เข้าสู่ระบบแชร์
นางกำลังจะลงมือแล้ว
วันที่เผยแพร่:
2026-09-08 22:23:10หวังว่าสตรีผู้นี้จะไม่ทำให้เขาขายหน้า...
ไป่มู่ชิงสูดลมหายใจ พยายามเล็งระยะทางตรงหน้า อย่างน้อยๆ ก็หวังว่ามันจะต้องลงสักหลุมล่ะนะ
ฟิ้ววว...
ลูกหนังปักในมือถูกขว้างออกไปท่ามกลางสายตาจดจ้องของทุกคนเพื่อรอดูว่ามันจะลงที่หลุมไหน
หากแต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดนั่นก็คือลูกหนังปักถูกขว้างปาออกไปไกลกว่าทุกหลุมจนออกนอกเขตพิธีไปแล้ว
จบกัน!
ฉู่ซูเหยียนหลุบตาต่ำลงพลางกัดฟันดังกรอด สตรีผู้นี้ที่แท้แล้วเป็นฝ่ายองค์รัชทายาทหรือไม่ เหตุใดถึงได้ทำอะไรน่าขบขันเช่นนี้!
ฮ่องเต้เองก็มีสีหน้าไม่สู้ดี มีเพียงฉู่เหวินหงที่ลอบกระตุกมุมปากขึ้น
“ท่านโหร ทำนายว่าอย่างไร”
โหราจารย์ที่อยู่ไม่ไกลมีท่าทีกระอักกระอ่วน ในเมื่อลูกหนังปักไม่ลงกระดูกทำนายสักหลุม เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำนายว่าอย่างไร
ไป่มู่ชิงกะพริบตาปริบๆ พร้อมทั้งคลี่ยิ้มเบิกบาน
“กราบทูลเสด็จพ่อ หม่อมฉันลืมทูลไปว่าธรรมเนียมของเหอเป่ย หากบ่าวสาวทำนายลูกหนังปักด้วยกัน อีกทั้งยังไกลเสียกว่าที่ควรเป็น นั่นหมายถึงว่าชีวิตคู่จะก้าวไกล จับมือร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคจนยากจะคาดเดาเพคะ”
วาจาแว่วหวานอันฉะฉานนั่นทำให้ฮ่องเต้แย้มยิ้มพลางหัวเราะออกมาเบาๆ
“ดีจริง! เจ้าทั้งสองเข้ามาเอารางวัลเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”
ไม่พูดเปล่ายังหันไปเตรียมจะหยิบของขวัญให้คู่บ่าวสาว หากแต่จู่ๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่ก็เจื่อนลงพร้อมๆ กับมือข้างหนึ่งกอบกุมหน้าอกไว้แน่นพร้อมกับกระแสโลหิตที่พุ่งออกมาจากปากจนเปื้อนไปหมด
“ฝ่าบาท!”
---------------------------------------------------------------------
ในที่สุดพิธีมงคลก็จบลงท่ามกลางสถานการณ์อันวุ่นวาย
นอกจากฮ่องเต้ที่ถูกส่งกลับตำหนักเฉียนชิงโดยด่วน ฉู่ซูเหยียนเองก็ถูกไป่มู่ชิงรีบ ‘หาม’ กลับจวนชินหวังฝู่เพื่อไม่ทันให้ทุกคนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติเช่นกัน
“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
ไป่มู่ชิงมองดูร่างสูงใหญ่ที่เอนกายลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรงพร้อมทั้งเอ่ยถามเสียงใส
“เจ้าไปพักผ่อนเถิด ให้หมางกั๋วอยู่ดูแลข้าก็พอ”
ฉู่ซูเหยียนพยายามเค้นเสียงพูดพลางสบสายตาให้กับองครักษ์คู่ใจที่โน้มศีรษะรับอย่างรู้งาน มีเพียงสตรีในชุดมงคลเท่านั้นที่มองคนทั้งคู่อย่างครุ่นคิด
นัยน์ตาหงส์ฉายแววเจ้าเล่ห์แวบหนึ่งก่อนจะหันไปทางหมางกั๋ว
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ท่านอ๋องหน่อยเถิด ระหว่างนี้ข้าจะอยู่เฝ้าท่านอ๋องเอง”
สิ้นประโยคดูเหมือนว่าคนถูกออกคำสั่งจะเหลือบมองคนบนเตียงด้วยความจนใจ แต่เมื่ออีกฝ่ายโบกมือให้สัญญาณจึงค่อยๆ เดินออกไปอย่างระมัดระวัง
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มั่นใจว่าพระชายาเป็นคนขององค์รัชทายาทหรือไม่ แต่การที่อีกฝ่ายช่วยเหลือท่านอ๋องแปดกลับมาที่จวนชินหวังฝู่ได้โดยปลอดภัยก็ช่วยทำให้คลายความกังวลใจไปได้อยู่หลายส่วน
เมื่อเห็นว่าหมางกั๋วเดินจากไป ไป่มู่ชิงจึงก้าวเข้าไปหา ถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงท่ามกลางสายตาอันเคลือบแคลงของฉู่ซูเหยียน
หญิงสาวทอดยิ้มอ่อนหวาน แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
แน่นอน...
นางแกล้งทำต่างหาก!
“ที่แท้ท่านอ๋องกินยาอะไรมากันแน่เพคะ”
“ช่างเถิด”
ชายหนุ่มบอกปัด อีกทั้งยังเบือนสายตาไปทางอื่น ทำท่าจะหลับตาลงเพื่อตัดความรำคาญ
ไป่มู่ชิงถลึงตาใส่พลางแลบลิ้นออกไปอย่างหมั่นไส้ ผู้ชายอะไรขนาดหมดสิ้นเรี่ยวแรงจนใกล้จะตายแบบนี้แล้วยังปั้นหน้าเก๊กขรึมได้อยู่อีก!
เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ไป่มู่ชิงปั้นหน้าให้สุภาพอ่อนโยนเช่นเคย
“หรือว่าท่านอ๋องเกรงว่าคืนนี้ท่านจะหมดเรี่ยวแรงไปเสียก่อนที่จะ...”
“อย่ากล่าววาจาส่งเดช!”
หากเขาคิดจะทำขึ้นมาจริงๆ เขาก็ไม่สิ้นไร้ไม้ตอกถึงกับต้องพึ่งยาน่าอายพวกนั้น!
สตรีผู้นี้...
ฉู่ซูเหยียนเบิกตามองสตรีชุดแดงที่ก้มหน้าลงอย่างเหนียมอายกับพวงแก้มที่แดงปลั่งนั่นด้วยความโกรธ ที่แท้สตรีผู้นี้คิดอะไรอยู่ในหัวกัน มิใช่ว่าพวกเขาได้เจรจากันเสร็จสิ้นไปแล้วหรอกหรือ?
หากแต่สิ่งที่ชายหนุ่มไม่รู้นั่นก็คือไป่มู่ชิงที่กำลังก้มหน้าลงนั่นพยายามที่จะกลั้นหัวเราะสุดความสามารถ พวงแก้มสีลูกท้อนั่นหาได้มาจากความเขินอาย ทว่ามันเป็นผลมาจากการที่นางพยายามกลั้นลมหายใจต่างหาก
ผ่านไประยะเวลาหนึ่งจนมั่นใจว่าตัวเองจะไม่หลุดหัวเราะออกมาแล้วนั่นแหละ ในที่สุดไป่มู่ชิงก็ช้อนสายตาขึ้นมอง
“หากท่านอ๋องมิได้ดื่มยาอันใด เช่นนั้นพระองค์ก็ต้องถูกวางยา”
หญิงสาวเอ่ยออกไปตามที่ใจสันนิษฐาน มองดูบุรุษที่แกล้งหลับตรงหน้าพลางขบกัดริมฝีปาก ลองเขาชิ่งไม่ตอบเช่นนี้แล้วเป็นไปได้ว่าสิ่งที่นางสงสัยจะมีความเป็นไปได้เก้าในสิบส่วนเลยทีเดียว
“ผู้ใดกันที่คิดร้ายต่อท่าน”
ไป่มู่ชิงยังคงเอ่ยเสียงเบา คล้ายต้องการพูดกับตัวเองและเพื่อมองดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไปด้วย
หากแต่นอกจากฉู่ซูเหยียนจะไม่ตอบแล้ว บุรุษน่าตายผู้นี้ยังนอนแน่นิ่งราวกับสิ้นลมไปแล้วอีกต่างหาก!
หมับ!
‘องค์รัชทายาทเคลื่อนไหวแล้ว’
“เจ้าจะทำอะไร”
ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ นิ้วเรียวยาวก็แตะลงบนแผงอก มือใหญ่ของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางพลางเค้นเสียงเหี้ยม
นางกำลังจะลงมือแล้ว!
บทล่าสุด
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 ลงโทษนาง!
แต่นางไม่มีเวลาแล้ว...ในที่สุดก็ตัดสินใจเหาะเหินเข้าไป ลักลอบเข้าไปในซอกหนึ่งก่อนจะถอดชุดบุรุษที่คลุมร่างออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นชุดนางกำนัลที่ใส่ไว้ภายในใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น ตำหนักของพระสนมไป่ก็ปรากฏเข้ามาในสายตา หันซ้ายขวาก็ไม่เห็นมีใคร!ไหนฉู่ซูเหยียนบอกเอาไว้ว่าฝ่าบาทรับสั่งให้มีการเฝ้าตำหนักเอาไว้...ถึงแม้ความคิดจะผุดขึ้นมาเช่นนั้น หากแต่ร่างบอบบางก็เข้าไปภายในอย่างง่ายดายกว่าที่คาดการณ์ พยายามสอดส่องไปรอบๆ จนกระทั่งเห็นของบางอย่างประกายแวววับอยู่ใต้ต้นเหมย มีผืนหญ้ายาวๆ ปกคลุมอยู่“ปิ่นของใคร”ไป่มู่ชิงพึมพำกับตัวเอง หยิบปิ่นทองคำสลักลวดลายบุปผาขึ้นมาดูแล้วซุกซ่อนไว้ในเสื้อตัวในอย่างเงียบๆ ย่างเข้าไปใกล้ประตูตำหนักที่ถูกลงกลอนเอาไว้ยิ่งเห็นแล้วก็ยิ่งทวีความสงสัย โซ่ที่คล้องเอาไว้มิได้ล็อกกุญแจ แบบนี้หากต้องการจะเข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องยากมือเล็กพยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ปลดโซ่ที่พันธการประตูออกก่อนจะเปิดเข้าไปอย่างรวดเร็วหมับ!ฟิ้วว!!“อื้อ!”จู่ๆ ร่างเล็กก็ถูกกอดรัดจากข้างหลัง มือหยาบข้างหนึ่งปิดปากนางไว้แน่นพร้อมกับลากตัวนางออกไปจากตำหนัก เมื่อนางดิ้นรนหนักเ
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 ลักลอบเข้าตำหนัก
‘คนยืนพูดไม่ปวดเอว’“มิเป็นนางย่อมมิเข้าใจหรือ”ไป่มู่ชิงพึมพำออกมาเสียงเบา ข้อความบนแผ่นกระดาษที่จางกุ้ยเฟยเขียนให้นางมีเพียงเท่านี้จริงๆแต่นั่นกลับทำให้หัวคิ้วทั้งสองขมวดติดกันแน่น ในใจรู้สึกเชื่อมั่นไปมากกว่าครึ่งว่าจางกุ้ยเฟยย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของไป่ลู่อี้อย่างแน่นอนหญิงสาวสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้หมอน หยิบเอากระดาษแผ่นที่ได้จากตำหนักเฉียนชิงออกมา คราวนี้ถึงได้มีสีหน้าไม่สบายใจเป็นทวีคูณลายมือที่ปรากฏอยู่ในกระดาษสวยงามทั้งคู่ ทว่ากลับมิใช่ลายมือเดียวกัน...แล้วตกลงจางกุ้ยเฟยเป็นคนดีหรือร้ายกันแน่!ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ทิ้งตัวลงบนพื้นเตียงในขณะที่หลี่หยู่นิ่วหน้า“พระชายา...”“ข้าคิดว่าข้าต้องหาโอกาสเข้าไปที่ตำหนักพี่สามสักครั้ง”“พระชายาจะเข้าไปได้อย่างไรกัน การเข้าวังแต่ละครั้งมิใช่เรื่องง่าย มิหนำซ้ำท่านอ๋องยังมิเคยมีท่าทีโปรดปรานท่านเลย”ไป่มู่ชิงขบกัดริมฝีปาก นิ้วก็เคาะลงบนเตียงอย่างครุ่นคิด“หากเข้าไปอย่างถูกต้องมิได้ เราก็อย่าให้ผู้ใดรู้สิ”----------------------------------------------------------หลายชั่วยามแล้ว ก็ยังมิมีผู้
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 พระชายาคงไม่มีความลับต่อสามี
“เข้าวัง...เข้าวัง...เข้าวัง”เสียงเล็กแหลมคล้ายเด็กทารกพูดอ้อแอ้นั่นทำให้ไป่มู่ชิงที่กำลังจะเตรียมตัวกระโดดลงหันขวับมามอง เห็นหลานเซ่อกำลังอ้าปากพร้อมกับมีเสียงดังขึ้นเป็นจังหวะนั่นแล้วก็ได้แต่เบิกตาโตนกแก้วหรือ สีแบบนี้จะใช่มาคอร์หรือเปล่า ในโลกอนาคตนกแก้วชนิดนี้ราคาค่อนข้างสูง นางควรเปลี่ยนใจนำกลับไปเลี้ยงดีหรือไม่!“พระชายาเพคะ มีคนกำลังมา”ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงของหลี่หยู่ก็ดังขึ้น เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ข้ารู้แล้ว” ไป่มู่ชิงร้องตอบ เหลือบมองหลานเซ่อที่เอียงคอมอง “หลานเซ่อ เจ้าเองก็รักษาตัวให้ดีก็แล้วกัน ข้าไปล่ะ”พูดจบก็กระโดดตุ๊บลงมาเบื้องล่าง“หยู่เอ๋อร์ ก่อนหน้านี้เจ้าเคยพูดเรื่องเข้าวังให้หลานเซ่อได้ยินบ้างหรือไม่”หลี่หยู่เบิกตากว้างก่อนจะละล่ำละลั่กตอบเสียงเบา“หม่อมฉันเพียงพูดออกมาลอยๆ เท่านั้นเพคะ ว่าจะช่วยพระชายาหาทางเข้าวังได้อย่างไร” ว่าแล้วก็ยิ้มแห้ง แต่ถึงกระนั้นในใจก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย “มีอันใดหรือไม่เพคะ”“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”ไป่มู่ชิงโบกมือไหวเมื่อเห็นผู้คนราวๆ หกคนกำลังเดินตรงมาทางนี้ก่อนที่นัยน์ตากลมโตจะเคลือบแคลงสงสัยเหตุใดจางกุ้
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 เข้าวัง...เข้าวัง...เข้าวัง
“ท่านอ๋องไหวหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”หมางกั๋วเอ่ยถามอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีน้ำตาลเข้มเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ของวังหลวงที่ใช้สำหรับประชุมขุนนาง“อืม”หลังจากฮ่องเต้ประชวรได้เพียงสองวัน จู่ๆ องค์รัชทายาทซึ่งมีอำนาจสั่งการแทนฮ่องเต้ได้เจ็ดในสิบส่วนก็เรียกประชุมขุนนางขึ้นกะทันหันเพื่อเรียกเก็บภาษีพ่อค้าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วนเหตุผลที่เรียกตัวกระชั้นชิดเช่นนี้เป็นไปได้สูงที่ฉู่เหวินหงคิดว่าเขาได้รับพิษจนมิสามารถเข้าร่วมประชุมเพื่อขัดขวางผลประโยชน์ได้‘พิษในตัวท่านอ๋องยังมิได้ถูกกำจัด เพียงแค่ถูกระงับไว้เท่านั้น ทำให้อาการสามารถกำเริบขึ้นมาได้อีกพ่ะย่ะค่ะ’เสียงของหมออู๋ยังดังก้องไปทั่ว พิษที่เขากินเข้าไปนั่นหาได้เป็นพิษรุนแรงจนมิสามารถขับออกได้ หากแต่เขาถูกรักษาไม่ครบถ้วนทุกกระบวนการต่างหาก พิษนั่นถึงมิได้สลายไปอย่างถาวรหลังจากที่หมออู๋รักษาเขาเพียงมิกี่ชั่วยาม ร่างกายที่หมดเรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนกลับมาอย่างน่าประหลาด มิมีร่องรอยของการได้รับพิษเลยแม้แต่น้อยฉับพลันนัยน์ตาพยัคฆ์ก็เคลือบไปด้วยความมืดราวห้วงรัตติกาล...ที่แท้แล้วหมอหลวงหลิวมีใจภักดีต่อองค์รัชทายาทไปแล้ว ไม่รู้ด้วยซ
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 หนังสือสั่งเสีย
ตลอดทางกลับจวนชินหวังฝู่ ไป่มู่ชิงลอบสังเกตอากัปกิริยาของฉู่ซูเหยียนที่เอาแต่นั่งหลับตาพิงหน้าต่างไม้ตลอดทาง ไร้ซึ่งแววตาและน้ำเสียงที่คอยข่มขู่นางเช่นเคยหญิงสาวยกมือกอดอก ฮัมเพลงเบาๆนอนหลับนิ่งๆ อยู่แบบนี้ ก็น่ารักเหมือนกันแฮะ!“สิ้นฤทธิ์แล้วสิท่า!”ทันทีที่รถม้าหยุดลงที่หน้าจวนชินหวังฝู่ บุรุษที่นางคิดว่ากำลังโบยบินอยู่ในความฝันกลับลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมๆ กับไป่มู่ชิงที่ใบหน้าเหวอหวา ถ้าเขารู้ตัวเร็วขนาดนี้ก็แสดงว่าไม่ได้หลับ สิ่งที่นางกล่าวออกไปเมื่อครู่เขาจะได้ยินหรือไม่!เอาจริงๆ ก็ไม่อยากจะปลอบใจตัวเองนัก...หญิงสาวก้มหน้าลงลอบถอนลมหายใจ หรี่ตามองเขาเล็กน้อยฉู่ซูเหยียนเหลือบมองร่างบอบบางพลางเค้นเสียงในลำคอขึ้นครั้งหนึ่ง เรื่องที่นางเอ่ยวาจาหมิ่นเขาเมื่อครู่เขาได้ยินเต็มสองหู หากแต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงมากพอที่จะลงโทษนาง“เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”ประตูรถม้าถูกเปิดออกพร้อมๆ กับปรากฏร่างของหมางกั๋วที่รอรับเจ้านายของตนเองอยู่เบื้องล่างฉู่ซูเหยียนพยายามควบคุมลมปราณเดินลงไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าพิษที่ได้รับเข้าไปจะยังถูกกำจัดออกไม่หมด“ถวายพระพรเพคะท่านอ๋อง”เสียงของหลิวอี้ถ่งดังขึ้นด้านข
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 กลับจวน
เกือบแล้ว...เกือบถูกจับติดแล้ว!ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่เมื่อก้าวออกจากตำหนักเฉียนชิงได้ มือที่กำแผ่นกระดาษไว้ล้วงเข้าไปซุกซ่อนไว้ในเสื้อตัวใน“เหตุใดเสด็จพ่อถึงเรียกเจ้าเข้าเฝ้า”เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้ง รีบหันไปมองทางต้นเสียงทันทีก่อนจะถลึงตามองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าบุรุษใกล้ตายเจ้าของจวนชินหวังฝู่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังนางด้วยใบหน้าถมึงทึง“หม่อมฉัน...” ว่าไปแล้วก็เหลือบมองจางกุ้ยเฟยที่ยืนดูอยู่ห่างๆ “เสด็จพ่อเพียงแค่มอบของใช้พี่สามให้หม่อมฉันเพื่อคลายความคิดถึงเพคะ”เอ่ยออกไปแล้วก็อยากยกมือตบปากตัวเองแรงๆ สักครั้ง แม้แต่แรงจะลุกนั่งฮ่องเต้ยังไม่สามารถกระทำได้ นับประสาอะไรกับการสนทนากับนางเรื่องพี่สามกัน!และก็เป็นดังคาดเมื่อฉู่ซูเหยียนกระตุกยิ้มเหี้ยมทว่า...กลับไม่เอ่ยวาจากับนางแม้แต่ครึ่งคำ“ท่านจะไปไหน”ไป่มู่ชิงยื่นมือออกไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนอีกฝ่ายอย่างลืมตัวเมื่อเห็นว่าฉู่ซูเหยียนก้าวเดินออกตัวไปข้างหน้าเพื่อหวังจะเข้าไปภายในตำหนัก“ท่านอ๋อง ช้าก่อนเถิด” จางกุ้ยเฟยที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนเอ่ยเรียกร่างสูงใหญ่พลางกุมมือทั้งสองไว้แน่น “ข้าเป็นผู้ใ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน443.7K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.1K viewsเกิดใหม่ทั้งทีได้ลูกมาสองแถมสามีอีกหนึ่งคน
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์62.3K viewsวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย170.3K viewsจากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน458 viewsภารกิจรักใต้เงามังกร
ท่านจอมยุทธ์19911.2K viewsอธิษฐานเคียงคู่
ยัยหนวดแมว44 viewsลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา
อาเสวี่ยอาหยาง311 views
