ความสามารถพิเศษ

อู๊กกก...

เสียงที่ดังขึ้นบริเวณต้นไม้ใหญ่หลังตำหนักทำให้ไป่มู่ชิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาพร้อมกับเห็นนกพิราบตัวสีขาวนวลเกาะกิ่งไม้พลางเอียงคอไปมา

“นี่รางวัลของเจ้า”

ไป่มู่ชิงหยิบหนอนตัวอวบอ้วนให้เจ้านกน้อย ก่อนจะปลดกระดาษแผ่นสีเหลืองเล็กน้อยที่ถูกม้วนผูกอยู่กับขามันออก

หญิงสาวถอยหลังมาทรุดนั่งลงบนโขดหินใหญ่ คลี่อ่านตัวอักษรที่เขียนมาอย่างเป็นระเบียบนั่นด้วยรอยยิ้ม

‘ไป่มู่ชิง

พี่อยู่ที่นี่ ได้รับความสะดวกสบายมากมาย แม้แต่ฝ่าบาทเองก็โปรดปรานพี่นัก ถึงกับขนาดเอ่ยปากว่าจะแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยเฟยในวันขึ้นสิบห้าค่ำ และจะเลื่อนขั้นให้จางกุ้ยเฟยเลื่อนเป็นหวงกุ้ยเฟยอีกด้วย

เจ้าคงคิดว่าพี่จะเสียใจสินะ แต่ไม่เลย...พี่ยินดีที่จางกุ้ยเฟยจะได้เลื่อนตำแหน่งที่สูงกว่า พี่มิปรารถนาจะขึ้นสู่จุดที่ผู้ใดต่างจับจ้องทั้งรักและเกลียดชัง เคยได้ยินไหมว่ายิ่งโดดเด่นเท่าไหร่ก็ยิ่งน่ากลัว

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป มีผู้มาแสดงความยินดีกับพี่มากมาย พระสนมซิวหรง ส่งเครื่องลายครามสวยงามมาให้ แม้แต่กุ้ยเฟยเองก็ยังกล่าวแสดงความยินดี

เจ้าเล่าเป็นอย่างไรบ้าง เสด็จแม่และลู่อิงยังรังแกเจ้าอยู่หรือไม่ ดูแลตัวเองด้วยเล่า อย่าลืมส่งจดหมายอวยพรให้พี่ด้วย อีกมิเกินห้าวันฝ่าบาทจะส่งม้าเร็วนำความไปทูลเสด็จพ่ออย่างเป็นทางการ

ไป่ลู่อี้ พี่สามของเจ้า’

อ่านจบดวงตากลมโตก็เต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ กระดิกปลายเท้าไหวๆ อย่างเกียจคร้าน

เป็นเรื่องที่น่ายินดีนักที่พี่สามได้รับความเมตตาจากฮ่องเต้แห่งถงเยว่ถึงเพียงนั้น

ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย นึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อแปดปีก่อน ที่นางฟื้นขึ้นมาในร่างเด็กวัยเจ็ดขวบคนนั้นยังรู้สึกมึนงงไปหมด เคยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความสะดวกสบายในยุค 5.01 จู่ๆ ก็มาโผล่เอาในยุคโบราณ แถมยังไม่ใช่คนธรรมดาอีกด้วย

หลังจากที่กลายเป็นคนความจำเสื่อมอยู่หลายปี ในที่สุดนางก็ต้องยอมรับชะตากรรมและเรียนรู้วิถีชีวิตของคนที่นี่ รวมไปถึงศึกษาเหตุการณ์ชีวิตของไป่มู่ชิงในอดีต

ที่นี่คือแคว้นเหอเป่ย เป็นเมืองขึ้นหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ถงเยว่ เจ้าแคว้นชื่อ ไป่ซีลู่ มีสนมชายาห้าคน มีโอรสธิดารวมกันสิบเอ็ด ไป่มู่ชิง คือองค์หญิงเก้าที่ถือกำเนิดจากชายารองเพียงคนเดียว

หลังจากที่มารดาของไป่มู่ชิงเสียชีวิตเพราะตกเลือดหลังคลอด ไป่ซีลู่ก็ยกให้พระชายาเอกเลี้ยงดู ต่อหน้าไป่ซีลู่นางคนนั้นช่างแสนดี แต่ลับหลังกลับหาเรื่องปวดหัวมาให้นางตลอดเวลา แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการเลือกผ้าเพื่อตัดชุดในวันจงชิว!

พี่น้องคนอื่นๆ มิค่อยมีผู้ใดเข้ามาสุงสิงกับนางนัก คนสำคัญในชีวิตนางคงจะมีเพียงไป่ลู่อี้ องค์หญิงสาม บุตรคนโตของพระชายาเอกผู้ซึ่งมีสายเลือดเดียวกันกับไป่ลู่อิง

น่าเสียดายที่พี่น้องคู่นี้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว คนพี่ช่างแสนดีช่วยเหลือนางเสมอมา ส่วนอีกคนก็ดูเหมือนจะว่างงานนักถึงได้หาเรื่องเหมือนถูกนางแย่งสามีไม่มีผิด

“องค์หญิง ขนมทังหยวน2 ที่ทรงรับสั่งสุกแล้วเพคะ”

เสียงหวานใสดังขึ้นพร้อมปรากฏร่างบอบบางของเด็กสาวผู้หนึ่งประคองถาดขนมมาให้ด้วยความระมัดระวัง มองดูจดหมายในมืออีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้น

ไป่มู่ชิงกระตุกยิ้มเล็กน้อย นี่คือ หลี่หยู่ นางกำนัลประจำตัวที่อายุไล่เลี่ยกัน จำได้ว่าหลังจากที่ฟื้นขึ้นมานางกำนัลทั้งหมดก็ถูกไป่ซีลู่ไล่ออกจากตำหนัก โทษฐานที่ละเลยหน้าที่และรับนางกำนัลใหม่มา

ผู้อื่นล้วนปรนนิบัติตามหน้าที่ มีเพียงหลี่หยู่เท่านั้นที่ดูกระโดกกระเดกไปบ้าง แต่นางรู้สึกว่าอีกฝ่ายสามารถเป็นเพื่อนที่น่าไว้ใจได้

“องค์หญิงสามส่งจดหมายมาหรือเพคะ”

ถามอย่างตื่นเต้นดีใจ นับตั้งแต่เข้ามาถวายงานที่นี่ก็มีองค์หญิงสามและองค์หญิงเก้านี่แหละที่ดีต่อนางและเป็นเพื่อนเล่นกันมาหลายปี จนกระทั่งองค์หญิงสามถูกส่งไปถวายตัวกับฮ่องเต้ถงเยว่เมื่อสามปีก่อน พวกเขาก็ได้แต่ติดต่อกันทางจดหมายเสมอมา

“ใช่ นางกำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นกุ้ยเฟยแล้ว ดูท่าทางพี่สามมีความสุขมากเลยทีเดียว”

“หม่อมฉันยินดีนัก”

ไป่มู่ชิงมองดูอีกฝ่ายที่ทำหน้าเศร้าแล้วก็ได้แต่ลุกไปจับแขนอีกฝ่ายเอาไว้คล้ายจะปลอบประโลม หากแต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มซุกซน กล่าวออกมาเสียงเบา

“แต่ในใจเจ้ากำลังบ่นว่าอยากให้พี่สามกลับมานะ”

“องค์หญิง! แอบอ่านใจหม่อมฉันอีกแล้วนะเพคะ”

ทั้งคู่หัวเราะเบิกบาน หยิบขนมกินด้วยกันอย่างไม่ถือสา เรื่องที่องค์หญิงเก้าสามารถอ่านใจผู้คนได้จากการสัมผัสกาย มีเพียงไป่ลู่อี้ หลี่หยู่ และตัวนางเท่านั้นที่ล่วงรู้

ความสามารถพิเศษนี้ทำให้นางรู้สึกน้อยใจโชคชะตาอยู่บ้าง นอกจากจะใช้สัมผัสพิเศษนี่แกล้งนางกำนัลไปวันๆ แล้ว การที่อ่านใจแม่เลี้ยงและพี่สาวใจร้ายนั่นได้ ก็ไม่สามารถทำให้นางเอาคืนได้อยู่ดี

เฮอะ! ขอพลังวิเศษในการหายตัว หรือไม่ก็มีวิทยายุทธเก่งกาจไปเลยก็ไม่ได้ ตอนที่เพิ่งยอมรับชะตากรรมนั่นก็เคยให้พี่ชายคนหนึ่งสอนกำลังภายใน หากแต่เพิ่งจะใช้วิชาตัวเบาเป็นก็ถูกแม่เลี้ยงใจร้ายจับติดแล้วกักบริเวณพี่ชายผู้น่าสงสารนั่นไปหลายวัน

‘เจ้าเป็นสตรีจะใช้กำลังเช่นบุรุษได้อย่างไร มิสู้เอาเวลาฝึกร่ายรำท่องโคลงดีกว่า’

นั่นเหมือนกับคำกล่าวด้วยความหวังดี หากแต่ความในใจที่สามารถสัมผัสได้นั่นคือ

‘ข้ามิมีวันให้เจ้าได้ทำสิ่งที่ชอบ อกแตกตายไปเลยยิ่งดี!’

หึ! ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่านางชอบอะไรก็คอยเอาแต่ขัดแข้งขัดขานางเสียทุกเรื่อง