บทที่ 40 : ลงทีมซ้อม!

สัมผัสแรกที่หยิบพู่กันหมึกทมิฬขึ้นมาถือ ก็รับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลราวกับพู่กันนี้มีชีวิต จางอี้เฟิงเข้าใจทันทีว่าทวยเทพทั้งหลายต้องแบกรับสิ่งนี้อยู่ตลอดเวลาเมื่อยามที่ใช้สมบัติเวทย์ เขารู้สึกได้ถึงความเหน็ดเหนื่อยและพลังทางกายภาพที่ค่อย ๆ เสื่อมถอยลงไปทั้งที่ยังมิได้ขยับตัวใด ๆ แต่ครานั้นก็ยังกัดฟันสู้ ตั้งสติและทำหน้าที่การเป็นเฮดโค้ชเฉพาะกิจของตนต่อไป

.

ฝีแปรงแรกจึงถูกตวัดลงบนแผ่นกระดาษยักษ์ เพื่อลากเส้นทำเป็นกรอบสนาม เส้นข้าง เส้นกึ่งกลางวงกลม และกรอบประตู

.

"ฉึบ! , ฉึบ! , ฉึบ! , ฉึบ!"

เบาราวกับขนนกประหนึ่งเพียงห้วงจิตคิด พู่กันวิเศษนี้ก็ลากไปจุดนั้นจุดนี้ได้เอง

.

"เอาล่ะครับทุกท่านหลังบรรยายให้ฟังแบบปากเปล่า คราวนี้เราจะมาพูดถึงเรื่องที่ซับซ้อนขึ้นอีกขั้นนะครับ ภาพที่เห็นอยู่นี้คือสนามฟุตบอลเมื่อมองจากมุมสูง จุดทั้ง 11 จุดเทียบได้กับตำแหน่งของผู้เล่น 11 คน โดยจะแบ่งความรับผิดชอบออกเป็น 3 แดน 3 บทบาท ได้แก่กองหน้า , กองกลาง , กองหลังและผู้รักษาประตู"

.

""ฉึบ! , ฉึบ! , ฉึบ! , ฉึบ!"

ปาดพู่กันสะบัดวาดเป็นวงกลม แบบที่ไม่เหมือนกับในเนื้อเพลงเอาปากกามาวงของ เบล-วริศรา หากแต่เป็นการวงในแอเรียของส่วนหลังในแผนภาพ ว่าให้เทพทุกองค์เพ่งมองมายังจุด ๆ นี้

.

"โดยหลัก ๆ ผู้เล่น 4 คนตรงนี้จะเล่นเกมรับและเน้นการป้องกันมิให้คู่แข่งทะลวงเข้ามายิงประตูฝั่งตนเองได้ หรือพูดง่าย ๆ คือพวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามส่งบอลเข้าไปซุกก้นตาข่ายโกลล์! ฟุตบอลจึงไม่ได้มีแค่มิติในเกมรุกอย่างเดียว! มันมีทั้งรุกและรับซึ่งไม่ต่างจากการรบในศึกสงครามเลย!"

.

"ถ้าพวกท่านไปมั่วในสนามบอลก็ไม่ต่างจากท่านไปมั่วในสนามรบ การรบแบบไร้กระบวนทัพก็มิต่างจากวัวควายที่ใช้แต่กำลังยากจะพิชิตการใหญ่ ตอนอยู่บนก้อนเมฆกับท่านกงกงผมเห็นเลยว่าพวกเทียนซิ่งจงมันมีการแปรรูปขบวน มันไม่ได้มีแต่ลูกบอลไฟอย่างที่ทุกคนเห็น แต่มันเห็นแคว้นเซียนแสงจันทร์เป็นดั่งโกลล์ประตู!"

.

เหล่าทวยเทพสวรรค์นั่งฟังกันตาใสแจ๋ว พร้อมกันนั้นอาจารย์หยานเซิงก็ได้เหาะเหินขึ้นไปบนฟ้าและจัดแจงตวัดมุทรากระบี่ปล่อยลำแสงออกจากปลายนิ้ว เพื่อแผ้วถางสนามหญ้าด้านหลังให้มีรูปร่างคล้ายกับสนามฟุตบอลที่จางอี้เฟิงวาดขึ้น ติดก็แค่บริเวณกรอบเสาประตูที่เจ้าตัวเลือกที่จะใช้ธงค่ายของค่ายกลชีวาตาลปัตรที่ปักกางอาณาเขตอยู่แถวนั้นเป็นดั่งเสาโกลล์ทดแทน อุปมาเหมือนเวลานักเรียนชายเตะบอลตรงใต้ถุนอาคารเรียน แล้วใช้ขวดน้ำหรือกระเป๋าเป้มาวางกั้นเป็นเขตประตูแบบง่าย ๆ นั่นเอง

.

"ขอบคุณมากครับอาจารย์แค่นี้ก็ใช้ได้แล้วล่ะ เพราะวันนี้เราคงยังไม่เน้นเรื่องแท็คติกการยิงประตูนัก ผมต้องการให้ทุกคนเข้าใจในภาพรวมก่อนว่าฟุตบอลคืออะไรและเล่นยังไง"

.

พอสมาธิกลับมาที่แผนผังบนกระดาษยักษ์อีกหน จางอี้เฟิงกับพู่กันหมึกทมิฬในมือก็ได้กวัดแกว่งในสิ่งที่จำเป็นต่อ โดยเน้นไปที่บทบาทของกองกลางและกองหน้าว่าต้องทำอะไรบ้างแบบละเอียดยิบ! จนกระทั่งล่วงเลยไปหลายก้านธูปและทำเอาเทพบางองค์ถึงกับสัปหงก กว่าจะจบได้ก็เล่นเอาหูชาไปเหมือนกัน แล้วก็ดั่งคำโบราณว่าไว้ว่าพูดให้ฟังมิดังเท่าทำให้ดู! นักบอลหนุ่มจึงปรบมือขึ้นอีกครั้งพลันตะโกนกระตุ้นจนสุดเสียง

.

"แปะ! ๆ , แปะ! ๆ ,แปะ! ๆ ,แปะ! ๆ"

.

"เอาล่ะทุกคนลุก! , ลุก! , ลุก! , เร็ววว! แล้วลงสนามได้! เปลี่ยนชุดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย! ผมจะให้ทุกคนเลือกเอาเลยว่าอยากเล่นตำแหน่งไหน ผมจะไม่บังคับเพราะทุกคนย่อมรู้ขีดความสามารถของตัวเองดี นิสัยสันดานคุณเป็นพวกรุกหรือรับ คุณชอบป้องกันหรือทำลายประคู่แข่งย่อมเป็นสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจ เลือกกันได้เลยแล้วผมจะตัดสินจากผลงานในสนามเอง , ไป!!! , ลงสนามได้!!! , เร็ว!!! ๆ ๆ ๆ"

.

"แปะ! ๆ , แปะ! ๆ ,แปะ! ๆ ,แปะ! ๆ"

ปรบมือกระตุ้นไปอีกทีจากตะโกนชักจะเหมือนการตะคอก ทำไปทำมาจางอี้เฟิงก็เริ่มจะเหมือนโค้ชฟุตบอลผสมกับครูฝึกทหารขึ้นมาแล้ว

.

ซึ่งก็เป็นอะไรที่ได้ใจบรรดาเทพสายสงครามและองครักษ์ประตูเทวาที่ชวนกันมาร่วมฝึกอยู่มิน้อย มันต้องแบบนี้สิวะ! พวกเขารับรู้ได้ถึงความคล้ายกันมากระหว่างฟุตบอลกับสมรภูมิเดือด บรรยากาศเริ่มมาความฮึกเฮิมเริ่มมี แล้วกิจกรรมที่ต้องพิสูจน์ตัวเองเช่นนี้แหละที่เหมาะยิ่งนักที่จะให้พวกคลั่งความรุนแรงได้แสดงออก

.

ประกายแสงเรืองรองหลากสีสันแผ่พุ่งออกมาหลายสิบจุด สีแต่ละสีขึ้นอยู่กับปราณวิญญาณของเทพแต่ละองค์ และครู่สั้นนี้เองที่เป็นช่วงเวลาให้พวกเขาได้เปลี่ยนชุด มิต้องมีห้องแต่งตัว มิต้องมีล็อคเกอร์ มิต้องกลัวโป๊เปลือยอนาจาร เพราะเพียงแค่ตวัดมุทรากระบี่หมุนปั่นดัชนีวนรอบตัว คณะทวยเทพกว่า 30 องค์เบื้องหน้าก็พากันเปลี่ยนเครื่องแบบกันไปหมด

.

"วิ๊งค์~!"

.

จากชุด ฉางเผา (长袍) อาภรณ์เซียนแขนกว้างชายเสื้อพลิ้วไหวและดูลุ่มล่าม บัดนี้กลับหดสั้นลงรัดรูปมากขึ้นและมีความทะมัดทะแมงในระดับสูง อาภรณ์ทรงนี้ควบรวมไปถึงเทพที่เป็นสตรีและดรุณที่มาร่วมกิจกรรมฟุตบอลในวันนี้ด้วย ด้วยความสัตย์จริงว่าจางอี้เฟิงค่อนข้างประทับใจ เขาแทบมิต้องพูดถึงประเด็นนี้มากมายแต่ทุกคนเหมือนเตรียมพร้อมมาจากบ้าน อาภรณ์เครื่องแบบใหม่นี้คลับคล้ายเหมือนชุดสำหรับใส่เข้าฟิตเนส มีแม้กระทั่งรองเท้าที่ใช้แทนสตั๊ดได้เลย

.

"ยอดเยี่ยมไปเลยครับทุกคน! ถึงสีสันจะไม่เหมือนกันแต่ผมก็เซอร์ไพรต์มาก ๆ ที่ทุกคนเตรียมพร้อมขนาดนี้"

.

อาจารย์หยานเซิงที่เปลี่ยนชุดแล้วเช่นกันจึงต้องเหินกายลงมา พลางกระซิบบอกจางอี้เฟิงไปว่า

.

"หาไม่เลยศิษย์ข้า! ความจริงแท้ของเรื่องนี้คือพวกเรามิได้เตรียมตัวอะไรกันมาก่อน หากแต่เป็นเพราะนี่คืออาภรณ์เครื่องแบบ อวี้เฟิงอี (御风衣) อาภรณ์ทะยานเมฆาที่กระชับแนบกาย มีไว้เพื่อมิให้เป็นอุปสรรคยามสำแดงวิชา เจ้าน่าจะยังมิรู้ว่าชาวสวรรค์เราในทุก ๆ สองร้อยปีจะมีเทศกาลล่าสัตว์เทวะเกิดขึ้น สถานที่แห่งนั้นเมื่อถูกเปิดออกจะมีอสูรกายเมฆาโบราณที่ดุร้ายและฝึกยากโผล่ออกมามิจบมิสิ้น พวกมันจะถูกล่าเอามาทำเป็นสัตว์วิญญาณข้างกาย หรือไม่่ก็นำชิ้นส่วนสำคัญมาหลอมอาวุธและโอสถ"

.

"ชื่อของเทศกาลคือ มหาพิธีเทียนฉี่เสินโส่ว (天启神狩) ความยากระดับพระกาฬเซียนหลายองค์เอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นกันนับมิถ้วน และเพื่อการนั้นเหล่าเซียนรุ่นหลังจึงต้องปรับมาใช้อาภรณ์ อวี้เฟิงอี (御风衣) แทนที่จะใส่ชุดลุ่มล่ามอย่างชุด ฉางเผา (长袍) ส่วนการที่เจ้าเห็นพวกเราห่มอาภรณ์ดังกล่าวในห้วงนี้ก็เห็นจะเป็นเพราะความบังเอิญเท่านั้น!"

.

"ว้าว! น่าสนุกจังเลยนะครับผมไม่ยักรู้ว่าบนสวรรค์จะมีการล่าสัตว์กันด้วย ผมล่ะอยากจะเห็นกับตาตัวเองสักครั้งบ้างจังเหอะ ๆ "

.

"แต่อายุขัยเจ้าจะอยู่ถึงรึเจ้ามนุษย์?!"

เหยียบเบรคดังเอี๊ยด! เจออาจารย์ขัดดอกนี้เข้าไปจางอี้เฟิงถึงกับไปมิเป็น

.

"เหอะ ๆ นั่นสินะครับ ผมว่าผมควรจะโฟกัสเรื่องตรงหน้ามากกว่า.."

.

"มิผิด! เจ้ายังคงหัวไวอีกเช่นเคย ผู้ที่ผิดน่าจะเป็นข้าเสียมากกว่าเพราะยังไงซะมหาพิธีเทียนฉี่เสินโส่ว (天启神狩) ก็มิได้จัดขึ้นที่แคว้นตะวันเพลิงแห่งนี้ การจะเข้าสู่สถานที่พิศวงนั้นได้ต้องผ่านเกณฑ์คุณสมบัตินานับประการ ใครมีสิทธิ์เข้าร่วม , ใครมีสิทธิ์ครอบครองสัตว์เทพหายาก , การแบ่งเขตล่า , หรือแม้แต่กฎว่าห้ามสังหารสัตว์เทพบางสายพันธุ์ รายละเอียดพิสดารเช่นนี้เกียจคร้านจะอธิบาย มิสู้เจ้ามาสอนพวกข้าทำในสิ่งที่มิเคยรู้มาก่อนจะเป็นคุณกว่า"

.

"เข้าใจแล้วครับ! ถ้างั้นเราก็มาเริ่มเล่นกับลูกบอลกันเลยดีกว่า ว่าแต่อาจารย์หยานเซิงครับผมมีเรื่องจะให้ท่านช่วยอีกสักหน่อย"

.

เกิดการกระซิบกระซาบขึ้นอีกครั้งระหว่างลูกศิษย์กับครู และครั้งนี้ก็เหมือนกับว่าจะเป็นเรื่องที่เหนือบ่ากว่าแรงของเทพโอสถเพลิงผู้นี้ไปแล้ว ดวงตาแกถมึงทึงสีหน้าบอกบุญไม่รับอย่างชัดแจ้ง เพราะปัญหาของจางอี้เฟิงก็คือพวกเขามีทุกสิ่งเกี่ยวกับฟุตบอลอย่างพรั่งพร้อม หากแต่ดันขาดของสำคัญที่สุดอย่างลูกหนังกลม ๆ ที่มีลมอยู่ข้างในอย่าง "ลูกฟุตบอล" แทน!

.

"อั่ยหยา! (哎呀!) ก็ข้ามิเคยเห็นข้าจะสร้างมันขึ้นมาได้เยี่ยงไรเล่า! เจ้าอย่าลืมสิว่าข้ามิได้ลงไปในสนามรบเฉกเช่นเจ้า ข้าเพียงคอยรักษาผู้บาดเจ็บอยู่ในหอเทียนอี!"

.

"เอ้า! ไอ้ผมก็คิดว่าท่านสร้างทุกอย่างได้เพียงแค่ดีดนิ้วซะอีก! แล้วแบบนี้จะฝึกเตะบอลกันยังไง? ท่านไม่ลองเค้นดูหน่อยล่ะครับ แบบที่มันกลม ๆ แล้วกลิ้งบนพื้นได้ขนาดประมาณเท่าเนี่ยะ! เนี่ยะ! ๆ ประมาณเนี่ยะ!"

จางอี้เฟิงถึงกับยกมือขึ้นมาปั้นเป็นก้อน ๆ เพื่อบอกขนาดคร่าว ๆ ท่วงท่าของเขาเทพองค์ใดเห็นก็รู้ว่าสองคนนี้กำลังวิกฤต เหมือนกิจกรรมกู้สวรรค์ด้วยหลังตีนนี้จะล่มตั้งแต่ยังมิเริ่มต้น บอลไม่มีสักลูกแล้วจะฝึกกันยังไงนี่คือคำถาม

.

เดือดร้อนไปถึงองครักษ์ประตูเทวาผู้เคยร่วมศึกกันมาอย่าง "เว่ยเทียนฉง (魏天崇)" เขาผู้นี้เห็นทุกวีรกรรมของจางอี้เฟิง ความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญมิกลัวตายของมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งทำให้เขาตัดสินใจเข้าร่วมภารกิจฝึกฟุตบอลแบบมิต้องคิดอะไรมาก เขาอยากสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเด็กหนุ่มผู้ใช้ลูกบอลเป็นศาสตราวุธอีกสักครั้ง และเพื่อการนั้นเขาจึงเข้าแทรกแซงบทสนทนาของครูและลูกศิษย์

.

"ช้าก่อนพวกท่าน! ขอข้าพูดหน่อย! หากเป็นเรื่องของวัตถุชนิดนั้นล่ะก็ข้าเองก็พอจะมีอยู่! , ฮึบ!"

.

"วิ๊งค์~!"

สะบัดมุทรากระบี่ตวัดปลายนิ้วเรียกเอาของบางอย่างออกมาจากตัว หนำซ้ำยังมีแสงสีขาวสว่างจ้าปรากฏขึ้นตามหลัง

.

ก่อนจะพบว่าแท้ที่จริงก็คือเศษลูกบอลหนังลูกหนึ่งที่ทั้งเหี่ยวทั้งแฟบ มันทั้งแบนและขาดวิ่นไม่มีความเป็นวัตถุทรงกลมที่มีลมอยู่ข้างในเลยสักนิด เว่ยเทียนฉงน่าจะเก็บเจ้านี่มาจากสมรภูมิด้วยเหตุผลส่วนตัวอะไรบางอย่าง ว่าแต่มันจะใช้ได้จริง ๆ หรือสำหรับของที่สภาพยับเยินราวกับขยะเยี่ยงนี้ จางอี้เฟิงกับอาจารย์หยานเซิงถึงกับมองตากันปริบ ๆ พวกเขาหยุดทะเลาะกันก็จริง แต่ก็ต้องมาเครียดต่อกับสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าอยู่ดี