บทที่12

วันนี้เป็นวันเสาร์ก็จริง แต่เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันต้องตื่นแต่เช้ากว่าปกติเพราะมีนัดพาแองจี้ไปแคสบทซีรีย์ตามที่สัญญากับนางเอาไว้ แน่นอนว่าฉันทำหน้าที่เพื่อนสาวแสนน่ารักเป็นสารถีขับรถไปรับนางด้วยตัวเอง ฉันชอบขับรถเล่นหน่ะ

"แองจี้ ลงมาเร็ว" ฉันเปิดลำโพงต่อสายหาเพื่อนรักทันทีที่รถกำลังตีไฟกระพริบ

"ฉันยืนรอแกอยู่ข้างล่าง" 

"โอเคๆ เลี้ยวเข้ามาแล้ว" ฉันถอยหลังเทียบรถจอดตรงหน้าที่เพื่อนยืนพอดิบพอดีอย่างมืออาชีพ

"ไฮ..."

"อืม" อุตส่าห์​มารับแท้ๆ แต่กลับเย็นชาใช่ฉันเนี่ยนะ ใจร้ายเกินไปแล้ว

"เป็นอะไรของแก ทำไมเกร็งขนาดนั้น"

"อยู่ในบท" อ่อ ถึงว่าละนิ่งเชียว 

ฉันก็ลืมไปเลยว่าคาแรกเตอร์​ที่แองจี้ต้องไปแคสวันนี้นางได้รับบทเป็นคนเย็นชาพูดน้อยไร้ความรู้สึก ซึ่งฉันก็ติวเพื่อนมาเป็นอย่างดีแล้วละ แต่เป็นธรรมดาที่นางจะตื่นเต้นขนาดนี้ ครั้งแรกนี่นะ ตอนฉันไปแคสงานครั้งแรกก็ตื่นเต้นแบบนี้เหมือนกัน

"มั่นใจตัวเอง ท่องไว้" สองมือเล็กเกาะบ่าเพื่อนส่งพลังบวกอย่างให้กำลังใจ

"แกทำได้อัษ" แน่นอนว่าต่อหน้าทีมงานมากมายเรียกชื่อนี้ดีที่สุด 

"อื้ม"

"ลุย" 

หลังจากเชียร์​อัพเพื่อนเสร็จ ฉันก็แอบมายืนหลบมุมให้กำลังใจอยู่ห่างๆ โชคดีที่ฉันรู้จักพี่ๆ ทีมงานทุกคนเลยยืนให้กำลังใจเพื่อนในนี้ได้ ซีนแรกและครั้งแรกถือว่าทำได้ดีนะ ถึงจะดูตื่นเต้นนิดหน่อยก็เถอะ ไม่เสียแรงที่ฉันติวเข้มซ้อมบทด้วยอยู่หลายชั่วโมง

"เป็นไงแก ดูแข็งไปมั้ย" อัษฎาวิ่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาหาเพื่อนสาว เขาทำได้

"ไม่นะ ฉันว่าแกได้งานนี้" 

"ถ้าได้จริงๆ ฉันให้พี่แพทดูแลฉันด้วยได้มั้ย" คงจะรู้สึกอุ่นใจมากกว่าคนอื่น เพราะอย่างน้อยแองจี้กับพี่แพทก็รู้จักและสนิทกันระดับหนึ่ง ผ่านฉันนี่แหละ

"ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวฉันบอกพี่แพทให้ สบายมาก" 

จะมีเพื่อนเป็นดาราทั้งที เพื่อนที่แสนดีอย่างวาดฝันคนนี้ก็ขอพาไปฉลองมื้อกลางวันกันเบาเบาเลือกเป็นอาหารญี่ปุ่นร้านดังใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากสตูดิโอ​นี่แหละ เห็นรีวิวว่าอร่อยเหมือนบินไปกินที่ญี่ปุ่นแถมเจ้าของร้านก็หล่อมากด้วย ฉันไม่เชื่อหรอก ต้องไปให้เห็นกับตาตัวเอง แต่จริงๆ อยากไปกินของอร่อยมากกว่านะ

"ฝัน แกเลือกเลยนะ ฉันเป็นเจ้ามือ" อยากเลี้ยงตอบแทนกันวันนี้ละสิท่า รู้หรอกนะ เพราะนางเป็นคนขี้เกรงใจมาก

"ดีเลย สั่งกลับบ้านด้วยนะ" แค่หยอกเล่นเท่านั้น ไม่ทำจริงหรอก เห็นอย่างนี้ ฉันก็ขี้เกรงใจเหมือนกันนะ

"หึ ได้สิ"

"เหล้าบ๊วยเบาเบากันมั้ย"

"แกขับรถนะ ลืมหรอ"

"ก็จริง" ซึม วาดฝันซึม

ฉันกับเพื่อนสั่งเมนูแนะนำของทางร้านมาแค่สามสี่อย่างเพราะกลัวกินไม่หมด ระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟฉันก็ชวนแองจี้ถ่ายรูปเล่นทำคอนเทนต์​เบาเบาวันหยุดลงโซเชียลสักหน่อย ชาวด้อมจะได้ไม่ลืมน้องวาดฝันคนนี้

"หืม ตาลุงนี่" มากับสาวซะด้วย

"ห๊ะ แกว่าอะไรนะ"

"ปะ เปล่า"

เซ็งเป็นบ้าเลย เจอใครไม่เจอมาเจอเจ้ากรรมนายเวรตามมาถึงนี่ ไหนว่ามีธุระ ธุระสับรางรถไฟละสิไม่ว่า

ฉันเผลอมองผู้หญิงที่มากับเขาอยู่นาน เธอสวยน่ารักมากหุ่นก็ดีรูปร่างพอๆ กับฉันนี่แหละ ไทป์นี้สินะ...

"รู้จักหรอ" แองจี้มองตามสายตาเพื่อนก่อนจะหันกลับมากระซิบถามเสียงเบา

"มะ ไม่รู้จัก อุ้ย อาหารมาพอดีเลย" ฉันรีบเฉไฉทำเปลี่ยนเรื่อง ขอบคุณ​พนักงานที่มาช่วยฉันได้ทันเวลา

"ถ่ายรูปก่อนมั้ย" เพื่อนคนนี้เนี่ย รู้ใจกันที่สุด

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนในไอจีของใครบางคนที่ผมติดตาม ทำผมรีบกดเข้าไปดูรูปที่เธอโพสต์ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบๆ ร้านกวาดสายตาหาเป้าหมาย ปล่อยให้โฟดูเมนูและสั่งอาหารให้

คิ้วได้รูปขมวดเป็นปมยุ่งเมื่อเห็นเธอนั่งอยู่กับใครอีกคน คนละฝั่งกับโต๊ะที่เขานั่ง ท่าทางสนิทสนมมาก มากจนน่าหงุดหงิด กินไปคุยไปหัวเราะไป ไม่เหมือนเวลาที่อยู่กับเขา

Film.lff : ใคร? 

Film.lff : กลับไปเจอดีแน่

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็นข้อความที่ผมส่ง แต่นอกจากจะไม่เปิดอ่านแล้ว ยังเงยหน้าขึ้นมามองท่าทางท้าทายก่อนจะคว่ำโทรศัพท์​ลงกับโต๊ะให้รู้ว่าเธอจงใจเมินใส่ แสบนักนะ

ผมทำได้แค่เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มระงับอารมณ์​ตัวเองเอาไว้ใช้สายตามองตัวแสบที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างคาดโทษและกลับมาสนใจโฟกัสน้องสาวของผมแทน

"อุ้ย" 

เกือบหนึ่งชั่วโมงที่ผมอดทนนั่งมองเธอดี๊ด๊าอยู่กับผู้ชายดูมีความสุขจนน่าหมันไส้

แต่สุดท้าย โอกาสก็มาหาผม เพราะเธอลุกเดินไปทางห้องน้ำหลังร้าน ผมเลยทำทีเป็นอยากเข้าห้องน้ำ บอกให้น้องสั่งของหวานมากินรอ

ยืนรอจนเธอเดินออกมา...

"ยั่วโมโหฉัน?" ร่างสูงเดินกอดอกไล่ต้อนเธอจนร่างบางชิดกำแพงไม่มีทางให้หนี

"ใครยั่วไม่ทราบ" ตัวแสบเถียงสู้อย่างไม่ยอมกัน ผิดกับตอนอยู่กับผู้ชายคนนั้นอย่างกับคนละคน 

"มากับใคร" 

"แล้วลุงยุ่งอะไรด้วย" มันน่าฟาดสักทีมั้ยวะ

"มา กับ ใคร" เสียงทุ้มพยายามระงับอารมณ์​โกรธ​อย่างที่สุด หน้าของเขาตอนนี้เหมือนเสือที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อตรงหน้า

"..."

"อื้ออออ"

แต่นอกจากเธอจะไม่ตอบแล้ว ยังกลอกตามองบนใส่และพยายามจะใช้มือเล็กๆ ผลักหน้าอกแกร่งให้ถอยห่าง ทำขีดความอดทนของเขาขาดลงทันที คว้าศีรษะ​ของเธอมาบดจูบสั่งสอนว่าอย่าขัดใจกัน

"ตอบ"

"ไม่ต้องยุ่ง" 

"อ๊ะ อื้อ" 

ตากลมโตสั่นระริกมองคนตรงหน้าไม่ยอมตอบคำถามให้เขาโล่งใจ พยายามสะบัดตัวออกจากมือหนา แต่พยายามเท่าไหร่ก็ยิ่งโดนเขาดึงเข้ามากอดให้แน่นขึ้นมากเท่าไหร่ 

ริมฝีปากร้อนบดจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง เป็นอีกครั้งที่ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากของกันและกัน ถ้าเธอไม่ตอบ เขาก็จะจูบจนกว่าเธอจะยอมตอบ และต้องเป็นคำตอบที่เขาพอใจเท่านั้น

 

 

 

 

#อย่าให้พี่โกรธ😈