บทที่ 5

"เอ้า!"

กูเอ้าในใจดังมาก ณ จุด จุดนี้

ในใจกูมีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมดว่า กูทำอะไรผิด พูดไม่ดีหรือไม่เข้าหูเธอตรงประโยคไหน กูก็ยังงง

ยกฝ่ามือขึ้นเกาหัวแกรก มองคนตูดใหญ่เดินทิ้งสะโพกออกไปจนสุดสายตา ก่อนจะตัดสินใจช่างแม่งแล้วกดลิฟท์ขึ้นชั้นบน

ไว้ปิดจ็อบสำเร็จ กูจะขยำให้ตูดแดงเลยดู!

บริเวณนี้คือคอนโดสุดหรูย่านใจกลางเมืองที่คนกระเป๋าตังค์หนักเขานิยมซื้ออยู่กันเพราะสะดวกสบายต่อการใช้ชีวิต ห้อมล้อมไปด้วยสิ่งตอบสนองกิเลสตัณหามนุษย์ได้ดี

ทั้งห้างสรรพสินค้า คาเฟ่ ผับ บาร์ อ่าง สถานที่ท่องเที่ยวครบจบ!

ถึงราคามันจะแพงหูฉีก แต่เขาก็ถือว่าคุ้มค่า แค่นี้ขนหน้าแข้งไอ้ไตรฉัตรไม่ถึงกับร่วงหรอก จิ๊บจ๊อย

พอมาถึงห้องชายหนุ่มก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างหมดสภาพ เมื่อคืนเขาปาร์ตี้หนักไปหน่อย ได้สาวก็ควงเข้าม่านรูด เสร็จกิจ แม่งหัวหนักเพราะซัดไปหลายจอกเลยแยกย้าย แล้วเขาก็แวะนอนโรงแรมแถว ๆ นั้น กว่าจะตื่นก็ตะวันโด่งแล้ว

ตื่นมาอีกทีก็เกือบเย็น อาหารสุดหรูระดับดีกรีลูกชายเจ้าของบริษัทส่งออกรถยนต์ขนาดใหญ่ยักษ์กลิ่นโชยเข้ามาแตะจมูกชายหนุ่มที่ท่อนบนล่อนจ้อนเปลือยเปล่าสวมใส่เพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว

เขาหยิบอาหารเมนูโปรดออกมานั่งหน้าโทรทัศน์ ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมาซู้ดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีอะไรฟินเท่ามาม่าหมูสับแล้ว

ชีวิตเขาก็ไม่มีไรมาก วนลูปอยู่แบบนี้ กิน นอน เที่ยว เย็บหญิง แฮปปี้จะตาย!

...

ณ บริษัทส่งออกยานยนต์รายใหญ่

วันนี้เขาต้องเข้ามาควบคุมการถ่ายแบบรถยนต์รุ่นใหม่ล่าสุดเพื่อลงโปรโมทด้วยตนเอง เพื่ออะไร กรณีนี้ไตรฉัตรเองก็ไม่อาจทราบถึงเจตนารมณ์ของท่านเจ้าสัวเดชาและคุณหญิงประภาวดีได้ ร้อยวันพันปีเข้ามาคุมเองตลอดแต่วันนี้โทรจนสายแทบไหม้ ปลุกยิก ๆ ตามจิกเป็นแม่ไก่ให้เข้าบริษัทด่วนจี๋

"นี่ไอ้ไมเคิล พ่อกูจะโทรเรียกกูมาคุมงานแค่นี้อ๋อ เสียเวลานอนฉิบหาย" ไตรฉัตรกรอกตามองบนก่อนจะเอนตัวเหยียดยาวลงบนเก้าอี้นุ่มในห้องว่าที่ซีอีโอ แต่ไม่รู้อีกกี่ปีเจ้าสัวเดชาจึงจะยอมยกตำแหน่งให้ ซึ่งเขาคิดว่ามันก็ดีอยู่แล้ว เขาจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย แค่เทียวไปเทียวมาให้บอร์ดบริหารและพนักงานในบริษัทเห็นหน้าค่าตาบ้างเท่านั้นพอ

"โถ่ คุณไตร คุณไตรก็เข้าบริษัทบ้างเถอะครับ นี่เล่นหายหน้าหายตาไปเป็นสัปดาห์ สงสัยพนักงานคงจะจำไม่ได้แล้วมั้ง" ไมเคิลตอบกลับ

ไอ้นี่มันชื่อไมเคิล เป็นลูกชายของลุงไมค์ ลูกน้องคนสนิทเจ้าสัวเดชาที่ทำงานด้วยกันมาตั้งแต่สมัยหนุ่ม ๆ พอไอ้ไมเคิลเรียนจบก็เลยส่งมาเป็นเลขาเขา ซึ่งแน่นอนว่าจะสุขสบายเพราะเจ้านายแทบไม่แตะต้องเอกสารหรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับบริษัทเลย!

มีก็แค่ต้องช่วยกันแถ ช่วยกันโกหก กลบเกลื่อน แค่นี้เอง

แต่ไอ้นี่มันชื่อหรูฉิบหาย พ่อไทย แม่ไทย แต่ลูกชื่อไมเคิล ส่วนหน้าตานี่ไม่ต้องถามถึง ไทยจ๋าเชียว

"ไอ้ไมเคิล! นี่สรุปแล้วกูเป็นเจ้านายมึงจริง ๆ ไหมเนี่ย" เราสองคนเองก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ความเกรงจงเกรงใจอะไรไม่มีหรอก ก็อีกแค่สถานะเจ้านายกับเลขามันคั่นกลางแต่พวกสันดาน นิสัย ความรู้สึกก็เพื่อนกอดคอกันกินเหล้าเหมือนเดิม เพียงแต่ไอ้นี่มันไม่ชั่วเท่าเขา

"ขอโทษครับ"

"แล้วเขาจะเริ่มถ่ายกันกี่โมงวะ" นี่เขามานั่งรออยู่ในห้องแอร์เกินสามสิบนาที ชักอยากจะเห็นหน้านางแบบคนสวยที่เจ้าสัวเดชาจ้างมาซะแล้วสิ ค่าตัวนี้แพงหูฉีก มาก็สาย ถ้าเกิดทำงานไม่คุ้มค่าไอ้ไตรเนี่ยแหละจะโบกกบาลให้เอง

แต่ถ้าสวย ให้อภัยฮับเตง เก๊าผิดไปแล้ว

"จริง ๆ ก็ถึงเวลาแล้วนะครับ แต่นางแบบแจ้งว่ารถติดอาจจะมาเลทมาสายนิดนึง" ไมเคิลก็บอกไปตามที่เขารู้

"นิดนึง ครึ่งชั่วโมง ห่าแดกมาก" ตาย ทำงานแบบนี้มันจะเจริญได้ไง ไม่คิดจะดีลทำสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์คู่ขวัญ รับงานยาว ๆ ตลอดหนึ่งปี แต่ปิดจบแค่ครั้งเดียวงี้?

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"น้องมาถึงแล้วนะคะ"

กูนั่งแช่อยู่เกือบชั่วโมงกว่าจะเสด็จมาได้ ทีแรกก็กลับว่าจะกลับเลย แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วไปดูหน้าแม่นางแบบคนนี้สักหน่อย

"ไป" ไตรฉัตรกวักมือเรียกไมเคิล

"ว๊ายย คุณไตรฉัตร สวัสดีค๊า" ทักทายด้วยท่าทางและน้ำเสียงตามจริตกะเทย "นี่เจ๊นัตตี้เองนะคะ เป็นผู้จัดการส่วนตัวของนางแบบที่เจ้าสัวเดชาจ้างมาถ่ายคู่กับรถรุ่นใหม่น่ะค่ะ"

เอ่ยแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ บางทีกูก็ไม่ได้อยากรู้จักไหม มีงวงไม่ใช่แนว แต่ถ้ามีกลีบไอ้นี่พร้อมพุ่งเข้า

ใส่หมดไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น

"คุณไตรฉัตรตัวจริงหล่อกว่าในรูปซะอีกนะคะ นี่ถ้าเกิดเป็นดารานักแสดงคงดังระเบิดระเบ้อขึ้นแท่นพระเอกเบอร์หนึ่งของเมืองไทยแน่นอน" เจ๊นัตตี้ประจบสอพลอเลียแข้งเลียขาเต็มที่

ไตรฉัตรยกยิ้มพร้อมพยักหน้าเบา ๆ น้อมรับคำชมเหล่านั้นเพราะมันคือความจริงที่เขาได้ยินจนชินหู ได้ยินมาตั้งแต่เด็กยันโต

พูดจางี้พอน่าฟังให้สนทนาด้วยหน่อย

"ขอบคุณครับ"

"เจ๊ต้องกราบขอโทษแทนเด็กของเจ๊อีกครั้งนะคะ เมื่อวานน้องมีถ่ายละครดึกดื่นกว่าจะอาบน้ำดูแลตัวเองก็ปาไปตีสองตีสามแล้ว แต่จริง ๆ น้องเองก็เตรียมตัวตื่นก่อนเวลาตั้งหลายชั่วโมง โชคร้ายรถติดเลยเลทนิด ๆ หน่อย ๆ คุณไตรฉัตรอย่าถือโทษโกรธเด็กเจ๊เลยนะคะ"

อันที่จริงเจ๊นัตตี้โกหกทั้งเพ ความจริงไม่ได้มีงานถ่ายละครอะไรทั้งนั้นแหละ แค่มันลืมตั้งนาฬิกาปลุกก็เลยตื่นสาย

"ครับ" กูโกรธมาก! เสียเวลาฉิบหาย "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปดูงานด้านในก่อนนะครับ"

"เชิญค่ะ" เจ๊นัตตี้ผายมือเชิญเข้าไปด้านใน ส่วนเจ๊นัตตี้ก็เดินสะบัดก้นตามหลังไปด้วยเพราะต้องคอยดูแลยัยเด็กในสังกัดที่ค่อนข้างจะเรื่องมากและเข้ากับคนอื่นได้ยากสุด ๆ

"ยัยนั่นเหรอ นางแบบ" เขาไม่ได้ใช้นิ้วชี้แต่เป็นการตวัดสายตาไปทางเรือนร่างแบบบางที่เห็นเพียงแค่แผ่นหลังแถมยังมีอะไรก็ไม่รู้กั้นกลางอยู่จนบังมิดชิดไปหมด

"น่าจะใช่ครับ" คือไมเคิลเองก็ไม่รู้ แต่ถ้าให้เดาดูก็คงใช่มั้ง คาดการณ์จากการแต่งตัว รูปร่าง ส่วนสูง ที่เขาว่ากันว่าดีกรีระดับนางเอกประจำช่องคงไม่เกินจริง

"หุ่นเด็ดว่ะ" แค่มองไกล ๆ เห็นเพียงลาง ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความสะละบึ้ม อึ้ม อึ้ม สุด ๆ เอวเป็นเอว ตูดเป็นตูด สะโพกเป็นสะโพก เจ้าสัวเดชาติดเฟ้นหาผู้หญิงแบบนี้มาจากไหนกัน

มีของดีก็ไม่คิดจะแบ่งปันให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้บ้างเลย!

"ครับ"

"โอ๊ย! นี่ไม่ทราบว่าที่นี่เขารณรงค์ให้ประหยัดแอร์กันหรือไง ร้อนมากกกก นี่ถ้าเกิดอยู่ในนี้เกินครึ่งชั่วโมงมีหวังเหงื่อชุ่มกันพอดี" เขาชมความสวยยังไม่ทันขาดปาก ก็ได้ยินเสียงคนสวยเหวี่ยงวีนแตกซะแล้ว

"ว๊าย ๆ เกิดอะไรขึ้นคะลูกสาว" เจ๊นัตตี้รีบเข้าไปห้ามก่อนที่เรื่องราวมันจะใหญ่โตกว่านี้

"ก็ดูอากาศสิคะเจ๊ ร้อนจะตายจะให้ถ่ายงานไหวได้ยังไง ร้อนขนาดนี้ทอดไข่สุกมั้ง" พลอยปภัสกรอกตามองบน ก็เธอเป็นคนขี้ร้อนให้ทำไง?

"ใจเย็น ๆ นะคะลูกสาว" ปลอบลูกสาวเสร็จก็หันไปพูดกับทีมงาน "ช่วยปรับแอร์ให้หน่อยได้ไหมคะ พอดีว่าน้องเป็นคนขี้ร้อน"

"ตอนนี้ก็ปรับจนเหลือยี่สิบสามแล้วนะคะ" ทีมงานคนหนึ่งตอบ

"ถ้าเกิดยี่สิบสามแล้วยังร้อนก็ปรับลงอีกสิคะจะไปยากอะไร" พูดจบก็เดินไปกระชากรีโมทเครื่องปรับอากาศ แล้วกดลดอุณหภูมิด้วยตัวเอง เมื่อเสร็จสิ้นก็ยัดใส่มือพิมพ์งานกลับไป

สิบหกองศา! แข็งตายห่ากันพอดี