจจัยสำคัญที่ปู่ซืออี้เลือกย้ายผู้บาดเจ็บมาที่นี่ก็เพราะเหตุผลด้านความปลอดภัยเป็นหลัก

.

จากบรรดาสรรพคุณต่าง ๆ ที่เล่ามา ความสลับซับซ้อนของธารเพลิงที่จะเปลี่ยนรูปร่างโดยมิซ้ำ ภูเขาสันหลังมังกรที่เป็นแนวขวางกั้น บวกกับหอเทียนอีตำหนักแพทย์เทวะที่ซุกซ่อนไว้ส่วนลึกสุด ทำให้ไม่ว่าจะคิดยังไงพวกเทียนซิ่งจงก็คงจะมิเสียสติบุกมารุกรานที่นี่ในเวลาอันใกล้เป็นแน่! ยังไงซะสวรรค์ก็ยังมีดินแดนอีกถึง 8 แคว้นที่น่าจะเข้าตีได้ง่ายกว่า

.

"เฮ้อ.. ที่นี้เจ้าเข้าใจรึยังว่าทำไมข้าถึงพาทุกคนมายังที่แห่งนี้?"

ปู่ซืออี้ผู้อาวุโสแห่งหออักษรลอบถอนหายใจอีกครา แกผินหน้ามารับถ้วยน้ำชาจากสหายเทพโอสถเพลิงองค์เดิมที่เคยผละตัวออกไป

.

"น้ำชาขอรับท่านผู้เฒ่า เล่ามาตั้งนานท่านน่าจะคอแห้ง"

กิริยาสุดนอบน้อมทั้งยังอุตส่าห์ใช้ยันต์เหมันต์คลุมลงด้านบน เพื่อเปลี่ยนให้ถ้วยชาร้อน ๆ มีอุณหภูมิที่เย็นขึ้น ดูเทพโอสถเพลิงผู้นี้จะมิตกใจไปกับอาคมแฝงร่างของปู่ซื้ออี้สักเท่าไหร่

.

"ซูดดด..ด..ด..ด! , แผล่บ! ๆ ๆ"

"ดี! , ชาดี! , ชาดี! , เป็นชารสขมแบบที่ข้าพิสมัย รู้จักใช้ยันต์คุมอุณหภูมิสมกับเป็นเทพอัคคีแห่งแคว้นนี้เสียจริง! ว่าแต่เมื่อครู่ข้าเล่าถึงไหนแล้วนะ?"

.

กลับกลายเป็นจางอี้เฟิงที่นั่งอยู่บนเตียงหยกชิงให้คำตอบก่อน เขาในท่านั่งขัดสมาธิได้สนทนากับปู่ซืออี้ต่ออย่างออกรสออกชาติ ทั้งยังได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองทั้งหมดให้แกฟังโดยละเอียดเพื่อเป็นดั่งค่าตอบแทน ไป ๆ มา ๆ คำคมที่ว่า "ไม่มีผลงานไม่รับของ" ดูจะเป็นเรื่องจริงขึ้นมาแล้ว ปู่ซืออี้ถึงกับตารุกวาวในความบ้าระห่ำของเทพกงกงผู้เป็นน้องชาย ทั้งยังทึ่งในความสามารถด้านการใช้เท้าของคนแซ่จางผู้นี้เป็นอย่างมาก

.

ม้วนคัมภีร์อักขราวิสุทธิ์ของแกจึงถูกเขียนแล้วเขียนอีก พู่กันเซียนในมือสะบัดเป็นระวิงตวัดตัวอักษรโดยมิลดละ ขณะฟังไปก็พยักหน้าไปแม้แต่เทพโอสถเพลิงที่ยืนถือถาดน้ำชาอยู่ใกล้ ๆ ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย ณ ตอนนี้ทุกคนที่เป็นคนนอกต่างก็รู้แล้วว่าวีรกรรมการต่อสู้กับค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศของจางอี้เฟิงนั้นกล้าหาญเพียงใด! ขอบข่ายวิชาของพวกเทียนซิ่งจงเองก็เริ่มจะเห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว!

.

"เฮ้อ..อ..อ..เอาล่ะที่ผ่านมาก็น่าจะประมาณนี้ล่ะครับคุณปู่ ถ้าปู่ไม่เชื่อหรือคิดว่าผมโกหกก็ลองถามพี่ ๆ ทหารสวรรค์ที่นอนอยู่ข้าง ๆ ผมก็ได้ ผมเหลือบตาดูแล้วทุกคนคือคนที่อยู่กับผมในเหตุการณ์ทั้งหมดเลย ถ้าเราไม่ช่วยกันป่านนี้ก็คงกลายเป็นศพไปแล้ว ๆ ก็คงไม่ได้มานอนอยู่บนเตียงหยกเย็น ๆ เช่นนี้หรอกครับเหอะ ๆ"

จางอี้เฟิงยิ้มกว้างออกมาดูเหมือนเขาจะหายดีแล้วจริง ๆ แล้วพอลองผินหน้าไปรอบ ๆ ก็พบว่าบรรดาทหารสวรรค์ , องคลักษณ์ประตูเทวา , แล้วก็เทพสงครามอู่เสิ่นบางส่วนก็เริ่มจะลืมตาตื่นขึ้นบ้างแล้ว

.

"อืม! เห็นจะจริงดังเจ้าว่ามิมีใครปฏิเสธเลยนะนั่น! เจ้าคนแซ่จางเอ๊ยข้าว่าหลังจากนี้สวรรค์คงจะต้องพึ่งพาเจ้าอีกมาก วรยุทธเยี่ยงปุถุชนของเจ้าช่างน่าอัศจรรย์ใจตัวข้านั้นเลื่อมใสเจ้ายิ่งนัก ข้าจะนำบันทึกนี้ไปเพ็ดทูลต่อท่านเง็กเซียนโดยเร็ว และหากข้าเดามิผิดเจ้าจะต้องได้ร่วมศึกกับสวรรค์ในฐานะผู้นำทัพเป็นแน่"

.

"จงเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม หากขาดเหลือสิ่งใดมิว่าจะเป็นอาหารการกิน , ที่อยู่อาศัย , เคล็ดวิชา , หรือทรัพยากรฝึก ก็ให้เจ้าแจ้งต่อเทพโอสถเพลิงผู้นี้ได้เลย ส่วนเรื่องใหญ่อย่างการนำทัพจับศึกไว้ข้าได้ข้อสรุปแล้วข้าจะติดต่อกับเจ้าผ่านป้ายหยกนี้อีกที!"

.

"ปิ๊งงงง~!"

.

สะบัดมุทรากระบี่บนปลายนิ้วเป็นแนวเฉียง พลันได้ออกมาเป็นป้ายหยกสีเขียวอ่อนที่มีตราราชสำนักสลักไว้ตรงกลาง มันลอยตุ๊บป่องขึ้นข้าง ๆ กับม้วนตำราอักขราวิสุทธิ์ ก่อนจะค่อย ๆ ลอยเข้าไปอยู่ในมือของจางอี้เฟิงด้วยตัวมันเอง

.

"อุ๊บ! , เอิ่ม..ม..ม..อะไรล่ะครับเนี่ยะ? ป้ายอันนี้คือ?"

.

"ซ่วนเลอ! (算了!) , ซ่วนเลอ! (算了!)"

"เอาน่าเอาเป็นว่าข้าจะติดต่อกับเจ้าผ่านป้ายนี้ และหากเจ้าอยากได้สิ่งใดในแคว้นตะวันเพลิง เจ้าก็เพียงนำป้ายนี้ไปแสดงต่อหน้าเหล่าเทพอัคคี แล้วพวกเขาจะปฏิบัติต่อเจ้าเยี่ยงปฏิบัติต่อข้า"

.

กล่าวเสร็จปู่ซืออี้ก็ผินหน้ามาทางเทพโอสถเพลิงที่ถือถาดน้ำชาอยู่ การโค้งคำนับของเขาคือหลักฐานยืนยันความศักดิ์สิทธิ์ของป้ายหยกดังกล่าว

.

"โห..แล้วผมจะกล้าใช้ไหมครับเนี่ยะ? ไอ้เรายิ่งเป็นพวกขี้เกรงใจอยู่ด้วยสิ!"

.

"อันนั้นก็เป็นกิจของเจ้าหาใช่ธุระของข้า ถึงเวลาที่ข้าต้องกลับตำหนักหวงหือลี่ (黄花梨) แล้ว เป็นเกียรติยิ่งนักที่ได้สนทนากับเจ้า ๆ คนแซ่จาง ไว้พบกันใหม่ในเวลาอันใกล้ ลำบากพวกเจ้าดูแลวีรบุรุษของเราด้วยล่ะข้าขอตัวก่อนแล้ว~!"

.

"ปิ๊งงงง~!"

.

วิ๊งค์แรกคือการตวัดมุทรากระบี่เรียกคัมภีร์อักขราวิสุทธิ์ให้ม้วนเก็บ ซี่ไม้โบราณสานกันด้วยเชือกตวัดม้วนเป็นเกลียวกลายเป็นทรงกระบอก ก่อนจะแตกตัวเป็นละอองเวทย์สี่ฟ้าสว่างไสว แล้วก็วาร์ปเข้าไปเก็บในส่วนหัวของปู่ซืออี้ราวกับเล่นกล!

.

วิ๊งค์ต่อมายิ่งแล้วใหญ่เพราะมันคือการคายอาคมแฝงร่างอันพิลึกกึกกือที่สุดแล้วบนแดนเซียนแห่งนี้ เมื่อจู่ ๆ ส่วนศีรษะของปู่ซืออี้ก็จมยุบลงไปในร่างต้น! มันค่อย ๆ เขยื้อนแบบขย้อนกระดืบลงไปราวกับอสูรกายที่กลืนเหยื่อลงกระเพาะ ใบหน้าของผู้อาวุโสฉีกยิ้มแต่จางอี้เฟิงคือแทบอ้วก! ทันทีที่หัวจมหายลงไปในตัว แผ่นหนังตั้งแต่ช่วงคอขึ้นมาของเทพโอสถเพลิงเจ้าของร่างก็ค่อย ๆ เคลื่อนกลับเข้ามาประกบติด! บัดนี้ศีรษะที่เคยแหกเป็นลูกขนุนได้คืนกลับสภาพเดิมแล้วเรียบร้อย

.

แสงสีอำพันสว่างโพลงขึ้นราวกับเป็นเวทมนตร์ประสาน กระพริบตาได้พยักหน้าได้ขยับคอซ้ายขวาอีกเล็กน้อย และแล้วเทพโอสถเพลิงคนเดิมก็กลับมาใช้ร่างของตนเองได้ตามปกติ ยกเว้นเสี้ยวพริบตาหนึ่งในส่วนของบั้นท้าย ทุกคนเห็นเหมือนกันหมดว่าแกตดออกมา! และนั่นแหละคือกายาหลอมควันที่ปู่ซืออี้พุ่งคืนสู่แคว้นสวรรค์ทองคำ (金阙天朝) จินเชวี่ยเทียนฉาวของตนเองไป