ถ้าหากตอนนั้น.. 217

กุหลาบฮอลแลนด์สีขาวสะอาดตาช่อใหญ่ส่งกลิ่นหอมไกลจนคนงานยุ่งต้องหยุดมอง ดวงตาสีถ่านละลายตาจากเอกสารในมือราวหมดความสนใจ ท้าวคางยกยิ้มเมื่อเห็นดอกไม้ที่ตัวเองแอบสั่งเมื่อหลายสิบนาทีก่อน ถูกส่งถึงใครอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องเดียวกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ใบหน้าหวานราบเรียบเยือกเย็นกำลังเผยให้เห็นรอยยิ้มแรกในรอบสัปดาห์ ดวงตากลมใสไร้ประกายเริ่มทอแสงและสะท้อนเงากุหลาบตรงหน้าแทนความหม่นหมอง เพทายลอบมองความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นตามลำดับของคนรักด้วยความรู้สึกผ่อนคลายกว่าเก่า

“หนูพิงค์ จะกินชาเขียวปั่นไหม?”

น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังจางๆตั้งคำถามซ้ำเดิมอีกหน

“..ขอเป็นนมสดปั่นแล้วกันนะคะ พิงค์ไม่ค่อยชอบชาเขียว”

แล้วคำตอบที่เปลี่ยนไปก็ทำให้เพทายระบายยิ้มกว้าง ตัดสินใจละวางงานในมือชั่วคราวแล้วเดินไปนั่งข้างกายคนรัก ค่อยเอนกายลงกับพนักพิงราวกับกำลังเกียจคร้านและเหนื่อยอ่อนเต็มที่ ท้าวคางมองจ้องใบหน้าหวานที่ยังมีรอยยิ้มมุมปากอยู่นาน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วมือเคาะลงบนหน้าผากมนเบาๆ

“รู้สึกดีขึ้นบางหรือยัง?”

คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไรแต่การทิ้งกระหม่อมบางลงบนแผงอกกว้างของเพทายแล้วถอนใจ ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนและวางใจได้มากกว่าคำพูดเป็นไหนๆ มือหนาลูบเรือนผมยาวสลวยของคนในอ้อมแขนคล้ายปลอบประโลม ค่อยรั้งร่างบางขึ้นนั่งบนตักแล้วกอดกระชับไว้หลวมๆแต่แฝงไว้ด้วยความหวงแหน

เพทายลอบมองดวงหน้าหวานที่ยังคงเรียบสนิทในอ้อมแขนอยู่เนินนาน เห็นเธอไม่พูดอะไรแต่สายตากลับเริ่มเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมายอีกครั้ง ก็พอคาดเดาได้ว่าความคิดบางส่วนของกะรัตคงหลุดลอยไปแล้ว ลังเลอยู่ชั่วอึดใจเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจค่อยตั้งคำถาม...

“เพราะเคยพยายามมากมายขนาดนั้น ก็เลยเสียใจมากใช่ไหม?”

คำว่า ‘มากมายขนาดนั้น’ เหมือนจะช่วยสะกิดให้กะรัตเข้าใจถึงความเสียใจมหาศาลที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง เพทายพูดถูกแล้วจริงๆ ที่เธอเสียใจมากมายจนรู้สึกเหมือนชีวิตมืดดับไปชั่วขณะ ก็เป็นเพราะว่าเธอทุ่มเทมากเกินไปเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ของเธอ

‘แล้วมีอะไรบ้างนะ ที่ไม่ใช่ของของเธอ?’

เสียงจากจิตใต้สำนึกของกะรัตตั้งคำถามอย่างเศร้าสร้อย แต่ในความเศร้านั้นกลับฟังดูสงบเยือกเย็นจนตัวเธอเองก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้

‘..เธอรู้ดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ? ว่าไม่มีอะไรสักอย่างที่เป็นของเธอ’

เสียงนั้นตอบกลับมาอีกครั้งอย่างสงบเยือกเย็นกว่าเก่า ราวกับกำลังเตือนสติว่าเธอควรยอมรับความจริงตรงหน้าได้แล้ว และดูเหมือนตัวเธอเองก็กำลังยอมรับความคิดนั้นอย่างว่านอนสอนง่าย

‘ไม่มีแล้วยังไง? ในเมื่อเธอก็ไม่เคยมีมันมาตั้งแต่แรก’ 

ดวงตากลมใสคู่สวยกระตุกวาบกับถ้อยคำปลอบใจ และดูเหมือนเจ้าความคิดที่เป็นเอกเทศจะไม่ปล่อยให้เธอได้ลังเลนานนัก กล่าวต่ออย่างใจเย็นและมีเหตุผลว่า...

‘เธอจะอาวรณ์ไปเพื่ออะไร? ทำไมถึงไม่อยู่กับปัจจุบันและสิ่งที่มี’

แล้วแรงกอดกระชับกับจุมพิตบางเบาตรงขมับก็ช่วยดึงสติที่หล่นหายไปหลายวันคืนมา มือหนาของเพทายยังคงยกขึ้นลูบเรือนผมยาวสลวยของเธอเป็นระยะ ราวกับต้องการปลอบประโลมและย้ำเตือนให้รู้ว่า เธอจะยังมีเขาอยู่ข้างกายเสมอไม่ว่าเรื่องที่พบเจอมาจะหนักหนาแค่ไหน

“...พิงค์รักพี่พีทนะคะ”

คำบอกรักลอยลมที่เอ่ยขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้มือหนาที่กำลังลูบเรือนผมสลวยชะงักไปหลายวินาที

“รักเหมือนกันนะ รักมากด้วย”

เสียงทุ้มฟังแล้วให้ความรู้สึกอ่อนหวานพร้อมจุมพิตหนักๆบนกระหม่อมบางทำให้กะรัตค่อยคลี่ยิ้ม ขยับตัวแอบอิงแผงอกกว้างจนแนบสนิทราวกับคนรักที่ห่างกันไกลเพิ่งได้หวนคืน รู้สึกขอบคุณจิตใต้สำนึกของตัวเองขึ้นมากะทันหัน ถ้าหากเสียงสะท้อนนั้นไม่ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสุดกำลังความสามารถ เธอจะปล่อยตัวเองให้จมลึกในภวังค์ความคิดที่มืดมนเช่นนี้ไปอีกนานขนาดไหน?

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง” กะรัตฉวยมือหนาข้างที่กำลังลูบเรือนผมตัวเองไว้แน่น ดึงรั้งมาแนบแก้มตามใจแต่เคลือบไว้ด้วยความอ่อนหวานในการกระทำ ช้อนมองดวงตาสีถ่านเห็นประกายยิ้มละไมอยู่ในนั้นก็อดไม่ได้จนต้องยิ้มตาม

“แล้วก็ขอบคุณมากนะคะ ที่ยังอยู่ข้างกันแบบนี้”