บทที่8

ช่วงเวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านพ้น เสิ่นเจียวจื่อยังคงพยายามขอเข้าพบบิดาไม่หยุด ทว่าหลังจากท่านแม่ทัพเสิ่นหลบหน้าย้ายไปพักอาศัยอยู่ที่ค่ายทหารเป็นเวลานาน นางก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรต่อไป

ครั้นจะติดตามไปพบถึงค่ายทหาร นางก็เคยไปมาแล้ว แต่กลับไม่พบแม้เงาของท่าน คนในค่ายเพียงโยนคำตอบมาอย่างเลี่ยงบาลี ว่าท่านแม่ทัพออกเดินทางไปจัดการธุระทางทหาร และยังไม่มีกำหนดกลับ

คำพูดนั้นทำให้หัวใจเสิ่นเจียวจื่อค่อย ๆ หนักอึ้ง ราวกับถูกกันออกจากโลกของบิดาโดยสิ้นเชิง

หลังประกาศงานหมั้นได้ไม่นาน ก็กำหนดงานแต่งขึ้นทันทีช่วงเวลาดังกล่าวท่านพ่อแทบหายไปเลย จนฝ่ายชายมีการส่งมอบสินสอด ซึ่งการจะยกเลิกยิ่งยากเข้าไปทุกที

และเมื่อกำหนดงานแต่งยิ่งใกล้เข้ามา สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งนักคือ ท่านแม่กลับเป็นผู้ช่วยเหลือการจัดงานแทบทุกอย่าง ไม่เพียงแต่เรื่องภายในจวน แม้แต่การติดต่อประสานกับฝั่งชาย เสิ่นฮูหยินก็เป็นผู้จัดการให้เรียบร้อยทั้งหมด

ความราบรื่นนั้นกลับทำให้เสิ่นเจียวจื่อรู้สึกไม่อาจวางใจ

ตลอดระยะเวลาตั้งแต่เกิดจนเติบโตเสิ่นเจียวจื่อใช่ว่าจะไม่เข้าใจความสัมพันธ์ภายในจวนท่านแม่ทัพ ยิ่งในยามที่ท่านพ่อออกศึกเป็นเวลานาน ภายในจวนทั้งนางและมารดาจำต้องดำรงตนอย่างระแวดระวังยิ่ง ด้วยชนชั้นในสังคมถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนระหว่างชนชั้นพ่อค้ากับชนชั้นขุนนาง มารดาของนางจึงไม่อาจเปิดช่องให้ฮูหยินผู้เฒ่ามีเหตุให้ติเตียนได้แม้เพียงน้อยนิด

นอกจากช่วงเวลาที่ได้กลับบ้านเดิมของมารดาแล้ว เสิ่นเจียวจื่อจึงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

ที่นั่นนางกับมารดาไม่จำเป็นต้องก้มหน้า ไม่ต้องชั่งน้ำหนักทุกถ้อยคำและไม่ต้องคอยระแวงสายตาผู้อื่น

ส่วนฟู่เหยียนเหยียนซึ่งตอนนั้นมีสถานะอนุ เสิ่นเจียวจื่อรับรู้มาโดยตลอดว่า สตรีผู้นี้หาใช่ผู้หญิงอ่อนแอดังที่แสดงออกไม่ มิฉะนั้นแล้วนางย่อมไม่มีทางทำให้ท่านพ่อยอมแต่งนางเข้าจวนได้สำเร็จ

แล้วมีหรือที่สตรีประเภทนี้จะยอมพอใจให้ผู้อื่นได้แต่งงานเข้าจวนโหวแทนบุตรสาวของตนเอง การที่มารดาเลี้ยงยอมช่วยจัดการให้ คงไม่พ้นเรื่อง 'สินเดิม'

‘เจียวเจียว เจ้าต้องจำไว้เสมอ…บนโลกนี้หาได้มีการค้าใดที่ได้มาฟรีทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน’

คำสอนของท่านตา เสิ่นเจียวจื่อจดจำขึ้นใจไม่เคยลืม เพราะฉะนั้นความใส่ใจเกินควรของเสิ่นฮูหยินในครั้งนี้ จึงดูแปลกประหลาดยิ่งนักในสายตาของนาง

“เจียวเจียว…ชุดแต่งงานของเจ้า แน่ใจแล้วหรือว่าจะใช้ของเก่าของมารดา” เสิ่นฮูหยินฝืนเอ่ยถาม น้ำเสียงดูราบเรียบ หากแววตากลับฉายความลังเลที่ปิดไม่มิด

ชุดแต่งงานหงซิ่วสีแดงเข้ม ลายปักหงส์คู่ละเอียดประณีต ภาพนั้นนางยังจดจำได้ชัดเจน เพราะหลังพิธีสมรสของฮั่วหมู่หลี่กับท่านพี่อวี้ ผู้คนที่มาร่วมงานต่างพากันนำเรื่องนี้ไปเล่าลือ จนชื่อเสียงของชุดนั้น ดังก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวง

เสิ่นเจียวจื่อพยักหน้ารับคำ น้ำเสียงอ่อนหวานดั่งเช่นเคย

ดวงตาเรียวหลุบต่ำลงมองถ้วยชาในมือ ท่าทางสงบ สุภาพ และงดงาม จนผู้พบเห็นยากจะจับพิรุธ บุคลิกสาวน้อยที่ดูสุขุมเกินวัยเช่นนี้เอง คือสิ่งที่ฟู่เหยียนเหยียนไม่เคยพึงใจและขัดหูขัดตามานานปี

“งั้น…ตามใจเจ้าเถอะ” เสิ่นฮูหยินทำได้เพียงฝืนรับคำ ในใจก็รู้ดีว่าหากคิดจะแย่งชุดเจ้าสาวมาให้บุตรสาวตน เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องง่าย นางจึงทำได้เพียงท่องเตือนตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ขมก่อน หวานทีหลัง

“แต่เรื่องสินเดิมของเจ้า…” เสิ่นฮูหยินเอ่ยต่ออย่างอ้ำอึ้ง สีหน้าลำบากใจที่แสร้งทำขึ้น มีหรือเสิ่นเจียวจื่อจะอ่านไม่ออก

นางเพียงระบายยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงนอบน้อมดังเดิม

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ มารดาของข้าได้เตรียมสินเดิมไว้ให้ข้ามานานแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลังได้รับฟังมานานก็ถึงกับอารมณ์เสีย สีหน้าที่เคยสงบนิ่งพลันตึงเครียด

“เจ้าหมายความว่ายังไง” นางถามเสียงเข้ม

“สินเดิมที่ แม่เจ้า เตรียมไว้ หมายถึงสิ่งใดกันแน่” น้ำเสียงนั้นกดต่ำ แต่แฝงแรงกดดัน ชัดเจนว่าไม่พอใจคำพูดของเสิ่นเจียวจื่ออย่างยิ่ง

มีอย่างที่ไหนสินเดิมของสตรีที่แต่งเข้าจวนตระกูลเสิ่นแล้วจะไม่ตกเป็นของตระกูลเสิ่น

นี่คือธรรมเนียมที่ยึดถือกันมาหลายชั่วอายุคน ไหนเลยจะมีเหตุผลใดให้ส่งต่อสินเดิมเหล่านั้นแก่บุตรสาวเพียงผู้เดียว

“หากเจ้ากำลังหมายถึงสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยช้า ๆ แต่หนักแน่น

“ข้าขอกล่าวให้ชัดตรงนี้ เจ้าอย่าได้คิด อย่าได้หวังเรื่องสินเดิมของเจ้า เสิ่นฮูหยินจะเป็นผู้จัดการทั้งหมด”

แน่ล่ะ มีหรือฟู่เหยียนเหยียนจะยินยอมให้ลูกเลี้ยงนำสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่ติดตัวไปเสียทั้งหมด ในเมื่อบุตรสาวและหลานสาวของจวนยังมีอยู่อีกหลายคน

เรื่องนี้ย่อมต้องจัดสรรอย่างยุติธรรม

“เหยียนเหยียน” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเรียบ

“ถึงอย่างไรเจียวเจียวก็นับว่าเป็นบุตรสาวของเจ้าเช่นกัน เรื่องสินเดิมของนางเจ้าก็จัดการเองเถิด”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่” ฟู่เหยียนเหยียนรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะก้มศีรษะลงต่ำ ซ่อนประกายพึงใจที่ผุดขึ้นเพียงวูบเดียวในดวงตา

ในอดีตหลังจากสตรีสารเลวผู้นั้นสิ้นใจตาย นางสามารถก้าวขึ้นมาจัดการอำนาจทั้งหมดในจวน

ทว่าเรื่องหนึ่งที่ฟู่เหยียนเหยียนไม่สามารถทำได้ คือไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่

เหตุเพราะเสิ่นอวี้เป็นคนรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไรเขาแยกค่าใช้จ่ายของเรือนเจียวจื่อออกจากเรือนอื่นอย่างชัดเจน อีกทั้งยังมอบหมายให้พ่อบ้านคนสนิทเป็นผู้ดูแลสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่โดยเฉพาะ

..