33

พบปะเพื่อนรัก

         By : ฌอน 

          วันนี้บรรยากาศดีเป็นบ้าเลย มองอะไรก็ดูสบายตาไปหมด หรือเป็นเพราะเมื่อคืนร่างกายหลั่งสารแห่งความฟิน เอ๊ย สารแห่งความสุขออกมามากไป เช้านี้เลยสดใสเป็นพิเศษ

          ผมอารมณ์ดีจนเมื่อผมเดินเข้าห้องอาหารมา และได้พบว่าน้องพิชชี่ยังไม่เช็กเอาต์ออกไปไหน เธอนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่โต๊ะอาหาร

          “ยังอยู่อีกเหรอ” ผมเข้าไปถามเธอ

          “ดูคำถามสิ ไม่เหลือเยื่อเหลือใยให้กันบ้างเลย”

          เมื่อคืนผมคุยกับเธอแล้วว่ายังไงก็ไม่มีทางกลับไปหาเธอ นึกว่าเข้าใจแล้วซะอีก

          “เราจบกันแล้ว ต่อให้พี่ไม่มีแฟน พี่ก็ไม่สานต่อกับพิชชี่ ระหว่างเรามันแค่สนุกกันชั่วคราว ไม่มีความรักหรือรู้สึกดี ถ้าพิชชี่ยังไม่เลิกตามตื๊อพี่ พี่จะตัดสินใจเดินไปบอกสามีเธอเอง” ผมยื่นคำขาดขนาดนี้เธอน่าจะเข้าใจได้แล้วนะ

          “ฮึก...ใจร้าย ฮือ...” เธอจะร้องไห้ฟูมฟายยังไงผมก็ไม่ใจอ่อนหรอก

          “เธอร้องไห้เป็นสายเลือดพี่ก็ไม่กลับไปหาเธอ รีบไปซะ”

          “ค่ะ! ถ้าพูดมาขนาดนี้พิชชี่ก็จะไป เบื่อเหมือนกันที่ต้องมาคอยตามพี่อยู่อย่างนี้ ขอให้โชคดีกับยัยเชฟต๊อกต๋อยนั่นนะคะ ฮึ”

          เฮ้อ เธอสะบัดหน้าเดินหนีผมไปแล้ว สักทีเถอะ กว่าจะยอมไปได้ หวังว่ารอบนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ต้องมาอธิบายคำเดิม ๆ นะ

          “อย่าได้เจอกันอีกเลยนะพิชชี่” การกระทำผมอาจจะดูใจร้ายกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่นั่นเมียมาเฟียเลยนะ จะสวย เด่น ดีสักแค่ไหนก็ไม่ควรสานสัมพันธ์ต่อ

          ผมยิ้มปนขำนิดหน่อย รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย ต่อไประหว่างผมกับอัญญาคงไม่มีอุปสรรคอะไรแล้ว

          “ยิ้มอะไรครับคุณชยางกูร” เสียงทุ้มที่คุ้นหูเอ่ยมาจากข้างหลัง ก่อนเจ้าของเสียงจะเดินมานั่งลงตรงหน้า

          “เปล่า...แค่รู้สึกว่าชีวิตมีอะไรเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น แล้ววันนี้คุณธามม์ลงมาทานอาหารที่โรงแรมเหรอครับ”

          “เปล่า ผมมาหาคุณ ได้ข่าวว่ามีแฟนแล้ว”

          “อ๋อใช่ คุณไม่ไปงานเปิดตัวแฟนผมเองนะ”

          “งั้นเย็นนี้ก็พาเธอไปที่บ้านผมสิ ภรรยาผมก็อยากเห็นหน้าแฟนคุณด้วย” เหมือนว่าพิ้งค์พราวจะรู้แล้วว่าเพื่อนเธอคบกับผม

          “ได้ แต่แฟนผมเธอเข้ากะบ่าย”

          “ผมไปขออนุญาตเชฟแดเนียลขอเบิกตัวผู้ช่วยเชฟอัญญาไปทำกับข้าวให้ผม จีเอ็มคงไม่ว่าอะไรนะครับ”

          “ไม่ว่าอยู่แล้ว ใครจะกล้าว่าท่านประธานละครับ”

          “ดีครับ แล้วเจอกันนะครับไอ้คุณฌอน” วันนี้ไอ้ประธานมันมากวนแต่เช้า จะว่าไปก็นานแล้วที่ผมไม่ได้กินข้าวกับธามม์

          “แล้วเจอกันครับ”

         @ บ้านดาเลีย

บ้านพักหลังโรงแรมของท่านประธานนภัทรไว้สำหรับพักชั่วคราวแต่ตอนนี้น่าจะเป็นบ้านที่อยู่ถาวรไปแล้ว ภายในบ้านตกแต่งไปด้วยดอกไม้นานาชนิด มีสวนร่มรื่นสดชื่นเมื่อย่างกรายเข้ามา เรียกว่าเอาใจภรรยาสุด ๆ

          ไอดอลผมเลยครับ

          “มากันแล้วเหรอคะ เชิญนั่งก่อนสิคะคุณฌอน อัญญา” ผมและอัญญาเดินเข้ามาในบ้าน ศรีภรรยาของเพื่อนสนิทก็เชื้อเชิญให้นั่ง เราสองคนจึงเดินไปนั่งบนโซฟาสีชมพูนมในห้องนั่งเล่น

          “แล้วนี่คุณธามม์ละแก ไปไหน” อัญญาถามพิ้งค์พราว

          “อยู่ข้างบนเดี๋ยวก็ลงมา เดี๋ยวนั่งทานของว่างรองท้องกันไปก่อนนะ อาหารกำลังมาส่ง”

          “สั่งอาหารจากโรงแรมเหรอแก”

          “เปล่า คุณธามม์สั่งจากร้านอาหารในเมือง ร้านนี้อร่อยมากนะแก กินอาหารที่โรงแรมทุกวัน คุณธามม์เลยอยากกินที่อื่นดูบ้าง”

          “อ๋อ ท้องคุณแม่โตขึ้นทุกวันแล้ว รู้เพศรึยังแก” อัญญาเขยิบไปนั่งใกล้เพื่อนพลางลูบท้องโตแผ่วเบา

          “อาทิตย์หน้าถึงจะรู้ แกลองทายสิว่าเพศไหน”

เธอทำหน้าตาสงสัย “เอ่อ ดูจากลักษณะท้องแล้วน่าจะผู้หญิงชัวร์”

          “แล้วคุณฌอนละคะคิดว่าเพศไหน” ทำไมหันมาถามผมได้ละเนี่ย

          “ผมดูไม่เป็นนะครับ ขอเดาว่าผู้ชายแล้วกัน”

          “แสดงว่าความเห็นสองคนนี้ไม่ตรงกัน งั้นคุณฌอนกับอัญญาก็มาพนันกันสิคะ”

          “ได้” ดูอัญญาจะตื่นเต้นมาก ชอบที่จะเอาชนะผมอยู่แล้วนี่

          “คนชนะจะได้อะไรครับ”

          “เอาตามที่ผู้ชนะสั่งเลยดีมั้ยคะ ถ้าฉันเดาถูกคุณต้องทำตามที่ฉันขอหนึ่งข้อ ถ้าฉันแพ้ฉันก็จะยอมทำตามที่คุณขอหนึ่งข้อ”

          ดูเธอจะมั่นอกมั่นใจเหลือเกิน

          “ไม่ใช่ว่าคุณสองคนรู้กันมาแล้วนะครับ คุณเป็นเพื่อนสนิทกันนี่”

          “ไม่นะ ฉันก็พึ่งได้คุยและเจอพราวพร้อมคุณเนี่ยแหละ นานเป็นเดือนแล้วมั้งที่ไม่ได้ติดต่อแกเลย” อัญญาทำหน้ารู้สึกผิดต่อเพื่อนรัก “ขอโทษนะแก ฉันมัวแต่ยุ่งเรื่องตัวเอง”

          “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้นะแก อย่าเก็บความทุกข์ไว้คนเดียว”

          “จ้า ตอนนี้ฉันมีคนให้ระบายความทุกข์แล้ว แกคงรู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันกับคุณฌอนเราคบกันแล้ว”

          “พอจะรู้แล้ว แกแน่ใจนะว่าจะคบกับคุณฌอน” ทำไมภรรยาของเพื่อนผมถามคำถามแบบนี้ล่ะ

          “....”

          “ขอโทษที่ต้องถามตรง ๆ แบบนี้ต่อหน้าคุณฌอนนะคะ พราวแค่เป็นห่วงเพื่อนสนิท ไม่อยากให้เสียใจ เท่าที่รู้มาคุณฌอนก็เป็นเสือผู้หญิงมาตลอด จู่ ๆ อยากมีความรักขึ้นมาพราวก็แอบกังวลเล็กน้อย หวังว่าจะเข้าใจนะคะ”

          “ครับ ผมเข้าใจ แต่ผมขอให้คำมั่นสัญญากับคุณพราวและแฟนของผมตรงนี้เลยว่า เสือตัวนี้สิ้นลายแล้ว ไม่มีใจไปรักใครได้อีกนอกจากอัญญาคนเดียวครับ” ผมยืดอกให้คำมั่นต่อเพื่อนสนิทอัญญา

          “ให้มันจริงนะเพื่อน โกหกระวังบาปนะมึง” เสียงเพื่อนรักของผมดังแทรกขึ้น มันมาช่วยหรือมาซ้ำเติมวะ

          “สวัสดีค่ะคุณธามม์” อัญญาพนมมือไหว้เขา ก่อนจะดีดตัวมานั่งข้างผม

          “ดีครับ ทีหลังอยู่กันแบบนี้ไม่ต้องพิธีกับผมก็ได้นะครับคุณอัญญา คุณเป็นแขกของภรรยาผมนะ” ธามม์พูดพลางเดินมานั่งข้างภรรยาสาว

          “ค่ะ”

          “จริงด้วย แกทำตัวตามสบายเถอะ ตอนนี้ไม่มีลูกน้องไม่มีเจ้านาย แกเป็นแฟนคุณฌอนนะ เราก็คนกันเองทั้งนั้น” พิ้งค์พราวเสริม

          “โอเคแก ฉันจะพยายามทำตัวปกติ”

          “เดี๋ยวผมขอเคลียร์เรื่องที่คุณมึงพูดเมื่อกี้ก่อนนะครับคุณธามม์ ใครพูดโกหก กูจริงจังโว้ย”

          “ฮ่า ๆ จริงจังก็จริงจังสิวะ หยอกนิดเดียวทำเป็นงอนไปได้ กูยังกลับตัวกลับใจได้ ทำไมมึงจะทำไม่ได้” พูดแบบนี้ค่อยน่าฟังขึ้นมาหน่อย “คุณอัญญาไม่ต้องห่วงนะครับ เพื่อนผมมันชอบคุณจริง ๆ เพราะผมไม่เคยเห็นมันรักใครเลยสักคน คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่มันยอมเอ่ยปากขอคบ แต่ถ้าวันไหนมันนอกกายนอกใจคุณ รับรองว่าผมจะไม่ปิดบังช่วยมันแน่” เกือบจะดีอยู่แล้วเชียว

          “ไม่มีวันนั้นโว้ย”

          “ค่ะ ขอบคุณ คุณธามม์กับพราวมากนะที่ห่วงใยฉัน ตอนนี้เขายังไม่ทำอะไรมีพิรุธค่ะ ถ้าทำจริงฉันจัดการเขาเอง” อัญญาหันหน้ามาขู่ผม

          “ครับ ๆ ผมไม่ทำให้คุณเสียใจแน่นอน แล้วเรื่องที่จะพนันทายเพศลูกของพิ้งค์พราวยังจะเล่นอยู่มั้ย”

          “เล่นสิคะ”

          “โอเคงั้นก็ตามที่บอกไว้” รีบเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า คุยเรื่องนี้รู้สึกไม่ชอบเลย กลัวโดนขุดคุ้ยประวัติเสีย ๆ

          ผ่านไปกว่าชั่วโมงที่เราสี่คนนั่งทานข้าวกันจนอิ่ม พวกเราจึงออกมานั่งดื่มและสูดอากาศกันที่ริมสระหลังบ้าน

          “วันนี้ท้องฟ้าโปร่งโล่งดีจังนะคะ” คนท้องโตเอ่ย เธอนั่งเตียงริมสระโดยที่มีสามีนั่งข้างกายไม่ห่าง คอยป้อนนั่นป้อนนี่เข้าปาก เพื่อนผมเอาใจใส่ภรรยาดีมาก ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ของเพื่อน

          “จริงด้วย ที่นี่อากาศดีจัง” อัญญาสูดอากาศเข้าเต็มปอด

          “อากาศแบบนี้น่าว่ายน้ำเล่นนะคุณว่ามั้ย” ผมถามอัญญา

          “อยากว่ายน้ำเหรอ เอาสิวะ คุณอัญญาก็ตามสบายเลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ”

          “ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ พึ่งกินมาอิ่ม ๆ เดี๋ยวจะจุก”

          “รอให้ย่อยก่อนก็ได้แก แกชอบว่ายน้ำไม่ใช่เหรอ สมัยเรียนวิชาเลือกยัยอันสอบได้ที่หนึ่งของคลาสเลยนะคะ ว่ายน้ำได้เร็วมาก”

          “จริงเหรอ ผมไม่เชื่อนะ”

          “ไม่เชื่อก็แล้วแต่ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณกำลังพูดให้ฉันเล่นน้ำเป็นเพื่อนคุณ ไม่มีทางซะหรอก” เธอรู้ทันผมจริง ๆ แบบนี้โกหกอะไรเธอไม่ได้เลยซิผม

          “ฮะ...ฮัดชิว” แค่พิ้งค์พราวจามนิดหน่อย เพื่อนผมก็มีสีหน้ากังวลใจไม่น้อย

          “คุณไม่สบายเหรอ”

          “เปล่าค่ะ แค่คันจมูกนิดหน่อย”

          “ผมว่ามันดึกแล้ว คุณควรพักผ่อนได้แล้วนะ”

          “จริงด้วยแก ยิ่งท้องยิ่งต้องนอนเยอะๆ เดี๋ยวไม่สบายเอานะ ฉันกับคุณฌอนก็จะกลับแล้ว”

          “กลับอะไร คืนนี้ฉันเตรียมห้องไว้ให้แกแล้วนะ นอนที่นี่เถอะ”

          “ได้ยังไงแก ฉันเกรงใจ จะมานอนบ้านเจ้านายได้ไง”

          “บอกแล้วไงว่าแกมาในฐานะเพื่อนของฉัน ไม่รู้ล่ะคืนนี้แกต้องค้างที่นี่”

          “นอนที่นี่เถอะครับคุณอัน ภรรยาผมไม่ค่อยได้พบหน้าใครเลยช่วงนี้ มีคุณมาอยู่ด้วยน่าจะแก้เหงาได้บ้าง พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของคุณนี่ครับ”

          “งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

          อะไรกันเนี่ย ชวนแค่อัญญาเหรอ แล้วผมละ ผมไม่ใช่เพื่อนมันรึไง

          “แล้วผมละครับคุณธามม์ จะไม่ชวนผมนอนค้างบ้านคุณธามม์หน่อยเหรอ”

          “คุณมึงก็กลับไปนอนห้องที่โรงแรมสิครับ”

          “เฮ้ย ได้ไงวะ”

          “มีห้องรับรองแค่ห้องเดียว มึงก็ขอคุณอันเองสิวะ” ฮืม..เข้าทางเลยสิแบบนี้

          “ได้มั้ย ผมขอนอนกับคุณได้มั้ย” อ้อนเธอสักหน่อย

          “คุณพูดอะไรเนี่ย ต่อหน้าคนอื่น” อัญญาหน้าแดง ท่าทางเคอะเขิน จนเพื่อนทั้งสองแอบยิ้มตาม

          “คนอื่นที่ไหนเพื่อนกันทั้งนั้น ไม่รู้ละ คืนนี้ผมไม่กลับ จะหน้าด้านนอนที่นี่แหละ”

          “งั้นสองคนก็ตกลงกันเอานะ ผมจะพาพิ้งค์พราวไปนอนแล้ว ตามสบายนะ จะนั่งดื่มหรือเล่นน้ำก็ขอให้สนุกเต็มที่” สายตาและน้ำเสียงไอ้เพื่อนรักมันร้าย รู้ทันเพื่อนเสียจริง สมแล้วที่เป็นเสือมาก่อน

          “ฉันไปนอนก่อนนะแก ตามสบายนะ” พิ้งค์พราวยิ้มหวานให้อัญญาก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

          “คุณไม่อยากโชว์สกิลการว่ายน้ำให้ผมดูหน่อยเหรอ” ผมข้ามมานั่งที่เตียงริมสระเตียงเดียวกับเธอ

          “ไม่ค่ะ”

          “ใจร้ายจัง”

          “คุณอยากเล่นก็ลงไปเล่นสิคะ ฉันจะนั่งดูเป็นเพื่อน”

          “ไม่ว่ายน้ำก็ได้ งั้นเรามาทำอย่างอื่นดีมั้ย” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจรดหน้า

          “เกรงใจเพื่อนคุณด้วยค่ะ”

          “พวกเขาหลับแล้วป่านนี้” ผมยังคงใกล้เข้าไปอีก หน้าของเธอกับผมห่างกันแค่เซ็น ฯ เดียวได้มั้ง ดูสิว่าเธอจะอดใจได้มั้ย

          “คุณมันเจ้าเล่ห์”

          พูดจบเธอก็ประกบจูบริมฝีปากผม ก่อนจะถอนออกอย่างง่ายดาย “ไปว่ายน้ำเถอะค่ะ” เธอผลักอกผมออก เลือดในกายพร้อมจะไหลเวียนไปทั่วร่างแล้วนะ ทำไมต้องหยุดด้วย

          “ได้” ผมยอมเธออย่างไม่เต็มใจนัก

ตัดสินใจยืนขึ้นถอดเสื้อยืดออก ตูม! ก่อนจะกระโดดลงน้ำเพื่อให้ใจเย็นขึ้น จากนั้นว่ายไปกลับสองสามรอบเห็นจะได้

          “คุณใจร้าย ขำผมเหรอ” ผมเกราะขอบสระมองหน้าเธอที่เอาแต่ยิ้มปนขำให้กับผม

          “ใช่ค่ะ ฮึ ๆ” ยิ้มเยาะแบบนี้มันน่ามันเขี้ยวนัก คืนนี้ยังไงเธอก็ไม่รอดมือผมหรอก