เพลิงรักมาเฟียลูกติด

เพลิงรักมาเฟียลูกติด

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-05
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
2.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

นฤดาบอกเลิกแฟนและดื่มเครื่องดื่มที่มียาตัวใหม่ของเขาอย่างไม่ตั้งใจ หญิงสาวตื่นมาในบ้านของเขาและคิดว่ามันก็แค่วันไนท์ฯ แต่เรื่องมันไม่ง่ายเลยเมื่อเด็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องและเรียกเธอว่าหม่ามี้

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 ทุกอย่างช่างเป็นใจ

لقد أمضيتُ ثلاثة أيام وليالٍ أتعذب في الفراش بفعل شهاب أبو العزم.

كان في السابق صهرًا وضيعًا، لم أكن أسمح له بلمسي فحسب، بل كنت أدفعه تحت أقدامي وأهينه.

الآن أنا في حالة بؤس بينما هو في ازدهار، وكأنه ينتقم، لديه طاقة لا تنضب يستخدمها عليّ.

زوجي هو الرجل الذي انتقل للعيش في بيت عائلتي.

في الأصل كنت أحب شقيقه، ولكن بسبب حفل اجتماع الزملاء، استغل سكري وشاركني الفراش.

وانتشر الخبر بين الجميع.

لم يجد والدي بُدًّا من تزويجي منه، لكن بشرط أن ينتقل للعيش في منزل عائلتنا.

وهو ابن والده من زوجته السابقة، بعد طلاق والده وزواجه مرة أخرى، لم يعره والده اهتمامًا يذكر.

لكن ظروف عائلتي المالية جيدة جدًا، وأنا كنت دائمًا مدللة والديّ منذ طفولتي، فطلبنا منه أن يسكن في منزل عائلتنا كان أمرًا يرغب فيه والده بشدة.

وهكذا تزوجنا.

لكنني لم أكن راضية، فأنا أحب شقيقه.

وبسبب استيائي، كنت أهاجمه على جميع الأصعدة، أجبره على النوم على الأرض ليلًا، ولم أسمح له مطلقًا بأن يشاركني السرير.

أثناء تناول الطعام، كنت أنا وأخي نستهزئ به ونضطهده باستمرار، ولا نسمح له بتناول الطعام من الأطباق.

عندما ألتقي بأصدقائي وكانت تمطر، كان يأتي بلطف ليحضر لي المظلة، لكنني كنت أصرخ عليه.

باختصار، إذا لم أشتمه، فإن قلبي لا يهدأ.

لكنه كان شخصًا غريبًا بعض الشيء، وكأنه لا يملك أي غضب، فبغض النظر عن كيفية قمعي أنا وعائلتي له وإذلاله، لم يغضب أبدًا، وكان دائمًا هادئًا.

على الرغم من أنه كان وسيمًا، إلا أنه في أيام الدراسة كان انطوائيًا للغاية، وكانت نتائجه الدراسية متدنية، وكثيرًا ما كرر الصفوف، وكان وجوده في المدرسة شيئًا يثير الازدراء.

أما شقيقه فكان مختلفًا تمامًا، كان مشرقًا وسيمًا، ونتائجه الدراسية ممتازة، وكان شخصية بارزة في المدرسة.

عندما أتذكر أن شعلة الحب التي كانت قد بدأت تتقد بيني وبين شقيقه قد خمدها هو، استولى على قلبي مرة أخرى شعور بعدم الرضا.

في منتصف الليل، نزلت من السرير وركلته ليستيقظ من نومه العميق على الأرض، وقلت إنني عطشانة.

فاستيقظ على الفور وذهب ليحضر لي الماء.

كان شديد الرعاية، ففي فصل الخريف كان يتذكر دائمًا أن يحضر لي كوبًا من الماء الدافئ.

لكن عندما تذكرت كيف استغل ضعفي في تلك الليلة، ثار غضبي ورفعت يدي وسكبت الكوب كله على وجهه.

حتى بعد كل هذا لم يغضب، بل ذهب بهدوء إلى الحمام.

بينما أنظر إلى ظهره الطويل والصامت، شعرت ببعض الذنب في أعماقي، لكنني ما إن تذكرت كيف دمر سعادتي مدى الحياة، حتى تبخر ذلك الذنب دون أثر.

وهكذا، ظللت أقمعهُ وأذله لمدة ثلاث سنوات.

لكن ثلاث سنوات تكفي لحدوث الكثير: عائلتي أفلسَت، بدأت أُحبّه، والأهم... أنه طلب مني الطلاق.

عندما قدم لي اتفاقية الطلاق، قال إن حبيبته القديمة قد عادت.

أعترف، في تلك اللحظة، كنت أشعر بألم كبير، وكأن يدًا كبيرة قبضت على قلبي، وشعرت بضيق لا يحتمل.

لكنّي، ونظرًا لنشأتي المدللة وكبريائي، لم أظهر أمامه أي حزن أو أسى، بل وقّعت على وثيقة الطلاق بلا تردد.

بعد التوقيع، سمعت صوته الهادئ والبارد بجانبي فجأة: "هل تريدين أن أرسل السائق ليوصلكِ؟"

استغرقت وقتًا حتى أدركت ما قاله.

نعم، هذه الفيلا التي عشت فيها لأكثر من عشرين عامًا لم تعد ملكًا لعائلتي بعد الآن.

فقد أفلسَت عائلتي، وتم بيع جميع الأصول.

أما هو، ذلك الرجل الذي تزوجني بحيلة واحتقرته عائلتي بأكملها، فقد أسس شركة سرًا دون علمنا، والآن أصبحت أعماله ناجحة جدًا لدرجة أنه اشترى هذه الفيلا.

لكنني لا أملك الحق لألومه، ولا لأطالبه بتقسيم الممتلكات، لأن كل ما حصل عليه كان نتيجة صبره وتحمله لسنوات عديدة، وجاء بجهوده الخاصة، حتى أنه لم يستخدم فلسًا واحدًا من عائلتنا.

كان ينظر إلي بهدوء دون أن يستعجلني.

وهذا الهدوء الذي يتحلى به جعلني أتذكر كل ما فعلته معه في الماضي، وشعرت بالخجل.

ففي مثل هذه الظروف، بعد أن أصبحت أنا في حالة بؤس وهو في ازدهار، كان ينبغي عليه أن يرد إليّ الإهانات التي تعرض لها مضاعفة.

لكنه لم يفعل، بل حتى أنه كان هادئًا كالمعتاد.

فقلت على الفور: "لا حاجة، يمكنني العودة بنفسي."

وبعد أن قلت ذلك، هرعت إلى الخارج في ذعر.

وسمعت صوت استفساره الخافت من خلفي: "هل أتيتِ لرؤيتي لسبب ما هذا المساء؟"

"لا"، واندفعت خارج السور دون أن ألتفت.

كان المطر يتساقط في الخارج، فشددت قبضتي على الهدية في يدي.

اليوم هو ذكرى زواجنا الثالثة.

لم أكن أحسنُ معاملته في الماضي، ولكن عندما أدركتُ أنني بدأت أشعر بالإعجاب نحوه، أردت أن أحتفل معه بهذه المناسبة بشكل لائق.

لكن لم أكن أتوقع أن ما كان ينتظرني هو وثيقة الطلاق.

ابتسمت ابتسامة ساخرة وتركت المطر الغزير يهطل عليَّ، حتى أصبحت في حالة مُزرية.

وفي اليوم التالي، مرضت واضطررت إلى البقاء في الفراش دون القدرة على النهوض.

وفجأة سمعت ضجة وصياحًا من الخارج.

سحبت جسدي الضعيف إلى الخارج لأرى، فشاهدت والدي جالسًا على سور الجدار المقشر، يقول إنه لا يريد العيش بعد الآن.

نحن نعيش الآن في مبنى سكني قديم، بيئته قذرة وفوضوية، لكن الإيجار رخيص.

بكت أمي بحرقة أمام والدي، قائلة إذا قفز فهي ستقفز أيضًا، ولن يعيش أحد بعد ذلك.

ذهبت لأقنع والدي برأس يكاد ينفجر من الألم، وقلت له إنه مجرد إفلاس، طالما نحن أحياء، فالأمل لا يزال موجودًا.

لكن والدي حدق في فجأة بنظرة ثقيلة، تلك النظرة الحارقة جعلت قلبي يرتجف.

ثم قال: "اذهبي لتتوسلي إلى شهاب ليساعدني، هو صهر عائلتنا، سيساعدنا لا محالة."

وأسرعت أمي قائلة: "نعم، على الرغم من أننا لم نكن طيبين معه في الماضي، لكن نظرًا لمكانتكِ، سيساعدنا بالتأكيد، لذا توسلي إليه."

ابتسمت ابتسامة مريرة، فوالداي لا يزالان لا يعلمان أن شهاب قد طلقني.

رفضت التوسل إلى ذلك الرجل، لكن والدي هددني بالانتحار مرة أخرى.

بلا خيار، وافقت في النهاية.

قبل خروجي، أنفقت أمي القليل من المال المتبقي لشراء ملابس لي: فستان طويل بخط عنق عميق، وأحذية أنيقة مدببة.

حتى أن أمي استعانت بشخص ما ليضع لي مكياجًا جميلًا ويصفف شعري بإتقان.

نظرت إلى نفسي في المرآة، وارتسمت ابتسامة ساخرة على شفتي.

لا يبدو هذا كما لو أنني ذاهبة لأتوسل، بل كما لو أنني ذاهبة للإغواء.

لكن الآن، حتى لو وقفت عارية أمام ذلك الرجل، فلن يمنحني حتى نظرة.

حتى الآن لا أفهم، لماذا شاركني الفراش في ليلة لقاء الزملاء؟ هل كان هو أيضًا سكرانًا فظنني حبيبته القديمة؟

بعد أن طردت تلك الأفكار المزعجة، ومن أجل جعل والديّ ييأسان، قررت أن أتظاهر بالذهاب للتوسل إلى شهاب.

علمت أن شهاب موجود الآن في شركته، لذا ذهبت مباشرة إلى شركته بهذا المظهر.

كان والداي ينتظران "الأخبار السارة" عند مدخل الشركة.

عندما رأيت التعبير المتوقع على وجهي والديّ، لم أعرف ماذا أقول للحظة، شعرت فقط ببعض الحزن.

عندما وصلت إلى الطابق الذي يوجد فيه، ألقى الكثير من الناس عليّ نظرات غريبة، وانتشرت في الهواء مناقشات وتعليقات سيئة.

تظاهرت بعدم السماع، شددت ظهري، وذهبت مباشرة إلى مكتب شهاب.

لكن بمجرد أن رأيته، جُبِنت، وانحنى ظهري قليلًا.

في تلك اللحظة، كان يجلس على الكرسي، بأناقة ووقار، يبتسم وينظر إليّ...

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
ตอนที่ 1 ทุกอย่างช่างเป็นใจ
“เดินทางปลอดภัยนะคะแม่” เสียงใสบอกกับมารดาที่กำลังจะเดินทางกลับต่างจังหวัด“แม่ไม่อยู่หนูก็ดูแลตัวเองดีๆ นะล็อกประตูรั้วล็อกประตูบ้านๆ ดีแล้วก็อย่านอนดึก” ประภาพรบอกกับลูกสาวด้วยความเป็นห่วงแม้นฤดาลูกสาวของเธอจะโตแล้วแต่ในสายตาของคนเป็นแม่ก็ยังเป็นห่วงและเห็นเธอเป็นเด็กอยู่ตลอด“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะแม่หวานดูแลตัวเองได้ แม่นั่นแหละที่น่าเป็นห่วงนั่งรถตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงอุตรดิตถ์อย่าลืมหาอะไรกินรองท้องด้วยนะคะ”“ไม่ต้องห่วงหรอกลูกบนรถไฟเขามีขาย”“แต่หวานว่าแม่น่าจะซื้อไปจากตลาดดีกว่านะคะ ถ้าเกิดเขาขายหมดหรือของที่แม่อยากกินไม่มีแม่จะทำยังไง”“ก็ได้จ้ะเดี๋ยวแม่จะหาซื้อก่อนขึ้นรถ หวานรีบกลับบ้านเถอะลูกรถเมล์มาแล้ว”“ถึงแล้วอย่าลืมไลน์มาบอกหวานนะคะแม่” หญิงสาวตะโกนบอกมารดาที่ขึ้นไปนั่งบนรถเมย์เรียบร้อยแล้ว“จ้ะลูก ดูแลตัวเองดีๆ นะ”นฤดามองรถตามหลังรถเมล์ไปจนสุดสายตาจากนั้นเธอก็เดินกลับมายังบ้านหลังเล็กด้านในซอย บ้านหลังนี้เธออยู่กับมารดามาตั้งแต่จำความได้ถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบจะยี่สิบปีแล้วปกติแล้วมารดาไม่ค่อยทิ้งให้เธออยู่คนเดียวเวลาจะไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดแต่ครั้งนี้มารดาต้องกลับไปทำธ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ทำไมต้องแคร์
คำพูดของนุ่นทำให้เพื่อนอีกสี่คนที่เหลือหันมามองหน้า จากนั้นเจ้าตัวก็ชี้ให้ทุกคนดูชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาบริเวณชั้นล่างของผับ“พี่กายจริงๆ” นฤดาไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่และเห็นเขาอยู่กับคนอื่นแบบนี้“ใจเย็นก่อนนะหวานผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นแค่เพื่อนก็ได้” มีนารีบบอกเพราะกลัวเพื่อนจะคิดมาก“เพื่อนที่ไหนจะนั่งชิดกันแบบนั้นถ้านั่งตักได้คงนั่งกันไปแล้ว” นฤดาตอบเพื่อนด้วยความโมโห“เสียงเพลงอาจจะดังเลยต้องนั่งใกล้ก็ได้นะ” มีนาช่วยแก้ตัวอีกครั้ง“ดังที่ไหนล่ะ เราคุยกันปกติยังได้ยินเลย” “ปลาว่าหวานอย่าไปสนใจเลยนะ พวกเราสนุกกันต่อดีกว่า” “เห็นแฟนอยู่กับคนอื่นแบบนี้หวานหมดสนุกแล้วหวานจะลงไปคุยกับพี่กายให้รู้เรื่อง อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำหน้ายังไงถ้าเจอหวานที่นี่” “ฟ้าลงไปเป็นเพื่อนนะ” “ไม่เป็นไรหวานไปคนเดียวได้” “แต่หวานเริ่มเมาแล้วฟ้ากลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องนะ” “ยิ่งเมาก็ยิ่งดี ยายหวานมันจะได้กล้าหน่อย ปกติมันกลัวพี่กายจะตาย” นุ่นบอกกับเพื่อนเพราะปกติแล้วนฤดาจะกลัวแฟนมาก ไม่ว่าปรเมศวร์จะบอกให้ทำหรือไม่ทำอะไรเพื่อนของเธอจะเชื่อฟังและทำตามทุกอย่าง“พวกเราอยู่ข้างบนนะ ถ้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 แค่นอกกาย
“หวานเป็นแฟนพี่นะจะทำแบบนั้นได้ยังไง”“แล้วทำไมพี่ทำได้ล่ะคะ”“มันก็แค่เรื่องบนเตียง พี่ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น”“ไม่ได้รักแต่พี่ก็นอนกับเธอไปแล้ว”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พี่แค่ก็อยากหาความสุขใส่ตัวบ้าง ผู้ชายทุกคนก็มีความต้องการเรื่องบนเตียงกันทั้งนั้นในเมื่อหวานให้พี่ไม่ได้หวานก็อย่าห้ามถ้าพี่จะไปมีคนอื่น”“หวานคิดว่าคนเราคบกันรักกันเข้าใจกันแล้วจะรอให้ถึงวันที่เหมาะสม”“ที่หวานพูดมันก็ถูกพี่ก็รอไง แต่ระหว่างรอพี่ก็ขอนอนกับคนอื่นบ้างได้ไหมที่หวานทำอยู่มันเห็นแก่ตัวมากนะ”“หวานไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากพี่ ทำไมคะ อยากนอนกับหวานมากเหรอคะ” ปรเมศวร์เคยขอเรื่องนี้กับหญิงสาวหลายครั้งแล้วแต่นฤดาก็ปฏิเสธมาตลอด เพราะเธอคิดว่าเรื่องนี้จะรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนอย่างน้อยก็คบกันให้ครบหนึ่งปีแต่ไม่คิดเลยว่าเขาคิดว่าเธอเห็นแก่ตัว“พี่อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าหวานจะเก็บความสาวความสวยไว้ทำไมวันหนึ่งมันก็ร่วงโรย”“แล้วยังไงคะถ้าวันหนึ่งหวานไม่สาวไม่สวยไม่สดพี่กายจะไม่สนใจใช่ไหม”“มันไม่ใช่แบบนั้นพี่ก็แค่เปรียบเทียบยังไงเราก็คบกันรักกันอีกหน่อยก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้วมีอะไรกันก่อนมันก็ไม่เ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ช่วยหวานนะคะ
ลูคัสสั่งเครื่องดื่มสองแก้วก่อนจะขยับไปนั่งใกล้ๆ แล้วส่งแก้วเครื่องดื่มให้เธอ“ของฉันเหรอคะ”“อือ ฉันเลี้ยง”“ขอบคุณค่ะ ปกติเวลาเจอผู้หญิงมาเที่ยวคนเดียวคุณก็จะทำแบบนี้เหรอคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่ไว้ใจเพราะดูแล้วผู้ชายคนนี้มีท่าทางแปลกๆ เขาเอาแต่จ้องหน้าจนเธอรู้สึกประหม่า“ไม่หรอกฉันไม่ค่อยสั่งเครื่องดื่มให้ใคร”“แล้วทำไม่ถึงสั่งให้ฉัน”“ไม่รู้สิ อยากสั่งก็สั่ง”“ไม่ได้ใส่อะไรลงไปในแก้วแน่นะ”“ฉันจะทำแบบนั้นทำไม แต่ถ้าเธอไม่กล้าดื่มแก้วนี้ฉันดื่มเองก็ได้” ลูคัสหยิบแก้วตรงหน้าของหญิงสาวมาดื่มพรวดเดียวเกลี้ยง เขามองนาฬิกาและเริ่มนับเวลาถอยหลังเพราะยาตัวใหม่ที่สั่งมาผู้ขายบอกว่าอาจต้องใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่าจะออกฤทธิ์และเขาต้องถ่วงเวลาเธอไว้เพราะกลัวว่าหญิงสาวกลับขึ้นไปเพื่อนๆ ของเธอด้านบนและถ้าอาการเธอออกตอนนั้นมันคงยากที่เขาจะพาเธอออกไปกับเขานฤดานั่งจิบเครื่องดื่มของตัวเองไปเรื่อยๆ เธอยังไม่อยากขึ้นไปหาเพื่อนตอนนี้เพราะไม่อยากให้ทุกคนหมดสนุกแต่ก็แปลกที่เพื่อนของพวกเธอก็ไม่มีใครลงมาตามหญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลกเหมือนอากาศจะร้อนมากขึ้นเธอจึงขอน้ำเย็นกับเด็กเสิร์ฟแต่ดื่มไปแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น“
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ไม่เคยบังคับใคร
“คุณเฉินคะทำเจ้าไมเจ้านายของคุณหายไปกับเพื่อนของปลานานจังเลยคะ” เพราะเมื่อครู่คุณเฉินบอกกับทุกคนว่าคนที่คุยอยู่กับนฤดาและพากันเดินออกไปทางหลังร้านนั้นคือเจ้านายของเขา“เดี๋ยวผมโทรถามให้นะครับ” เขาเดินหลบออกมาจากนั้นก็กดโทรศัพท์ไปถามคนขับก่อนจะกลับมาพร้อมกับคำตอบ“เพื่อนของคุณไม่ค่อยสบายเจ้านายของผมเลยพาไปส่งบ้านครับ” “หวานเป็นอะไรตอนมาเมื่อกี้ยังเห็นดีๆ อยู่เลย” “นั่นสิหรือว่าตอนไปคุยกับพี่กายเกิดทะเลาะกัน” “คงไม่ทะเลาะกันหรอกฟ้าเห็นพี่กายกลับมานั่งกับผู้หญิงคนนั้นเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น” เพราะตัวเองไม่ดื่มจึงคอยสังเกตสิ่งรอบข้างไปเรื่อย“แต่มันแปลกนะที่เขายังมานั่งคุยกับผู้หญิงอื่น แบบนี้มันทำร้ายจิตใจกันชัดๆ นุ่นจะโทรถามยายหวานว่ามันเกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวเดินหลบไปยังมุมที่เงียบที่สุดแล้วโทรศัพท์ไปหานฤดารออยู่นานกว่าเพื่อนจะมารับสาย“หวานเป็นยังไงบ้างทำรีบกลับบ้านล่ะ ทะเลาะกับพี่กายใช่ไหม” “อือ ตอนนี้เราปวดหัวมากอยากนอนพัก” “แล้วกลับบ้านยังไง” “มีคนมาส่งไม่ต้องห่วงนะ หวานขอนอนพักก่อนพรุ่งนี้จะโทรไปเล่าให้ทุกคนฟังเองแค่นี้ก่อนนะนุ่น” พอนฤดาวางสายไปแล้วนุ่นก็เดินกลับมานั่งที่เดิม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 เธอสวยและน่ากินมาก nc
ลูคัสมองท่าทางยั่วยวนและรู้สึกว่าร่างกายช่วงล่างของเขามันขยายใหญ่คับแน่นไปหมด เขามองใบหน้าหน้าสวยหวานที่แดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสมกับยาตัวใหม่แล้วใจเต้นแรง ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความต้องการ ท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมานั้นเขารู้ดีว่าจะต้องทำยังไงให้เธอหายใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีรถตู้คันหรูก็มาจอดบ้านหลังใหญ่ ลูคัสรีบสวมเสื้อผ้าให้เธอก่อนจะอุ้มขึ้นไปยังห้องนอนที่ตอนนี้ลูกน้องวิ่งขึ้นมาเปิดไว้รอแล้ว“กลับไปพักได้ที่เหลือฉันจัดการเอง”หญิงสาวที่ดูเหมือนจะไม่ประสีประสาในเรื่องบนเตียงคนนี้กำลังทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นหนุ่มน้อยที่เพิ่งจะเจอผู้หญิงสวยถูกใจเป็นครั้งแรก“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”“ร้อนค่ะ หวานร้อนไปหมดแล้ว” หญิงสาวดึงเสื้อและชั้นในของตัวเองออกอีกครั้งแล้วลูคัสก็ไม่คิดจะห้ามเขาจ้องมองเรือนร่างที่สวยงามของเธอแล้วกระตุกยิ้ม รูปร่างแบบนี้เป็นอะไรที่เขาชอบมากที่สุด อกอวบอิ่มเอวคอดเล็กสะโพกผายขาเรียวยาวน่ามอง“ยังอยากให้ฉันช่วยอยู่ไหม”“อยากสิคะ ได้โปรดช่วยหวานด้วยนะคะมันร้อนอึดอัดมาก”เมื่อเธอยืนยังอีกครั้งเขาก็ก้มลงไปจุมพิตเร้าร้อนและดูดดื่มหญิงสาวรู้สึกปั่นป่ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ฉันให้เวลา 20 นาที nc
“โธ่เว้ย” ลูคัสสบถอย่างหัวเสียเมื่อคนที่เขาเพิ่งมอบความสุขให้เมื่อครู่นั้นหลับไปโดยที่เขายังทันได้สนุกกับเธออย่างที่คิดเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปหาคริสลูกน้องคนสนิทแล้วสั่งให้พาผู้หญิงมาหาเขาที่คอนโดภายใน 20 นาทีเพราะตอนนี้เขากำลังต้องการปลดปล่อย แต่จะทำกับคนที่หลับไปแล้วอย่างนฤดาก็ไม่ใช่นิสัยของมาเฟียอย่างเขาลูคัสไม่รู้เลยว่าที่หญิงสาวหลับไปนั้นเป็นเพราะฤทธิ์ของยาที่ทานเข้าไปหรือเพราะว่าเมาจนหลับไปเองกันแน่เนื่องจากเขายังไม่รู้ว่าผู้หญิงอีกสามคนที่เหลือมีอาการเป็นยังไงบ้างหลังจากทานยานี้เข้าไปแต่เขาก็ไม่มีเวลาคิดอะไรมากนักเพราะตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการก็คือการได้ปลดปล่อยความอัดอั้นออกไปจากตัว แม้จะยังไม่ได้นอนกับหญิงสาวที่พามาแต่คนอย่างเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอได้ออกไปจากบ้านอย่างง่ายๆ แน่นอนลูคัสยิ้มอย่างพอใจเมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมพบว่าผู้หญิงที่เขาให้ลูกน้องจัดการนั้นมารออยู่แล้ว“ทีน่าดีที่คุณเรียกใช่ทีน่านะคะ คืนนี้ทีน่าจะทำคุณมีแต่ความสุข” “อย่าเสียเวลาพูดเลยทีน่า” “นั่งลงสิคะ ทีน่าฉันจะทำให้คุณมีความสุข” ทีน่าผลักชายหนุ่มให้นั่งลงบนโซฟาแล้วขึ้นนั่งคร่อมบนตักของเขา สองมือถ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 เธอต้องรับผิดชอบ
ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้นฤดาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงคอแต่นอนไปได้ไม่นานเธอก็นึกขึ้นได้ว่าห้องนอนของตนเองไม่มีแอร์แล้วความเย็นจะมาจากไหน เพราะทั้งห้องเงียบกริบไม่ได้ยินเสียงพัดลมอย่างเคยเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติหญิงสาวรีบลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่าตอนนี้ตนเองนอนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ห้องของตัวเองแล้วก็เริ่มนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับตนเองบ้างนฤดาอยากจะร้องกรี๊ดและโวยวายเหมือนนางเองในละครแต่เธอก็รู้ว่าความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น เธอจำทุกอย่างได้ดีทุกอย่างมันเริ่มขึ้นหลังจากที่เธอคุยกับปรเมศวร์เสร็จแล้ว หญิงสาวจำได้แม้กระทั่งเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นระหว่างตนเองกับผู้ชายที่เจอในผับ ผู้ชายคนนั้นชื่อลูคัสเขาชวนเธอสูดอากาศข้างนอกร้าน จากนั้นเธอก็ตามเขาไปในรถและเป็นคนเริ่มจูบเขาก่อนเธอรู้ตัวทุกอย่างแต่กลับคุมตัวเองไม่ได้เธอไม่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะเท่าที่คุยกับปรเมศวร์ทำให้เธอรู้ว่ายังไงผู้ชายก็ไม่ได้ต้องการความบริสุทธิ์จากผู้หญิงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้สิ่งแรกที่นฤดาคิดว่าตนควรจะต้องรับทำก็คือออกไปจากที่นี่เธอรีบเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็วเพราะกลัวเจ้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ผู้หญิงเห็นแก่เงิน
“ฉันไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นคนเห็นแก่เงินขนาดนี้” ลูคัสมองหน้านฤดาอย่างผิดหวังเขาแอบคิดว่าเธอจะต่างจากคนอื่นแต่พอเขาบอกจำนวนเงินหญิงสาวก็ทำตาโต“เงินตั้งล้านนะคะใครไม่เอาก็บ้า แต่ฉันต้องทำงานทั้งเดือนเลยเหรอคะ” “ก็ใช่น่ะสิเงินหนึ่งล้านแลกกับระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ในฐานะหม่ามี้ของจัสมิน” เขาบอกถึงเงื่อนไขการทำงาน“ฉันลดให้คุณเหลือห้าแสน” “ไหนว่าอยากได้เงิน” “ก็เพราะอยากได้เงินน่ะสิ แต่ฉันมีข้อแม้” ระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เขาเสนอนั้นเธอคิดว่าตนเองไม่น่าจะทำได้ครบเวลา“อะไรของเธออีกล่ะ” “ฉันอยู่กับคุณและลูกได้แค่อาทิตย์เดียว” “ทำไมอาทิตย์เดียวเธอเรียกฉันถึงห้าแสนล่ะ มันน่าจะแค่สองแสนห้านะ แต่ฉันอยากจ้างเธอหนึ่งดือน” “ฉันสัญญาเลยว่าฉันจะทำให้ความทรงจำของลูกคุณมีแต่ความสุขระหว่างที่ฉันทำหน้าที่แม่” นฤดาพูดออกไปอย่างนั้นทั้งที่ไม่รู้หรอกว่าหน้าที่แม่ของจัสมินต้องทำอะไรบ้าง หญิงสาวต้องการเงินค่าจ้างแต่ครั้นฉันจะอยู่เต็มหนึ่งเดือนอย่างที่เขาบอกมันก็เป็นไปไม่ได้เพราะมารดาของเธอไปทำธุระต่างจังหวัดแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น “ฉันขอเหตุผลหน่อยว่าทำไมเธอถึงจะอยู่กับจัสมินได้แค่อาทิตย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ครอบครัวปลอมๆ (1)
ลูคัสโอนเงินค่าจ้างครึ่งหนึ่งให้กับนฤดาส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งเขาจะจ่ายให้เธอหลังจากทำงานครบหนึ่งเดือน“รออยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวคนของฉันจะเอาชุดมาให้เปลี่ยน”“แล้วคุณจะไปไหนคะ”“ฉันก็จะเปลี่ยนชุดสิ หรือเธอจะให้ฉันนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัว ฉันเห็นนะว่าเธอแอบมองกล้ามท้องฉันอยู่”"ฉันจะแอบมองทำไม ทำอย่างกับตัวเองหุ่นดีนัก”“แต่เมื่อคืนเธอไม่ได้พูดแบบนี้นะ ฉันจำได้เธอชมว่าฉันหุ่นดีกล้ามน่าจับ”“ที่ฉันพูดเพราะฉันเมา แต่มันก็แปลกนะปกติฉันก็เคยกินเหล้าแต่ก็ไม่เคยมีอาการเหมือนเมื่อคืน หรือคุณวางยาฉัน”“ฉันจะทำแบบนั้นทำไม แล้วเครื่องดื่มที่ฉันสั่งให้เธอฉันก็เป็นคนกินเอง”“หรือว่าแก้วนั้น” นฤดาคิดถึงเครื่องดื่มที่ว่างอยู่บนโต๊ะของปรเมศวร์“นึกออกแล้วเหรอว่าไปกินที่ไหนมา”“นึกออกแล้ว น่าจะเป็นแก้วที่อยู่บนโต๊ะของแฟนฉัน ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าแฟนเก่ามากกว่าเพราะฉันบอกเลิกเขาไปแล้ว” เสียงพูดเบาลงอย่างเห็นได้ชัด“เธอบอกเลิกเขาตอนเมาหรือเปล่า แล้วถ้ามาทำงานกับฉันแบบนี้เขาจะไม่ว่าใช่ไหม” ลูคัสรีบชวนคุยเรื่องอื่นเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะนึกออกว่าตนเองนั้นไปดื่มอะไรที่ไหนมาบ้าง“ฉันเมาก็จริงแต่ฉันก็พอมีสติ” นฤดาจำเรื
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status