32

ประชดเก่ง

(18+)

          “คุณฌ...” อัญญากำลังอ้าปากทักแฟนหนุ่ม แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยชื่อเขาได้เต็มปากเต็มคำ ชายหนุ่มกลับทำท่าทีเมินเฉยไม่สนใจเธอ

          “พิชชี่!” ชยางกูรเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่นซ้ำยังเดินเลยอัญญาไป ทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ ไม่แม้จะปรายหางตามองด้วยซ้ำ

          “พี่ฌอน...ดีใจจัง คิดว่าจะไม่ได้เจอพี่ฌอนซะแล้ว” พิชชี่ยิ้มจนหน้าบาน ที่ชายหนุ่มเลือกเดินมาหาตัวเอง แทนที่จะทักแฟนสาว

          อัญญาหน้าชาราวกับโดนตบ เธอไม่หันกลับไปมองว่าชายหญิงสองคนจะยิ้มให้กันยังไง เลือกเดินหน้าเข้าห้องครัว ทำงานตามหน้าที่ของตัวเองต่อ

          “ช่างเขาเถอะ มันคงจบแล้ว” ในเมื่อเขาเลือกที่จะเป็นแบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ มันคงจบแล้วกับความสัมพันธ์แค่ชั่วข้ามคืนของเขาและเธอ ไม่เคยคบใครแล้วเลิกเร็วขนาดนี้

          “อัน...อัน...คุณอัญญา!” เชฟแดเนียลเรียก

          “คะ?” อัญญายืนเหม่อในระหว่างที่เชฟแดเนียลกำลังตั้งใจสอนทำอาหารจานพิเศษให้กับพนักงานที่ถูกเรียกตัวมาเป็นผู้ช่วยของเขาในการรังสรรค์เมนูใหม่ที่เขาคิดออกมา เพื่อเสนอให้ผู้บริหารได้พิจารณาเปิดขายในเดือนหน้า อัญญาคือผู้หญิงคนเดียวในทีม เชฟเห็นว่าเธอมีความสามารถจึงอยากผลักดันให้ผู้บริหารเห็น

          “เป็นอะไรไป พี่เห็นเหม่อตลอดเลย” เชฟเดฟหนึ่งในผู้ร่วมทีมถาม

          “วันนี้เข้ากะบ่ายวันแรก น่าจะยังปรับตัวไม่ได้ ขอโทษด้วยค่ะเชฟ” เธอตั้งสติใหม่ เลิกคิดเรื่องชยางกูรสักพักแล้วหันมาสนใจงานที่ทำตรงหน้าอย่างจริงจัง

          ผ่านไปสามสิบนาทีเศษอาหารก็ถูกจัดวางในภาชนะตกแต่งอย่างสวยงาม

          “ในที่สุดก็เสร็จสักที พวกคุณคิดว่าจัดประมาณนี้โอเคมั้ย” หัวหน้าห้องครัวถามลูกมือทั้งสาม ดูเขาจะภูมิใจมาก กว่าจะออกมาหน้าตาแบบนี้ได้เชฟแดเนียลลองผิดลองถูกมาแล้วหลายครั้ง

          “ผมว่ามันน่ากินมากครับเชฟ สมบูรณ์แบบ” เชฟเดฟชื่นชมผลงานตรงหน้า

          “น่ากินมากค่ะ” อัญญาเอ่ยเสริม

          “ชิมสิ” เชฟยื่นช้อนมาให้เธอ

          “ชิมได้เหรอคะ”

          “ได้สิ พวกคุณเป็นคนทำนะ ไม่ชิมจะรู้ได้ยังไงว่ารสชาติเป็นไง”

          “ขอบคุณค่ะ” อัญญารับช้อนมาตักอาหารเข้าปาก คำแรกก็ฟินจนตาโต เป็นอาหารไทยแต่สูตรคิดค้นโดยหนุ่มลูกครึ่งไทยอิตาลี ทำเธออึ้งไปเลย

          “เชฟคิดสูตรนี้ได้ยังไงคะ อร่อยมาก อันเชื่อว่าเมนูนี้ต้องผ่านเบื้องบนแน่นอนค่ะ” เป็นคำชมที่ทำเอาคนถูกชมยิ้มแก้มแทบปริ

          “ผมก็คิดเหมือนอัญญาเลยครับเชฟ อร่อยถูกปากทั้งคนไทยและชาวต่างชาติแน่นอน” เชฟต้นหนึ่งในทีมเอ่ยเสริม

          “เลิกอวยผมได้แล้ว พวกคุณก็มีส่วนช่วยผม เพราะฉะนั้นมันก็คือผลงานของเราทุกคน”

          “ค่ะเชฟ/ครับเชฟ”

          “เอาล่ะ ตอนนี้เลยเวลาทำงานของพวกคุณแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เรามาลุยกันต่อ ซียูบาย”

          “สวัสดีค่ะเชฟ/สวัสดีครับเชฟ”

          ชิมกันอิ่มท้องต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับที่พักของใครของเรา

          “ไม่คิดจะทักอะไรมาเลยใช่มั้ย นี่เขาจะเอายังไงกันแน่” มาถึงห้อง หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะเข้านอน พอเปิดโทรศัพท์ดูเป็นรอบที่ร้อยเห็นจะได้อัญญาก็ต้องหงุดหงิดใจเมื่อเปิดมากี่ครั้งก็ยังไม่เห็นข้อความจากชยางกูรเลยแม้แต่ข้อความเดียว ทำเอาใจดวงน้อยกระวนกระวาย สมองก็คิดไปต่าง ๆ นานา

          “หรือจะอยู่กับยัยพิชชี่นั่น...ไม่ได้ ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง”

อัญญาตัดสินใจกดโทรออกไปหาแฟนหนุ่ม เป็นไงเป็นกัน ต้องถามให้รู้เรื่อง

          ไม่นานปลายสายก็กดรับ แต่ไม่ได้มีเสียงตอบรับอะไรกลับมา เธอเองก็เงียบฟังว่าจะมีเสียงผู้หญิงแทรกขึ้นมาหรือไม่ และสายก็ถูกตัดไปดื้อ ๆ

          “นี่ตัดสายฉันเหรอ ไอ้คุณฌอนบ้า หรือกำลัง...กับพิชชี่” หญิงสาวคิดเกินเลยไปกันใหญ่ คาดว่าถ้าไม่ได้คำตอบคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่ จึงลองโทรไปใหม่อีกครั้ง

          ก๊อก! ก๊อก! ยังไม่ทันที่ปลายสายจะรับสาย เธอต้องรีบกดวางไปก่อนเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องดัง

          “ใครมาเคาะดึก ๆ ดื่น ๆ” ลุกไปเปิดประตูห้อง

          แอ๊ด...พอเปิดประตูออกปรากฏคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำเธอแทบผงะ

          “ค...คุณฌอน!”

          “โทรมาแล้วทำไมไม่พูด” เขาเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะเอาตัวเองเข้ามาในห้องของเธอ

          “คุณขึ้นมาได้ยังไง นี่มันหอพักหญิงนะ”

          “ผมเป็นใคร” น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาดุดัน

ใจหนึ่งเธอก็ตกใจ อีกใจก็แอบโล่งใจที่เขาไม่ได้อยู่กับกิ๊กเก่า

          หมับ...เขาจับเธอเหวี่ยงเข้าประชิดประตูห้อง มือหนึ่งรั้งเอวให้แนบชิดอีกมือหนึ่งเชยคางเธอขึ้นเล็กน้อย

          “กลัวผมกลับไปหาพิชชี่มั้ย” เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากของเธออย่างเสน่หา

          “...” อัญญาไม่ตอบ เพียงสบตาบอกเป็นนัยว่าใช่

          “หึงผมรึเปล่า”

          “เรายังคบกันอยู่เหรอคะ ฉันคิดว่าสถานะของเราคือจบกันไปแล้วซะอีก”

          ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้ม “ผมไม่เคยพูดว่าเราเลิกกัน”

          “คุณเมินฉัน”

          “ผมโกรธคุณอยู่ และอยากรู้ด้วยว่าคุณจะสนใจกันมั้ย ต้องขอบคุณพิชชี่ที่มาได้จังหวะพอดี”

          “ฮึ คงดีใจมากสินะที่กิ๊กเก่าตามมาถึงที่ ไม่ไปอยู่กับเธอล่ะคะ”

          “ไปมาแล้ว”

          “ฮะ?” อัญญาหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่ชอบใจกับคำตอบนี้ เธอใช้มือผลักอกของเขาออก แต่ก็สู้แรงไม่ไหว เป็นเขาที่ดันตัวเข้ามาชิดมากกว่าเดิม “ปล่อย!”

          “หึงใช่มั้ย ผมก็อาการเดียวกันกับคุณเนี่ยแหละ หึงหวง ไม่ชอบให้คุณไปเอาใจแฟนเก่า ผมจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะอัญญา”

          “ก็เลยประชดฉัน? ทำตัวงี่เง่าชะมัด”

          “เพราะใครล่ะ”

          “ฉันให้คุณไปทั้งตัวและหัวใจแล้วยังต้องกลัวอะไรอีก”

          “...” สิ้นประโยคของเธอ ทำเอาชายหนุ่มชะงักงัน ประโยคเดียวสามารถทำให้ใจที่ร้อนรนเริ่มเย็นขึ้นดั่งโดนน้ำลูบใจ “ผมชอบคุณมาก” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม

          “ฉันรู้ค่ะ แต่คุณควรมีเหตุผลมากกว่านี้นะคะ”

          “ผมขอโทษ คราวหลังจะไม่เป็นแบบนี้แล้ว” เพียงได้ยินคำขอโทษผู้หญิงร้อยทั้งร้อยก็ใจอ่อนทั้งนั้น

          “ฉันก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกันที่กลับมาทำงานโดยที่ไม่ได้บอกคุณเลย”

          “คุณไม่คิดจะง้อผมเลยด้วยซ้ำ”

          “งั้นคืนนี้ฉันจะง้อคุณดีมั้ย” แววตาเป็นประกายออกแนวยั่วยวนของเธอนั้น ทำเอาเลือดในกายของเขาเริ่มไหลเวียนไปสูบฉีดหล่อเลี้ยงหัวใจจนพองโต

          นิ้วเรียวทั้งห้าลูบไล้สันกรามของเขาเบา ๆ แค่นั้นหัวใจของชายหนุ่มก็เต้นระส่ำ เธอมีเสน่ห์มากเวลาอยู่กับเขาสองต่อสอง

          อัญญาเปลี่ยนมาผลักเขาดันหลังชิดประตูแทนตัวเอง ปลายเท้าเขย่งขึ้นเพื่อให้ปากสัมผัสซอกคอของเขาได้ถนัด ริมฝีปากอิ่มขบเม้มแผ่วเบาสลับกับการใช้ลิ้นดูดเนื้อจนเห็นเป็นรอยแดง ชายหนุ่มหลับตาพริ้มเม้มปากแน่นเพราะความเสียวซ่าน

          นี่แหละที่เขาต้องการ...ง้อแบบนี้ เตรียมขาอ่อนแรงได้เลย

จากซอกคอขยับมาที่ริมฝีปากหยัก จูบเม้มอย่างดูดดื่ม หายใจหายคอแทบจะไม่ทัน ต่างคนต่างโหยหาซึ่งกันและกัน พวกเขาคิดว่าความรักกับเซ็กส์มันเป็นของคู่กัน

          เธอแกะกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ด จากนั้นถอดมันออก ส่วนเขาก็ทำกับเธอเช่นกัน ต่างคนต่างถอดให้กันจนเหลือแค่ตัวเปล่า เธอเอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟภายในห้อง ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาเสียงแหบพร่าชวนให้ใจเต้นแรงขึ้นไปอีก

          “ฉันต้องคุกเข่าขอร้องให้คุณหายงอนด้วยใช่มั้ยคะ” ว่าจบก็ลากนิ้วเรียวช้า ๆ ไปตามซิกแพค เธอนั่งย่อตัวลง เหลือบตามองบนพบว่าสายตาคู่คมจ้องเธอไม่วางตา “อย่ามองสิคะ”

          เขารู้ว่าต่อจากนี้เธอจะทำอะไร จึงเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้อง “อ่า” เผลอส่งเสียงออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างสัมผัสไปที่ตรงนั้น มันอุ่นและแฉะ ขาเขาแทบจะยืนไม่ไหว รู้สึกดีเกินคำบรรยาย เธอทำให้เขารู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว ขาเริ่มอ่อนไม่มีแรงยืน ปากหนาต้องกัดริมฝีปากล่างเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงดัง ฝ่ามือหนาจับศีรษะเธอเอาไว้

          “พอแล้ว” เมื่อหนำใจอยาก เธอถูกสั่งให้หยุดกระทำ เลือดในกายเดือดพล่าน ไฟสวาทลุกโชนพร้อมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับเธอ

          ชยางกูรอุ้มอัญญามานอนที่เตียง ไม่รอช้าที่จะยัดความเป็นชายแทรกเข้ากายอุ่นของหญิงสาว

          ทั้งคู่มีความต้องการพอกัน เธอตอบรับเอวหนาเป็นอย่างดี ส่งเสียงครวญครางเป็นครั้งคราว ใบหน้าสวยเหยเกเพราะความวูบวาบ

          เขาโน้มหน้าลงไปดูดกลืนยอดดอกบัวงามอย่างบ้าคลั่ง ส่วนล่างกระแทกใส่อย่างหนักหน่วงไม่มียั้ง ลมหายใจหอบถี่รดใส่กันเป็นเสียงกระเส่าเคล้าเสียงคราง เร่งจังหวะเร่าร้อนไปมาอยู่เนิ่นนาน จึงเปลี่ยนท่วงท่าลีลาไปเรื่อย ๆ เพื่อความตื่นเต้น เขาจับเธอนั่งบนตักคล้ายกับนั่งเก้าอี้ หญิงสาวขย่มขึ้นลงสลับกับโยกเอวเนิบนาบพลิ้วไหว มือหนาสอดมาด้านหน้าคลึงนวดสองเต้าเพื่อเพิ่มอารมณ์ในกามขึ้นไปอีกเท่าตัว เธอจุกไปถึงข้างใน สักพักเธอหันหน้าเข้าหาเขา จับท่อนเอ็นร้อนยัดเข้าช่องทางเดิม ปากจูบเอวขยับ มือหนาเปลี่ยนมาคลึงก้นกลมขยำเต็มไม้เต็มมือ

          ความรู้สึกวูบวาบ น้ำในกายแทบจะทะลักออกมา เร่าร้อนเหลือเกิน เมื่อเธอเร่งความเร็วถี่ ๆ บวกกับแรงดึงของชายหนุ่มประสานกันอย่างดี ในที่สุดทั้งคู่ก็เสร็จสมดั่งใจปรารถนาไปพร้อมกัน

          “อ่า/อื้อ”

          เสียงหายใจหอบเหนื่อยของทั้งคู่ดังกว่าเสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าที่กำลังทำงานอยู่เสียอีก

          “สุดยอดไปเลย” ชายหนุ่มเอ่ยชมแฟนสาว

          “คุณก็เหมือนกัน” เธอชมเขากลับ ทั้งคู่หลับตาพริ้มจูบกันอีกครั้งก่อนจะถอนจูบและโอบกอดกันอยู่อย่างนั้น

          คืนนี้เขาและเธอคงนอนหลับสนิททั้งคู่

          ที่ใดมีรักที่นั่นมีทั้งสุขทั้งทุกข์และเหนื่อยหอบ...