บทที่15

เส้นทางที่เธอจำเป็นต้องอ้อมไปนั้น ไม่เคยง่ายดายตั้งแต่แรก 

ในความเป็นจริงมันกลับเต็มไปด้วยอันตรายที่พร้อมฉีกกระชากทุกความหวัง ราวกับการก้าวเดินเข้าสู่ปากเหวลึกที่ไร้ทางปีนกลับ และไคล์รู้ดีว่าทางสายนี้ เธออาจไม่มีชีวิตรอดกลับมา 

ถนนดินลูกรังทอดยาวราวบาดแผลเก่าที่ไม่เคยได้รับการเยียวยา ไร้ร่องรอยของผู้คนราวกับไม่มีใครเคยตั้งใจใช้มัน หากเคยมี ก็คงเป็นเพียงผู้ลักลอบ…หรือผู้ที่กำลังหนีตาย ล้อรถกระแทกหลุมบ่อครั้งแล้วครั้งเล่า ฝุ่นแดงลอยคลุ้งจนกลืนกินเส้นขอบฟ้า ยิ่งดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ ความเงียบก็ยิ่งแน่นหนา ราวกับเส้นทางนี้กำลังรอให้ใครสักคนพลาด

เธอรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่กัดกินหัวใจ เมื่อตาซ้ายเริ่มกระตุกถี่ ราวกับลางร้ายกำลังใกล้เข้ามา… ภายในอกเริ่มสั่นกระสับ ยิ่งรถเคลื่อนลึกเข้าไปข้างหน้า หนทางก็ยิ่งขรุขระและทุรกันดาร

แต่มันไม่ใช่เพียงพื้นดินใต้ล้อรถที่สั่นสะเทือน หากกับคล้ายแรงกดดัน ของใครบางคนกำลังไล่ต้อนเธอให้จนมุม… บีบให้ต้องหนีออกไปจากที่แห่งนี้ก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป 

แล้วทันใดนั้น

ตูม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นจนรถทั้งคันสะเทือน โอลิเวียร์สะดุ้งเฮือกก่อนกระชากเบรกเต็มแรง รถไถลออกไปไหล่ทาง เสียงยางบดถนนดังกรีดลั่นก้องไปทั่วผืนป่า ขณะที่รถกระบะด้านหลังซึ่งตามมาติด ๆ เบรกกะทันหันจนแทบพุ่งชนท้าย

ฝุ่นควันฟุ้งกระจายปกคลุมกระจกหน้า และในม่านสีเทาสลัวนั้น เงาร่างสูงใหญ่หลายคนก้าวออกมาจากข้างทางอย่างอุกอาจ

หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้า ผ้าดำปิดตั้งแต่สันจมูกลงมาจนเหลือเพียงดวงตาเย็นชา เสื้อหนังเก่าแนบแน่นกับลำตัวกำยำ ขณะที่ปืนยาวในมือบอกชัดว่า… คนพวกนี้ไม่ใช่คนหลงทาง

โอลิเวียร์กำพวงมาลัยแน่นจนปลายนิ้วซีด ดวงตาแข็งกร้าวจับจ้องชายฉกรรจ์ตรงหน้า แม้หัวใจจะเต้นแรงราวกับกำลังจะทะลุออกมานอกอก แต่เธอกลับไม่ยอมเผยความหวาดกลัวออกไปแม้แต่น้อย

“ลงมาจากรถ” คำสั่ง เย็นเฉียบ ราวกับคมมีดที่กระชากทุกความคิดให้หยุดนิ่ง

เธอประคองลมหายใจ บังคับสติที่กำลังสั่นไหวให้ตั้งมั่น มือค่อย ๆ คลายออกจากพวงมาลัย ก่อนเลื่อนไปเปิดช่องเก็บของหน้ารถอย่างระมัดระวัง ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเธอจะได้แตะสิ่งใด ชายอีกคนก็จับจังหวะนั้นได้ทันที

แกร๊ก!

เสียงขึ้นลำปืนดังสั้น ๆ ก่อนปลายกระบอกจะหันตรงมาที่เธอในพริบตาเดียว ดวงตาเย็นชาภายใต้ผ้าปิดหน้าจับจ้องมาไม่กะพริบ ราวกับพร้อมลั่นไกทันทีหากเธอขยับผิดเพียงนิดเดียว

ไม่ต้องเสียเวลาเดา พวกมันคือโจร ผู้ยึดถนนเส้นนี้เป็นกับดัก ดักรอเหยื่อที่เผลอหลงเข้ามาในเส้นทางต้องห้าม

“ลงมาจากรถ”

สียงคำสั่งเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นกว่าเดิม สะกิดบางอย่างในความทรงจำราวกับเธอเคยได้ยินมาก่อนแต่ตอนนี้ ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายบางเฉียบสำคัญกว่า

เธอสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมจังหวะให้มั่นคง ก่อนจะเปิดประตู ก้าวลงจากรถ และยกมือขึ้นในระดับที่ไม่เป็นภัยตามคำสั่ง

“หันหลัง”

คำสั่งนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกขึ้นอีกระดับ ร่างบางค่อย ๆ หมุนตัวอย่างเชื่องช้า ระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหวราวกับกลัวว่าความผิดพลาดเพียงนิดเดียวจะปลิดลมหายใจตัวเองได้ เธอก้มหน้าลง ปล่อยความหวาดหวั่นไหลทับอยู่ใต้เปลือกตาที่สั่นไหว ผ้าปิดตาถูกคาดไว้ไม่แน่นนัก พอให้แสงเลือนรางซึมผ่านเข้ามา... ให้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

พวกมันกำลังรื้อค้นหาของมีค่าอย่างไม่เกรงกลัว คนงานร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่อีกฝ่ายใช้กำลังอย่างไม่ปรานี แล้วสายตาเย็นชาและเฉียบคมคู่หนึ่งก็เลื่อนมาหยุดที่เธอ ราวกับนักล่าที่เพิ่งพบเหยื่อสำหรับค่ำคืนนี้ 

เสียงไฟแช็กดัง แกร๊ก กลิ่นบุหรี่ ลอยอวลซ้ำ ๆ เหมือนคนคุมเกมกำลังรอให้ทุกอย่างจบลง และในความพร่ามัวใต้ผ้าปิดตา…เธอเห็นบางอย่างสะท้อนวาบโลหะสีเงินในมือใครบางคน

เธอเพ่งมอง พยายามฝืนให้สายตาจับภาพนั้นให้ชัดที่สุดความทรงจำบางอย่างกำลังตีขึ้นมา เมื่อมันคุ้นตาอย่างประหลาด… คุ้นเสียจนความทรงจำบางอย่างเริ่มสั่นไหวอยู่ลึก ๆ ในความคิด

แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะนึกออก

พลัน ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนก้องลั่นไปทั่ว กลิ่นดินและควันปืนฟุ้งกระจาย เสียงฝีเท้าลนลานดังสับสนปะปนกับเสียงร้องโหยหวน การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุลูกใหญ่ที่พัดถล่มเข้ามาโดยไม่ทันให้ผู้ใดตั้งตัว

เธอได้แต่ก้มตัวแนบพื้น หัวใจเต้นระรัวจนแทบหายใจไม่ออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครกำลังยิงใคร

รู้เพียงอย่างเดียวว่า…ความตายอยู่ใกล้จนแทบสัมผัสได้

เพียงไม่กี่นาที ทุกอย่างก็เงียบลง

เหลือเพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป… กับความมืดที่คืบคลานเข้ามา

โอลิเวียร์ที่ยังหายใจหอบค่อย ๆ ขยับตัว มือสั่นเทาปลดเชือกออกจากข้อมือ ก่อนยกมือดึงผ้าปิดตาออกช้า ๆ

ภาพตรงหน้ายังพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นเพียงเงาคนในชุดดำสามร่างยืนอยู่ไม่ไกล หนึ่งในนั้นหันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนทั้งหมดจะหายลับเข้าไปในเงาป่าราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง

และในวินาทีนั้นเอง บางอย่างก็ปะติดปะต่อขึ้นมาในหัวของโอลิเวียร์

ตั้งแต่เส้นทางที่ไคล์เลือก… คำเตือนที่เขาไม่เคยพูด ที่สำคัญเขาอาจรู้ดีว่าถนนเส้นนี้มีโจร และบางที… เขาอาจจงใจไล่ต้อนเธอให้จนมุมตั้งแต่แรกแล้วจริง ๆ

ทว่าสำหรับไคล์แล้ว การปล่อยให้คนงานของไร่ที่ไม่เกี่ยวข้องต้องตายไปพร้อมกับความแค้นระหว่างเขากับตระกูลกรีนเวลล์ เป็นสิ่งที่ไม่ยุติธรรมกับผู้ที่ยังมีใครรออยู่ข้างหลัง

และที่สำคัญที่สุด…เขาไม่ต้องการให้เธอตาย

สิ่งที่เขาต้องการ คือให้กรีนเวลล์ต้องชดใช้ให้สาสมกับสิ่งที่พวกเขาเคยกระทำไว้กับครอบครัวของเขา

เสียงเก็บลำปืนของไคล์ค่อย ๆ เลือนหายไปตามแนวป่าทางลัด เส้นทางลับที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้จัก ทิ้งไว้เพียงความเงียบ…และความจริงข้อหนึ่งของไคล์

เธอรอด…ก็เพียงเพื่อมารับผลของตระกูลกรีนเวลล์