จับตาดูนาง

ยัง...

ยังจะไม่ตื่นอีก...

“พระชายากลับไปพักผ่อนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะดูแลทางนี้เอง”

หมางกั๋วที่ทนดูพระชายากลั่นแกล้งเจ้านายตัวเองต่อไปไม่ได้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา

ทว่านอกจากไป่มู่ชิงจะโคลงศีรษะใส่แล้ว นางยังล้วงหยิบเอาใบไม้สีเขียวแก่ที่ซุกซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาพร้อมกับยื่นออกไปแตะใบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ

แค่เพียงสัมผัสเล็กน้อยเท่านั้น ฉู่ซูเหยียนก็ถลึงตามองพร้อมกับมือหยาบหนาบีบข้อมือบางไว้แน่น

“เจ้าคิดจะทำอะไร”

“หม่อมฉันเพียงจะบอกเรื่องสำคัญต่อท่านเท่านั้น”

เป็นเขาเองมิใช่หรือที่นอนแกล้งตายอยู่ตรงหน้านางน่ะ!

ฉู่ซูเหยียนเหลือบมองมือของนางที่ถูกกอบกุมด้วยใบหน้าถมึงทึงอยู่บ้าง จากนั้นจึงเห็นว่าในมือของนางมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาขบกรามแน่น นัยน์ตาแฝงไปด้วยโทสะอยู่เก้าในสิบส่วน

“หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องควรหาหมอที่ไว้วางใจได้มาอยู่ในจวนสักคนนะเพคะ หากมีเรื่องอันใดอีกหมอหลวงหลิวจะได้มิต้องลำบากเดินทางมาจากวังหลวง”

ไม่พูดเปล่ายังพยายามดึงมือตัวเองออก ปล่อยให้ใบไม้สีเขียวแก่นั่นร่วงหล่นอยู่บนแผงอกกำยำ

“หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”

เมื่อเห็นว่าฉู่ซูเหยียนยังคงมีใบหน้ามึนงง ไป่มู่ชิงจึงกล่าวตัดบทและล่าถอยออกไปจากห้องทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต นี่ถ้าหากมิใช่เพราะนางต้องแสดงออกถึงความเป็น พระชายาที่ดี นางคงไม่ต้องรีบแจ้นมาที่เรือนใหญ่แต่เช้าเพื่อฟังอาการของเขาเพียงไม่กี่ประโยคหรอก

ฉู่ซูเหยียนมองดูแผ่นหลังเล็กที่เดินจากไป จากนั้นจึงหยิบของที่นางจงใจทิ้งไว้ให้อย่างพิจารณา

แน่นอนว่าบทสนทนาเมื่อครู่ระหว่างหมอหลวงหลิวและองค์หญิงเก้าเขาล้วนได้ยินทั้งหมด นี่เป็นสมุนไพรบำรุงร่างกายของฮ่องเต้

ทันใดนั้นเองแววตาพยัคฆ์ก็ดำมืดราวห้วงมหาสมุทร

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

หมางกั๋วก้าวเข้ามาพร้อมกับส่งใบไม้ต่างชนิดกันหลายใบออกมา

ฉู่ซูเหยียนพยายามหยัดตัวขึ้นนั่งพร้อมทั้งรับมาพิจารณาอย่างครุ่นคิด เขาเป็นคนสั่งให้หมางกั๋วหาโอกาสหยิบเอาสมุนไพรทั้งหมดที่อยู่ในตะกร้าของหมอหลวงหลิวออกมาเพื่อนำไปตรวจสอบ

ถึงแม้ว่าหมอหลวงหลิวจะเป็นคนของฮ่องเต้ หากแต่พักหลังมานี้เขารู้สึกว่าฉู่เหวินหงจะเรียกพบเขาบ่อยเกินไป อีกทั้งอาการของฮ่องเต้มีแต่ทรงตัว ไม่ดีขึ้นเลยในระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา

มันก็น่าสงสัยมิใช่หรือ?

แต่นึกไม่ถึงว่าสตรีผู้นั้นจะไหวพริบดีถึงเพียงนี้ สนทนากับหมอหลวงหลิวเพียงไม่กี่คำก็รับรู้ถึงความผิดปกติ

มาถึงตอนนี้เขาชักไม่แน่ใจเสียแล้วว่าไป่มู่ชิง นางเป็นใครและอยู่ข้างใครกันแน่ มิหนำซ้ำยังแสดงความน่าประหลาดใจออกมาให้เห็นทุกวัน ที่เขาคิดได้ตอนนี้คือนางหาใช่สตรีในห้องหอที่เคยคิดไว้และมีอะไรบางอย่างที่พิเศษกว่านั้น

นางรับรู้เรื่องภายในของถงเยว่มากน้อยเพียงใดกัน

เห็นทีเขาจะปล่อยนางให้อยู่ในที่ที่นางควรอยู่ไม่ได้เสียแล้ว

“หมางกั๋ว”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ส่งคนจับตาดูพระชายาเอาไว้ หากมีอันใดผิดปกติให้รีบรายงานข้าทันที”

-------------------------------------------------------------------

“สงสัยข้าเช่นนั้นหรือ! ฮึ! ดี! สงสัยให้กระอักเลือดตายไปเลย”

ไป่มู่ชิงบ่นพึมพำพร้อมทั้งพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นางเห็นว่าหมอหลวงหลิวดูมีพิรุธถึงได้ช่วยเตือน หากแต่นอกจากเขาจะไม่ขอบคุณแล้วสายตาที่มองมายังเข่นเขี้ยวอยู่ในใจอีกต่างหาก!

“พระชายาเพคะ มีคนต้องการเข้าเฝ้าเพคะ”

หลี่หยู่วิ่งกระหืดกระหอบมาจากเรือนเซียงอี้

“ใคร”

“คนของพระสนมกุ้ยเฟยเพคะ”

สิ้นประโยคไป่มู่ชิงเงียบลง ได้แต่ผงกศีรษะพร้อมกับเดินกลับไปยังที่พัก

ไม่นานนักร่างของนางกำนัลสามคนก็ปรากฏเข้ามาในสายตา เมื่อเห็นว่าบุคคลที่จางกุ้ยเฟยต้องการพบตัวมาถึงแล้ว นางกำนัลผู้หนึ่งก็รีบกุลีกุจอเข้ามารายงาน

“ถวายพระพรพระชายาเพคะ”

“พวกเจ้ามีอันใด”

ไป่มู่ชิงยืดตัวขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย น้ำเสียงที่ใช้ดูเป็นทางการขึ้นมา

“พระสนมกุ้ยเฟยต้องการให้พระชายาเข้าเฝ้าเพคะ”

สิ้นเสียงที่แฝงไปด้วยความหวั่นเกรงอยู่บ้างนั่นทำให้หญิงสาวหันไปสบตากับหลี่หยู่ที่จ้องมองอย่างเป็นห่วง

พวกนางไม่รู้ว่าจางกุ้ยเฟยเป็นมิตรหรือศัตรู อีกทั้งยังเป็นบุคคลต้องสงสัยในคดีของพี่สามอีกต่างหาก

ไม่รู้ว่าเรียกตัวนางเข้าวังหลวงไปครั้งนี้ จางกุ้ยเฟยมีแผนการอะไรบ้างหรือไม่

“ท่านอ๋องทรงประชวร ยังต้องพักผ่อนอีกสักหลายวัน หลังพิธีอภิเษกเพียงหนึ่งวัน หากข้าเข้าวังหลวงไปเพียงผู้เดียวคงมิเหมาะนัก”

หญิงสาวแสร้งทำสุ่มเสียงเสียดายอยู่บ้าง ตามธรรมเนียมแล้วหลังจากพิธีอภิเษกเสร็จสิ้น นางและฉู่ซูเหยียนสมควรที่จะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้และกุ้ยเฟย หากแต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งฮ่องเต้และฉู่ซูเหยียนเจ็บป่วย ธรรมเนียมที่ว่าจะต้องเลื่อนออกไปก่อนจนฮ่องเต้มีอาการดีขึ้น

นางกำนัลหันมองหน้ากันก่อนกล่าวตะกุกตะกัก

“พระสนมกุ้ยเฟยรับสั่งมาว่าหากท่านอ๋องแปดไม่สะดวก ให้รับเพียงพระชายาไปเพคะ ตอนนี้พระสนมรออยู่ที่ตำหนักเฉียนชิง”

ยิ่งได้รับคำอธิบายหัวคิ้วทั้งสองของคนฟังก็ยิ่งขมวดเข้าหากัน ตำหนักเฉียนชิงเป็นที่ประทับของฮ่องเต้ เหตุใดจางกุ้ยเฟยถึงให้นางไปที่นั่น

“พระชายา”

หลี่หยู่โคลงศีรษะให้เล็กน้อยด้วยความไม่ไว้วางใจ

“ไม่เป็นไร”

ไป่มู่ชิงเอ่ยตอบ ทั้งที่ภายในใจยังอบอวลไปด้วยความสงสัยอยู่หลายส่วน จางกุ้ยเฟยไม่กล้าทำอะไรนางที่ตำหนักเฉียนชิงหรอก

“เช่นนั้นให้หม่อมฉันตามเสด็จนะเพคะ”

“เจ้าอยู่ดูแลหลานเซ่ออยู่ที่นี่เถิด ข้าเอาตัวรอดได้”

หญิงสาวกล่าวไปถึงเจ้านกน้อยตัวสีฟ้าที่พบเมื่อวานพลางคิดในใจ อย่างน้อยๆ นางยังพอมีวิชาตัวเบาติดตัว หากเกิดอะไรขึ้นนางอาจจะใช้วรยุทธอันน้อยนิดที่มีเอาตัวรอดได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

“แต่ว่า...”

“เชื่อใจข้า”

ไป่มู่ชิงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความแน่วแน่ ในที่สุดหลี่หยู่ก็ถอนหายใจแล้วรับคำเบาๆ อย่างจำนน

“เพคะ”