บทที่ 25 : ท่านเง็กเซียนลงสนามรบ

ภาพเหตุการณ์ตัดมายังสถานที่แห่งหนึ่งในแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) อาณาบริเวณนี้อยู่ลึกเข้าไปจากสมรภูมิเป็นระยะทางหลายลี้ มันถูกจัดว่าเป็นสถานที่ปลอดภัย และเหมาะเป็นอย่างยิ่งที่จะมีพลับพลาชั่วคราวของท่านเง็กเซียนประดิษฐานอยู่ เทพหลายองค์ยกย่องว่าที่นี่เป็นดั่งศูนย์กลางการบังคับบัญชา เป็นเต็นท์ของเหล่าเสนาธิการทหารที่คอยสั่งการแนวรบ แต่ทว่าสำหรับเหล่าองครักษ์ประตูเทวาและเทพอู่เสิ่นแล้ว สิ่งนี้ก็แค่นิทรรศการปาหี่ของพวกขี้ขลาด! หากมิมีจางอี้เฟิงช่วยแม้แต่ที่นี่ก็คงไม่รอด!

.

"ห๊ะ! เจ้าว่าเช่นไรนะปู่ซืออี้ข้าศึกถอยทัพแล้วงั้นรึ?! เทพอู่เสิ่นผู้รับผิดชอบพื้นที่ทำได้เยี่ยงไร หรือเขามีอาวุธเวทย์คุ้มกายหรือมีสมบัติเวทย์ที่เป็นปรปักษ์กับวรยุทธของพวกเทียนซิ่งจงแล้วมิยอมบอกข้า?!"

ท่านเง็กเซียนถึงกับตวาดเสียงดัง แกเริ่มเดินไปรอบ ๆ เต็นท์สั่งการ เจอผลลัพธ์แบบนี้เข้าไปทำเอากระดานหมากที่อุตส่าห์วางกลยุทธ์ร่วมกับเทพสงครามองค์อื่น ๆ กลายเป็นหมันไปเลย

.

ตวัดชายเสื้อทีเดียวอาคมแผนที่ซึ่งมีลักษณะคล้ายภาพโฮโรแกรมสามมิติ ก็ได้แตกสลายกลายเป็นผงฝุ่นเรืองแสง! กลศึกนี้มิจำเป็นต้องหารือกันอีกต่อไป และแม้จะงวยงงกันอยู่บ้างแต่เห็นเง็กเซียนยิ้มได้เทพทุกองค์ก็โล่งอก

.

"เป็นจริงขอรับ! ข้าเพิ่งได้รับแผ่นยันต์สื่อสารจากด่านหน้ามาเมื่อครู่ หากท่านเง็กเซียนมิมั่นใจตัวข้าก็พร้อมให้ท่านตรวจสอบขอรับ"

พูดเสร็จปู่ซืออี้ก็ประสานมือเป็นก้อนกลมเพื่อโค้งคำนับ พลางควักเอายันต์สื่อสารแผ่นดังกล่าวที่สอดไว้ในแขนเสื้อออกมาให้ประมุขสวรรค์ดู

.

สภาพมันค่อนข้างยับเยินสมกับมาจากสมรภูมิ หนำซ้ำยังลอยกระท่อนกระแท่นคล้ายจะส่งไปมิถึงมือผู้รับ จนกระทั่งเง็กเซียนฮ่องเต้ต้องออกแรงขับปราณเคลื่อนย้ายวัตถุเพื่อดึงมันเข้ามายังมือเอง

.

"หมับ!"

ใช้เพียงสองนิ้วคีบก็เรียบร้อย

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าเสียงที่ฝากมากับยันต์แผ่นนี้เป็นอะไรที่ดังมาก มันดังชนิดที่ว่ามิต่างจากคอมพิวเตอร์ที่ต่อพ่วงกับลำโพงสปีคเกอร์โฟนเลย ซึ่งก็นับว่าดีเพราะนั่นจะทำให้เหล่าทวยเทพองค์อื่น ๆ ที่อยู่ในเต็นท์ได้รับข้อมูลสำคัญนี้ไปพร้อม ๆ กันด้วย พวกเขาจะได้ถือว่าสิ้นสงสัยไปในคราวเดียวกัน

.

"พรึบ! , พรับ! , พรึบ! , พรับ!"

หลังประมุขสวรรค์ถ่ายพลังวิญญาณเข้าไป แผ่นยันต์ก็วูบไหวไปมาพลันเปล่งแสงสีทองเหลืองอร่ามออกมา มันมาพร้อมกับเสียงข้อความสั้นที่ระบุใจความได้ว่า

.

"ข้าศึกถอยทัพแล้ว! แคว้นโหย่ฮวาเซียนโจว (月华仙洲) ยังคงปลอดภัย! มีการสูญเสียทหารสวรรค์เป็นจำนวนมาก! ทัพหน้าเหลือผู้รอดชีวิตราว 20 นาย มิพอสำหรับการพิสูจน์อัตลักษณ์บุคคล โปรดส่งหน่วยทหารโอสถมาที่นี่เป็นการด่วน และหากมิมีมนุษย์ผู้นี้ช่วยเหลือแม้แต่ข้าผู้เป็นเทพอู่เสิ่นประจำแคว้นก็คงฝากเสียงผ่านแผ่นยันต์นี้มามิได้.. เทียนถิงปี้เซิ่ง! (天庭必胜!) สวรรค์จงเจริญ!"

.

"ฟุบ!!!"

แผ่นยันต์ฝากเสียงดับแสงลงกลายเป็นสีเทาหม่น ก่อนจะค่อย ๆ ลุกไหม้ขึ้นอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นเศษขี้เถ้าคามือองค์จักรพรรดิ

.

"มนุษย์งั้นรึ?! มีมนุษย์ธรรมดาขึ้นมาร่วมศึกบนสวรรค์แผ่นดินเซียนได้เยี่ยงไร?! ใครเป็นผู้ลักลอบทำสิ่งนี้! เหตุใดข้าผู้มีอาวุโสสูงสุดถึงเพิ่งจะทราบเรื่องมิมีผู้ใดคิดจะอธิบายข้าเลยรึ? พวกเจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไร!?"

พระองค์ขึ้นเสียงด้วยฤทธาแห่งความสงสัยผสมความโกรธ พลังปราณทำลายล้างเล่นเอาพลับพลาชั่วคราวถึงกับสั่นโยก

.

เดือดร้อนไปถึงปู่ซืออี้ที่ต้องรีบแถลงไข โดยเริ่มจากการสะบัดชายเสื้อตัวโคร่งกระพือพริ้ว พลางคุกเข่าลงและเพ็ดทูลแก่ฝ่าบาท

.

"ขออภัยขอรับใต้เท้าเพราะจากสายข่าวที่ข้าได้มา เรายังมิสามารถระบุตัวตนที่ชัดเจนของเขาได้ แต่เท่าที่เบาะแสพอมีมนุษย์ผู้นี้อยู่ในสังกัดของเทพกงกง เทพผู้เฝ้าตำหนักหลวงหวงหือลี่ (黄花梨) อาคมติดตามตัวที่แปดเปื้อนบนร่างกายเขามีกลิ่นอายของเทพกงกงอย่างชัดเจน อาจจะต้องใช้เวลาราว 1 - 2 ชั่วยามขอรับสำหรับการตรวจสอบที่ละเอียดขึ้น"

.

"หืม.. กงกงเทพตุ้งติ้งน้องชายเจ้าน่ะรึ? เขามีความสามารถในการเฟ้นหาคนในระดับนั้นเชีียว! เพราะจากยันต์ฝากเสียงที่ส่งมาดูเหมือนมนุษย์ผู้นี้จะมีวรยทุธที่เก่งกาจทีเดียว เขาจะเป็นคนแบบไหนกัน? ข้าว่าชักน่าสนใจซะแล้วสิ! น่าสนใจ..! น่าสนใจ..!"

เดินไปพลางลูบเคราขาด ๆ ของตนไปด้วย

.

"ลุกขึ้นแล้วไปเรียกเขามาพบข้าปู่ซืออี้! ข้าอยากจะจิบชากับเขาสักถ้วย! หรืออย่างน้อยก็จะได้เป็นการขอบอกขอบใจกัน เพราะข้าเองก็มิได้สนทนากับมนุษย์ตัวเป็น ๆ มานานแล้ว"

.

"ขอรับใต้เท้าข้าจะส่งคนไปเชิญตัวมาเดี๋ยวนี้ เขาอยู่แนวหน้าสมรภูมิใกล้ ๆ นี่เองมิถึงครึ่งก้านธูปก็น่าจะมาถึง!"

.

แต่ทว่าองค์เง็กเซียนฮ่องเต้กลับนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมาก็มิรู้ เมื่อจู่ ๆ แกก็เรียกให้ท่านปู่ซืออี้วกกลับเข้ามาในพลับพลาก่อน แล้วก็เริ่มร่ายเวทย์ค่ายกลเคลื่อนย้ายขึ้นมาเป็นวงแหวนอักขระตรงกลางพื้นเต็นท์ เขตอาคมนี้มีรัศมีไม่กว้างไกลนักและมีระยะครอบคลุมเพียงเต็นท์พลับพลากับบรรดาเทพสงครามอู่เสิ่นเกราะทองราว 5 - 6 องค์ที่อยู่ถายใน

.

ซึ่งยังมิทันถึง 3 ห้วงหายใจ ศูนย์บัญชาการทั้งหลังก็ได้ทำการวาร์ป! มันวาร์ปแบบหายไปทั้งยวง! อาคมเคลื่อนย้ายนี้ใช้พลังปราณวิญญาณมิถึงหนึ่งในพันล้านส่วนของท่านเง็กเซียนด้วยซ้ำ ทว่าเพราะระยะทางที่มิไกลมากบวกกับความร้อนรนใจอยากเจอไว ๆ องค์เหนือหัวสูงสุดจึงรอมิไหว แทนที่จะตามจางอี้เฟิงให้มาพบ มิสู้วาร์ปคณะทำงานทั้งองคาพยพไปหาเขาเลยดีกว่า

.

"ฟุบบบ~!"

.

แต่เดชะบุญ! ตลกร้ายสิ้นดี! ที่การวาร์ปครั้งนี้เหมือนจะผิดพลาด! องค์เง็กเซียนฮ่องเต้เคยเอาเท้าเหยียบสนามรบซะที่ไหน แกอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร แกมิเคยตายเพื่อลูกน้องมีแต่ลูกน้องที่ถวายชีวิตยอมตายเพื่อแก ส่วนวิชาค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ใช่ว่าจะแย่ มันยังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมหากแต่เป็นจุดโผล่นี่สิที่เหมือนจะผิดฝั่ง!

.

รู้งี้วาร์ปไกลกว่านี้หน่อยก็ดี อย่างน้อยจะได้มีการใช้ป้ายกำกับทิศทางบ้าง มิใช่อยากจะไปโผล่ตรงไหนก็ไปเช่นนี้ แล้วดูผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นสิไม่ตายโหงกันยกตี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว! ที่นี่คือสมรภูมิรบบริเวณแนวหน้าก็จริงแต่ฝั่งนี้มันไม่ใช่ฝั่งสวรรค์ที่พวกจางอี้เฟิงอยู่ มันคือฝั่งของเทียนซิ่งจง! ข้าศึกที่ตั้งใจจะมาฆ่าล้างโคตรชาวสวรรค์อยู่นานนมนั่นเอง!