ยังจะแกล้งหลับต่ออีก

ที่แท้...

“ท่านอ๋องโปรดเมตตา หม่อมฉันเพียงจะช่วยพระองค์ถอดเสื้อผ้าออกเท่านั้นเพคะ”

ไป่มู่ชิงรีบทรุดลงบนพื้น แสร้งบีบเค้นน้ำตามากมายทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความฉงน ความคิดของอีกฝ่ายที่นางได้ยินเต็มไปด้วยความกังวลใจและเศร้าหมอง

คนที่วางยาคือองค์รัชทายาทเช่นนั้นหรือ?

เพราะอะไรกันเล่า...

นัยน์ตาไป่มู่ชิงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ แต่ถึงกระนั้นก็พยายามซุกซ่อนมันไว้ เหลือเพียงร่างกายอันสั่นเทาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ผ้าชุบน้ำได้มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงวิ่งตึกตักพร้อมทั้งปรากฏร่างของหมางกั๋วที่หน้าประตูทำให้หญิงสาวลอบถอนหายใจในขณะที่ฉู่ซูเหยียนยังคงจ้องมองนางเขม็งด้วยความไม่ไว้วางใจ

ในที่สุดชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง

“กลับไปได้แล้ว”

“เพคะ”

ไป่มู่ชิงรีบขานรับคำเขาก่อนจะกุลีกุจอเดินออกไปคล้ายกับจะหวั่นเกรงเขา หากแต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

หากองค์รัชทายาทเป็นฝ่ายวางยาฉู่ซูเหยียน ก็แสดงว่าพวกเขามีปัญหากันมาก่อน ศึกชิงบัลลังก์เช่นนั้นหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า ในเมื่อฮ่องเต้เองก็แต่งตั้งฉู่เหวินหงไปแล้วนี่

ช่างเถิด!

หญิงสาวตอบตัวเองเช่นนั้น คิดแค่ว่าตอนนี้เรื่องพี่สามยังไม่มีเบาะแสใดๆ เพิ่มเติมก็แย่อยู่แล้ว อย่าเอาปัญหาเรื่องอื่นมาคิดให้มากความ ศึกภายในครอบครัวของเขาก็แล้วไปเถอะ

ว่าแต่องค์รัชทายาทวางยาผู้ชายขี้เก๊กคนนั้นได้อย่างไร ในเมื่อวันนี้นางกับเขาก็ตัวติดกันตลอด แม้แต่อาหารที่ร่วมรับประทานยังเป็นอาหารในจานเดียวกัน เหตุใดนางถึงไม่มีอาการอะไรเล่า

เว้นก็เสียแต่...

จู่ๆ ภาพของอาหารมงคลจานสุดท้ายก็ผุดขึ้นมาในสมอง หัวใจหมูจานนั้นที่ฉู่ซูเหยียนสั่งให้นางป้อนใส่ปากให้เขา หากแต่เขากลับมองนางด้วยท่าทีแปลกประหลาดและไม่ยัดใส่ปากนางสักคำ

นางคิดว่าเขาเพียงไม่อยากเห็นนางอาเจียนออกมา มิเช่นนั้นทั้งนางและเขาล้วนต้องเสียหน้าต่อนางกำนัลขันทีเป็นอย่างมาก

เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขารู้อยู่แล้วว่าอาหารในจานนั้นไม่ปกติ

-----------------------------------------------------------------------------------

“องค์หญิงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”

หลี่หยู่ที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกลรีบก้าวออกมาเมื่อเห็นองค์หญิงเก้าเดินออกมาจากเรือนใหญ่

“ข้ามิเป็นอะไร”

ไป่มู่ชิงยักไหล่ให้ครั้งหนึ่ง ได้แต่เหน็บในใจว่ามีแต่ผู้ชายขี้ระแวงคนนั้นแหละที่เกือบเอาตัวไม่รอด!

หลี่หยู่ถอนหายใจพร้อมกับเข้าไปช่วยประคอง

“หม่อมฉันช่วยเพคะ”

“อืม”

หญิงสาวตอบในลำคอเบาๆ พลางเดินตรงไปยังเรือนเซียงอี้ อันเป็นเรือนรับรองที่ฉู่ซูเหยียนยกให้เป็นที่พักของนาง

หากแต่ยังเดินไปไม่ถึงสิบก้าวด้วยซ้ำ จู่ๆ หางตาก็หันไปเห็นก้อนกลมๆ สีฟ้าก้อนหนึ่งใต้ต้นไม้ ระยะไม่ใกล้ไม่ไกลอีกทั้งมีเพียงแสงจากตะเกียงรำไรทำให้นางไม่แน่ใจว่าคือก้อนอะไรกันแน่

“อะไรหรือเพคะ”

หลี่หยู่เอ่ยถาม เมื่อจู่ๆ องค์หญิงเก้าก็หยุดเดินแล้วพยายามเพ่งมองไปยังจุดๆ หนึ่งที่อยู่ห่างออกไป

“ชู่ววว”

ไป่มู่ชิงยกมือแตะปากก่อนจะคว้าตะเกียงเดินเข้าไปหา จากนั่นร่างลูกนกน้อยที่พยายามกระพือปีกอยู่บนพื้นดินก็ปรากฏเข้ามาในสายตา ยิ่งเสียงฝีเท้าของมนุษย์ใกล้เข้ามามากเพียงใด ปีกที่อ่อนแรงก็พยายามกระเสือกกระสนมากขึ้นเท่านั้น

“ไม่ต้องกลัว ข้ามิทำอันตรายเจ้า”

ไป่มู่ชิงเอ่ยเบาๆ พร้อมกับค่อยๆ ใช้มือช้อนร่างแผ่วเบาราวปุยนุ่นก้อนหนึ่งขึ้นมา ดวงตาใสดุจแก้วจับจ้องด้วยความตระหนกอยู่บ้าง

“จิ๊บ...จิ๊บ”

ร่างของนกน้อยยังคงสั่นเทา พยายามหาทางจะหนีออกไปให้พ้นจากมืออุ่นนิ่มตามสันชาตญาณ

“นกนี่เพคะ”

“มันคงจะตกลงมาจากด้านบน”

ว่าไปแล้วก็ช้อนสายตาขึ้นมองบริเวณกิ่งไม้กิ่งหนึ่งที่อยู่เบื้องบนพร้อมกับก้มลงมองชุดของตนเองว่าควรจะปีนขึ้นไปส่งนกน้อยตัวนี้กลับรังดีหรือไม่

“ปีกมันบาดเจ็บนี่เพคะ”

หลี่หยู่ตาโต ร้องบอกเจ้านายเป็นการใหญ่เมื่อเห็นปีกข้างหนึ่งที่พยายามกระพือออกดูบิดเบี้ยวผิดปกติ

“จริงด้วย!”

ไป่มู่ชิงพยายามพิจารณาอย่างละเอียด ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ว่าควรจะพาเจ้านกน้อยนี่กลับที่พักไปก่อน รอให้แข็งแรงกว่านี้แล้วนางค่อยนำมาส่งคืน

“จิ๊บ...จิ๊บ”

และดูเหมือนว่าเจ้านกน้อยจะยังไม่วางใจ ถึงได้ส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้งเพื่อหาทางเอาตัวรอด

“เชื่อมือข้าเถอะ ไม่กี่วันเจ้าต้องหายดีแน่”

------------------------------------------------------------------------------------------

“กราบทูลพระชายา ร่างกายท่านอ๋องแปดเพียงใช้งานหักโหมมากเกินไปเท่านั้น กระหม่อมเขียนเทียบยาบำรุงไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงรายงานของหมอหลวงหลิวทำให้ไป่มู่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เหลือบมองไปยังฉู่ซูเหยียนที่ยังนอนหลับตาอยู่บนเตียง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังสังเกตเห็นถึงขนตาเป็นแพที่กระพือไหว

หมอนั่นไม่ได้หลับจริงนี่นา!

ไป่มู่ชิงย่นหน้าลง

“ขอบใจเจ้า”

หมอหลวงหลิวโน้มกายลงพร้อมกับส่งกระดาษแผ่นหนึ่งออกไปให้

หมางกั๋วที่รอรับอยู่ข้างๆ

หากแต่ในขณะที่หมอหลวงหลิวกำลังหยัดตัวขึ้นยืน ไป่มู่ชิงก็เอ่ยถามออกมา เมื่อคิดขึ้นได้ว่าไม่ใช่ฉู่ซูเหยียนป่วยเพียงผู้เดียว

“ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง”

โครม!

ตะกร้ายาในมือหล่นลงพื้นจนกระจัดกระจาย ใบหน้าหมอหลวงหลิวดูกระอักกระอ่วนขึ้นจนหญิงสาวลอบขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“กราบทูลพระชายา พระอาการเก่าทรงกำเริบ ตอนนี้ได้รับโอสถ พักผ่อนอยู่ที่ตำหนักเฉียนชิงพ่ะย่ะค่ะ” ถึงแม้แววตาจะดูตื่นตระหนกเล็กน้อย หากแต่ยังคงน้ำเสียงฉะฉานและมั่นคง

หญิงสาวพยักหน้ามองดูบุรุษวัยกลางคนที่กุลีกุจอเก็บสมุนไพรที่หล่นไปทั่วพร้อมทั้งย่อตัวลง เอื้อมมือไปจับใบไม้สีเขียวแก่ใบหนึ่ง

“พระชายา...”

“ข้าเพียงจะช่วยเจ้าเท่านั้น”

ไป่มู่ชิงมองดูใบหน้าซีดขาวของหมอหลวงหลิวที่หลุบตาต่ำแล้วก็ได้แต่ขบเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด เหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่าชายผู้นี้กำลังเกรงกลัวอะไรบางอย่างอยู่ นางมิได้ดุเขาเสียหน่อย!

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงหลิวก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเอื้อมมือออกมารับสิ่งที่ไป่มู่ชิงส่งกลับมาให้

‘แย่แล้ว! พระชายามีความรู้เรื่องสมุนไพรนี่หรือไม่’

เพียงเสี้ยวที่สัมผัสถูกเพียงปลายนิ้วมือเสียงหนึ่งก็ก้องเข้ามาในความคิดจนหญิงสาวต้องลอบมองหมอหลวงหลิวที่มีเหงื่อผุดพรายไปทั่วใบหน้า คราวนี้แววตาของนางจึงแฝงความไม่ไว้วางใจอยู่บ้าง

“ยาของใครหรือ”

“สมุนไพรบำรุงร่างกาย ใช้ปรุงโอสถให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

 “ยาพวกนั้นคงจะเป็นของดีมาก เอาไว้เจ้าปรุงมาบำรุงร่างกายข้าบ้างเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงหลิวตอบพร้อมกับพ่นลมหายใจ ลองพระชายาเอ่ยเช่นนี้แล้วคงจะไม่ได้เคลือบแคลงสงสัยอันใด

ไป่มู่ชิงมองดูแผ่นหลังของหมอหลวงหลิวที่เดินจากไป จากนั้นจึงละสายตาแล้วก้าวเข้ามาหาบุรุษร่างใหญ่ที่ยังนอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียงท่ามกลางใบหน้าที่แสนลำบากใจของหมางกั๋ว

หญิงสาวก้มหน้าลงมองดูคนที่นอนแน่นิ่งคล้ายจะสิ้นลมไปแล้วพลางกระตุกริมฝีปาก

“ท่านอ๋องเพคะ”

ฉู่ซูเหยียนขนลุกซู่เมื่อสัมผัสได้ว่าใบหน้าของนางอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสองคืบ ชายหนุ่มพยายามถอนลมหายใจออกมาช้าๆ โดยไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมอง ขอเพียงให้นางเข้าใจว่าเขานอนหลับไปแล้ว เดี๋ยวนางก็ออกไปเองนั่นแหละ!

สตรีผู้นี้มีอะไรหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจนัก และเวลานี้ร่างกายเขาก็ไม่สมควรที่จะไปต่อกรกับนาง พิษที่ได้รับมาเมื่อวานมันบั่นทอนพละกำลังเขามากจริงๆ

ยัง...

ยังจะไม่ตื่นอีก...