บทที่9

ครั้นเจียวจื่ออายุครบสิบขวบนางก็เริ่มได้รับการสอนสั่งให้เรียนรู้การจัดการบัญชีและคุมคน ครั้นอายุย่างเข้าสิบสามปี แม่นางน้อยก็สามารถรับช่วงดูแลร้านค้าที่ติดมากับสินเดิมและต่อยอดกิจการเหล่านั้นได้อย่างเชี่ยวชาญ

หึ…เลือดพ่อค้ามันแรง ก็เป็นเช่นนี้เอง

“เจียวเจียว” ฟู่เหยียนเหยียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เจ้าได้ยินคำของท่านย่าแล้วใช่หรือไม่ ต่อไปนี้กุญแจคลังของเจ้าแม่จะเป็นผู้ดูแลให้”

เสิ่นเจียวจื่อลอบยิ้มเยาะในใจ มีอย่างที่ไหนสมบัติของมารดานาง ผู้อื่นกลับกล้ายื่นมือเข้ามาสอด

“ท่านแม่…ข้าเกรงว่าท่านคงเข้าใจผิดกระมังคะ?”

“เพ่ย! ไร้มารยาทสิ้นดี เจ้าเป็นเพียงผู้น้อย ไยจึงกล้าต่อร้อต่อเถียงกับผู้ใหญ่!” ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับเดือดดาล

นางไม่พอใจเสิ่นเจียวจื่อตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายแย่งสัญญาหมั้นหมายไปจากเหมยเอ๋อแล้ว

“ท่านแม่กับท่านย่าคงลืมไปกระมังคะ เดิมเรือนของข้าแยกค่าใช้จ่ายจากเรือนใหญ่มาตั้งแต่แรก ดังนั้นเจียวเจียวจึงไม่กล้ารบกวนให้ท่านแม่ต้องมาช่วยจัดการหรอกค่ะ”

คำกล่าวของเจียวจื่อมิได้เกินจริง ฮูหยินผู้เฒ่ารู้แก่ใจว่าเรื่องสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่ นางไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยว เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าหลานสาวจะกล้าขัดคำสั่งตรงๆ โดยไม่ไว้หน้า

“ข้าเป็นท่านย่าของเจ้า” น้ำเสียงเย็นเฉียบ “คำสั่งของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

หากเจ้าคิดจะแบกรับคำครหาว่าไม่เคารพผู้อาวุโส ก็ลองดู..

เสิ่นเจียวจื่อหันไปคำนับท่านย่าอย่างนอบน้อมอีกครั้ง พลางเอ่ยแย้งด้วยน้ำเสียงสุภาพสงบ

“หลานทราบดีเจ้าค่ะ ว่าท่านย่าคือท่านย่า” นางนิ่งไปครู่ ก่อนจะเสริมต่อว่า

“ตามหลักความสัมพันธ์ห้าประการของขงจื้อ บุตรธิดาพึงเคารพเชื่อฟังบิดามารดาเป็นสำคัญ”

“เจ้ารู้ก็ดีแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเสียงแข็ง

“เช่นนั้นก็เอากุญแจคลังเรือนของเจ้า มอบให้ท่านแม่ของเจ้าเสีย” เสิ่นเจียวจื่อยิ้มบาง ก่อนก้มศีรษะลงอีกครั้ง

“ขออภัยเจ้าค่ะ เจียวเจียวคงต้องทำให้ท่านทั้งสองผิดหวัง”

“บังอาจ!” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างเดือดดาล

“นี่เจ้ากล้าขัดคำข้าหรือ!” นางมองหลานสาวด้วยสายตาเหยียดเย็น รังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

นิสัยไม่ต่างจากมารดา..ลูกพ่อค้าชั้นต่ำเสียจริง ไร้มารยาท ไร้การเชื่อฟัง ไร้การศึกษา

“เจียวเจียวไม่กล้าขัดคำสั่งของท่านย่าหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่…”

นางแสร้งทอดถอนใจ ใบหน้าอ่อนเศร้า ราวกับจนหนทาง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

“แต่เจียวเจียวก็ไม่อาจทำผิดต่อมารดาแท้ๆ ในเรื่องสินเดิมได้เจ้าค่ะ…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วลง

“ยามนั้น ก่อนที่ท่านแม่จะจากไป ท่านได้สั่งเสียไว้ชัดแจ้งว่า เมื่อเจียวเจียวต้องแต่งงานออกเรือน สินเดิมของมารดาทุกชิ้นต้องนำติดตัวไปให้ครบถ้วน แล้วหากเจียวเจียวมอบให้ท่านแม่รอง…เอ่อ…” มือเล็กยกขึ้นกุมปากคล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอใช้สรรพนามไม่เหมาะ ทว่ากลับเน้นย้ำถึงอดีตการเป็น ‘อนุ’

“เจียวเจียวหมายถึง เสิ่นฮูหยิน เจ้าค่ะ”

รอยยิ้มบางแต้มขึ้นที่มุมปาก ดวงตาเรียวสบมองอดีตอนุภรรยาของบิดา แฝงด้วยแววขออภัย…แต่ไร้ความเกรงใจ พาให้ฟู่เหยียนเหยียนต้องกำมือแน่นด้วยความโกรธ

“หากเจียวเจียวไม่ปฏิบัติตามคำสั่งเสียของท่านแม่..แล้วเจียวเจียวจะมีหน้ากล้าไปพบมารดาในยมโลกได้อย่างไร?” นางก้มหน้าลงเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาคล้ายกลับอึดอัดที่ตระกูลเสิ่นกำลังทำเรื่องที่ผิดต่อจารีตอันดีงามของสังคม

“เช่นนั้นเจียวเจียวมิใช่ทำผิดต่อหลักขงจื้อ? แล้วถ้าหากเป็นเช่นนั้น ชาวบ้านจะไม่ประณามเจียวเจียวกับสกุลเสิ่นหรือเจ้าคะ?”

คิดจะใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับนาง งั้นนางจะโยนกลับ พวกท่านก็ลองหาวิธีรับมือดูเอาเองละกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ขณะที่เสิ่นฮูหยินเองก็เอ่ยปากไม่ออก ได้แต่กล้ำกลืนความขับข้องไว้ในใจ ทว่าทั้งสองต่างรู้ดีว่า สิ่งที่หญิงสาวตรงหน้ากล่าวล้วนตั้งอยู่บนหลักการความจริง หากยังคงบีบคั้นต่อไป แล้วข่าวลือแพร่สะพัดออกนอกจวน ย่อมไม่เป็นผลดีต่อสกุลเสิ่น

ไม่เพียงเท่านั้น หลานสาวอีกสามคนที่ยังไม่ได้หมั้นหมายก็อาจพลอยถูกมองเสียชื่อไปด้วย

ขณะที่เสิ่นเจียวจื่อกำลังขอตัว ท่านพ่อที่นางเฝ้าตามหาก็ย่างเท้าเข้ามาในห้องโถงใหญ่พอดี นางรีบยกยิ้มด้วยความยินดี ในใจพลันผ่อนคลายไม่ว่าอย่างไร ท่านพ่อย่อมต้องคุ้มครองสินเดิมของนางแน่นอน

“อวี่เอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยทักขึ้นก่อน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด วันนี้เห็นทีนางคงไม่อาจยื่นมือเข้าไปยึดสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่ได้ตามที่ตั้งใจไว้ เพราะนางย่อมรู้ดีบุตรชายของตนรักและปกป้องบุตรสาวคนโตเพียงใด

ตรงกันข้ามฟู่เหยียนเหยียนกลับยกยิ้มอย่างยินดี ดวงตาที่เคยงดงามฉายวาบ ก่อนจะก้าวเข้าไปรับเสื้อคลุมด้านนอกของเขาอย่างคล่องแคล่ว

“ท่านพี่ งานที่กองทัพเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“อืม…ก็ไม่มีปัญหาอะไร” เขาพูดปัด พลางเลื่อนมือไปยกถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตาคมเหลือบมองไปยังบุตรสาวคนโตที่กำลังก้มคารวะอย่างสงบเสงี่ยม

“เจียวเจียวคารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี้มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงพยักหน้าให้นางลุกขึ้น

“ข้าได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังไปถึงด้านนอก” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“เมื่อครู่พวกเจ้ากำลังพูดคุยเรื่องใดกันอยู่หรือ” คำถามสงบนิ่งนั้น กลับทำให้หัวใจฮูหยินผู้เฒ่าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

คิดจะเฉไฉปัดเรื่องให้จบด้วยรู้ดีว่าหากเจ้าใหญ่รู้ว่านางกับเหยียนเหยียนบีบบังคับให้เจียวจื่อมอบสินเดิมคืนกลับตระกูล ท่านแม่อย่างนางคงได้โดนบุตรชายตำหนิเป็นแน่